06.06.2018

446. Urszula Dębska

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Urszuli Dębskiej. Oprócz niego mam również zdjęcie z aktorką.

Krótko o aktorce:
Urszula Dębska - urodziła się 11 października 1987 roku w Warszawie. Polska aktorka. Jest córką aktora Andrzeja Dębskiego. Urodziła się w Warszawie, ale kilka pierwszych lat życia spędziła w Sopocie. Po powrocie do Warszawy rodzice zapisali ją na zajęcia teatralne. Studiowała prawo na Uniwersytecie Warszawskim, jednak zrezygnowała ze studiów na trzecim roku. W dzieciństwie występowała w spektaklach teatru telewizyjnego dla dzieci. Wystąpiła również w epizodzie w Chopinie na zamku w reżyserii Krzysztofa Zanussiego. W latach 2000–2008 należała do głównej obsady serialu Plebania, gdzie wcielała się w postać Karoliny Wojciechowskiej. Wystąpiła w dwóch epizodach serialu Kryminalni, a od 2008 roku gra jedną z głównych ról w Pierwszej miłości, gdzie wciela się w rolę Sabiny Weksler. W 2009 roku zagrała w szwedzkiej produkcji kinowej Johan Falk. Od 2 września do 7 października 2016 brała udział w szóstej emitowanej przez telewizję Polsat edycji programu Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami. Jej partnerem tanecznym był Wojciech Jeschke, z którym zajęła szóste miejsce, odpadając w szóstym odcinku.

Mój autograf od aktorki:

Moje zdjęcie z aktorką:
D
Za równo zdjęcie jak i autograf zdobyłam pod budynkiem stacji TVN.

30.05.2018

445. Tadeusz Sznuk

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Tadeusza Sznuka. Niestety nie mam zdjęcia z dziennikarzem.

Krótko o dziennikarzu:
Tadeusz Maria Sznuk - urodził się 16 lipca 1943 w Kielcach. Polski dziennikarz radiowy, prezenter telewizyjny, lektor filmowy i pilot, z wykształcenia elektronik. Syn Stanisława. Pochodzi z Kielc. Absolwent XXX Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Śniadeckiego w Warszawie (1960). W 1970 ukończył studia na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej z tytułem zawodowym magistra inżyniera elektronika. W latach 1959–1964 pracował jako lektor i reporter Rozgłośni Harcerskiej. Od 1969 związany z Polskim Radiem jako lektor, dziennikarz i komentator – najpierw w Programie 3, a od 1973 w Programie 1. Pod kierunkiem Aleksandra Tarnawskiego wraz z Andrzejem Matulem, Mieczysławem Marciniakiem i Piotrem Sadowskim tworzył w 1973 audycję Sygnały dnia w Programie 1. Popularność przyniosła mu inna audycja w tej stacji – Lato z Radiem (pierwszy raz była na antenie 1 lipca 1971). W latach 70. co niedzielę był głosem audycji Muzykalny detektyw. W latach 70. był jednym z prezenterów (obok Bożeny Walter, Edwarda Mikołajczyka i Tomasza Hopfera) programu Studio 2 w TVP. Prowadził także koncerty Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. W latach 80. współprowadził Festiwal Piosenki Radzieckiej. 27 kwietnia 1986 prowadził Turniej Miast „Sanok-Bolesławiec”. W 1994 zaczął prowadzić teleturniej Jeden z dziesięciu emitowany najpierw w TVP2, a od 2018 w TVP1. Był lektorem wielu filmów dokumentalnych. Gościnnie pojawił się w filmach Niebieskie jak Morze Czarne (1971) oraz Sprawa inżyniera Pojdy (1977). Został także pilotem samolotów i śmigłowców, prowadził i komentował różne imprezy lotnicze (m.in. Air Show 2009 w Radomiu, Piknik Lotniczy w Płocku, Mazury AirShow w Giżycku i inne). Został członkiem Krośnieńskiego Klubu Seniorów Lotnictwa im. gen. Ludomiła Rayskiego przy Aeroklubie Podkarpackim. Publikował w czasopiśmie „Skrzydlata Polska”.

Mój autograf od dziennikarza:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

444. Andrzej Paczkowski

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Andrzeja Paczkowskiego. Niestety nie mam zdjęcia z historykiem. 

Krótko o historyku:
Andrzej Paczkowski - urodził się 1 października 1938 roku w Krasnymstawie. Polski historyk, naukowiec, wykładowca akademicki, profesor nauk humanistycznych, a także alpinista. W okresie PRL działacz opozycji demokratycznej, w III RP członek Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej dwóch kadencji (1999–2011), następnie do 2016 członek Rady IPN. W latach 1974–1995 (przez siedem kadencji) prezes Polskiego Związku Alpinizmu. W 1960 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego (jego promotorem był Henryk Jabłoński). W 1966 obronił doktorat, habilitował się w 1975. Do 1974 był zatrudniony w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk. W latach 1975–1980 pracował w Bibliotece Narodowej, a w latach 1980–1990 w Instytucie Historii PAN. Początkowo jego zainteresowania naukowe były związane z historią prasy polskiej. W latach 80. był wydawcą wielu materiałów źródłowych związanych z działalnością „Solidarności” w latach 1980–1981, a w 1986 wydał zasadniczo niedostępne wówczas dokumenty KC PZPR w zbiorze Gomułka i inni. Dokumenty z archiwum KC 1948–1982. Od września 1980 był członkiem NSZZ „Solidarność”. Był ekspertem Ośrodka Prac Społeczno-Zawodowych przy Krajowej Komisji Porozumiewawczej związku. Jesienią 1981 uczestniczył w formułowaniu programu Klubów Rzeczypospolitej Samorządnej „Wolność-Sprawiedliwość-Niepodległość”. Prowadził wykłady i publikował w prasie związkowej artykuły dotyczące najnowszej historii Polski. Po ogłoszeniu stanu wojennego pisał w drugoobiegowym „Tygodniku Wojennym”, współpracował z „Tygodnikiem Mazowsze”. Był członkiem Społecznego Komitetu Nauki opiniującym wnioski o pomoc finansową dla wydawnictw podziemnych i o stypendia w zakresie nauk humanistycznych. W 1983 był jednym z założycieli Archiwum Solidarności, w ramach którego do 1989 wydano 24 tomy relacji i dokumentów. W 1990 rozpoczął pracę w Instytucie Studiów Politycznych, gdzie następnie został kierownikiem Zakładu Historii Najnowszej. W 1991 otrzymał tytuł naukowy profesora. Był stypendystą m.in. Instytutu Nauk o Człowieku w Wiedniu (1996), Woodrow Wilson International Center for Scholars w Waszyngtonie (2000–2001), Norweskiego Instytutu Noblowskiego (2002). Wszedł w skład zespołów redakcyjnych „Totalitarian Movements and Political Religions” (Frank Cass Publishers), „Cold War History” (Frank Cass Publishers), „Journal of Cold War Studiem” (MIT Press). Został także wykładowcą w Collegium Civitas. Jest autorem wielu monografii poświęconych najnowszej historii Polski, w tym aparatowi represji PRL i przygotowaniom oraz przebiegowi stanu wojennego, a także wydawcą źródeł do najnowszej historii Polski. Napisał poświęcony Polsce rozdział Czarnej księgi komunizmu (wyd. 1997, wyd. polskie 1999). W latach 90. był ekspertem komisji sejmowych badających kwestię legalności stanu wojennego i postawienia osób za niego odpowiedzialnych przed Trybunałem Stanu. W 1980 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, w 2000 Krzyżem Kawalerskim, a w 2011 Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Udekorowany nim został podczas II ogólnopolskiego seminarium pt. Archiwa Przełomu 1989–1991 w czasach przełomu zorganizowanego w Pałacu Prezydenckim 15 października 2012. W 2005 otrzymał Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Wyróżniony ponadto m.in. Nagrodą Naukową KLIO (1996, za książkę Pół wieku dziejów Polski 1939–1989), Nagrodą Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (1997), Nagrodą Edukacyjną Prezydenta miasta stołecznego Warszawy dla Najlepszego Nauczyciela Akademickiego (2003).

Mój autograf od historyka:
Autograf załatwił mi mój chłopak.