29.09.2017

Michał Ogórek

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Michała Ogórka. Niestety nie mam zdjęcia z dziennikarzem.

Krótko o dziennikarzu:
Michał Ogórek - urodził się 22 lipca 1955 roku w Stalinogrodzie. Polski dziennikarz, felietonista, prezenter telewizyjny, satyryk i krytyk filmowy. Studiował nauki polityczne i dziennikarstwo na Uniwersytecie Śląskim. Podjął pracę w Warszawie. Powodem były kłopoty z cenzurą, z którą miał do czynienia, pisząc jeszcze w „Studenckim Magazynie Reporterów”. W latach 80. pracował w „Przeglądzie Technicznym”, został wyróżniony Nagrodą Dziennikarzy Niezależnych. Od 1989 jest stałym felietonistą „Gazety Wyborczej”. Od 2004 związany z kanałem telewizyjnym Kino Polska, gdzie komentował kroniki filmowe z czasów PRL w programie Na przełaj przez PRL. Od 2009 był jednym z ekspertów w teleturnieju Milionerzy. Autor książek, m.in. Przewodnik po Polsce (1991), Najlepszy Ogórek czyli kalendarz na każdy rok (2005), a także współautor publikacji Polska między wierszami. Życie codzienne w PRL (1991). W 2014 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Mój autograf od dziennikarza:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

28.09.2017

776. Emilian Kamiński

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Emiliana Kamińskiego. Niestety nie mam zdjęcia z aktorem.

Krótko o aktorze:
Emilian Kazimierz Kamiński - urodził się 10 lipca 1952 w Warszawie. Aktor i reżyser teatralny, filmowy i musicalowy, wokalista i pisarz. Założyciel Fundacji Atut i Teatru Kamienica. Brat Doroty Kamińskiej. Zaraz po ukończeniu warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w 1975 roku zadebiutował w pierwszym spektaklu Teatru na Woli Pierwszy dzień wolności Kruczkowskiego w reż. Tadeusza Łomnickiego. Jednym z jego największych osiągnięć była rola w spektaklu prozy Edwarda Stachury Się w małej salce Teatru Na Rozdrożu w Warszawie. Zadebiutował na dużym ekranie w filmie Jana Łomnickiego Akcja pod Arsenałem (1977) jako jeden z młodziutkich uczestników ruchu oporu. Dużą, ciekawszą kreację niestałego w uczuciach Roberta zagrał w obrazie Tango ptaka (1980). Sympatię widzów przyniosła mu postać Jerzego, pełnego fantazji, zakochanego malarza w kinowej i telewizyjnej ekranizacji powieści Kornela Makuszyńskiego Szaleństwa panny Ewy (1985). W latach 1977–1983 związany był z Teatrem Narodowym, gdzie grał w sztukach reżyserowanych przez Adama Hanuszkiewicza: Mąż i żona (1977) Aleksandra Fredry, Sen srebrny Salomei (1977-78) Juliusza Słowackiego, Dziady (1978-79) Adama Mickiewicza, Treny (1979) Jana Kochanowskiego, Bracia Karamazow (1979-80) Fiodora Dostojewskiego, ... i Dekameron (1980) Giovanniego Boccaccio, Samuel Zborowski (1981) Juliusza Słowackiego, Śpiewnik domowy (1982-83) Stanisława Moniuszki i Komedia pasterska (1982-83) Jana Andrzeja Morsztyna. W latach 1983–2000 związał się z Teatrem Ateneum, gdzie zadebiutował jako reżyser przedstawieniem o szaleństwie dyskotekowej muzyki Słodkie Miasto (1983), był współtwórcą wraz z Wojciechem Młynarskim spektaklu Brel (1985). Widzowie teatralni oglądali go m.in. w głośnych inscenizacjach Adama Hanuszkiewicza: Cyd (1985) Morsztyna i Pierre’a Corneille, Maria i Woyzeck (1985-86) według Georga Büchnera. Występował także w teatrach warszawskich: Komedia (1989, 2002), Rozmaitości (1990), Powszechnym im. Zygmunta Hübnera, gdzie odniósł sukces jako Janosik-Swój w przedstawieniu Ernesta Brylla Na szkle malowane (1993) w reżyserii Krystyny Jandy oraz zagrał w swojej autorskiej sztuce Romans (1996) w reżyserii Roberta Glińskiego, Muzycznym 'Roma' (1999), Studio Buffo jako pan Capuleti w musicalu Janusza Józefowicza Romeo i Julia (2004) oraz Rampa na Targówku (2006). Od roku 1997 powrócił na stałe do Teatru Narodowego. W 1993 roku na XXVII Festiwalu Teatrów Jednego Aktora w Toruniu odebrał nagrodę jury oraz nagrodę publiczności za monodram Kontrabasista według Patricka Süskinda. W 2002 roku na II Krajowym Festiwalu Teatru PR i TV „Dwa Teatry” w Sopocie zdobył wróżnienie dla autorskiego słuchowiska Romans, a w 2004 roku na XLIII Rzeszowskich Spotkaniach Teatralnych otrzymał II miejsce w plebiscycie publiczności na najlepszą rolę męską Spotkań – za rolę Kempa w przedstawieniu Czuwanie Morrisa Panycha. W 2005 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, a w 2007 roku odebrał Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Wybudował prywatną scenę Teatr Kamienica przy al. Solidarności 93 (nieopodal stacji metra Ratusz), gdzie od 27 kwietnia 2009 roku wystawia sztuki. Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 4 grudnia 2007 za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za zaangażowanie w walkę o wolność słowa i wolne media, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Uroczystość dekoracji odbyła się 10 grudnia 2007 w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego. 5 czerwca 2014 za wybitne zasługi w pracy twórczej i działalności artystycznej, za osiągnięcia w promowaniu polskiej kultury został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Mój autograf od aktora:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

27.09.2017

775. Barbara Krawtówna

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Barbary Krawtównej. Niestety nie mam zdjęcia z aktorką.

Krótko o aktorce:
Barbara Krafftówna (właściwie Barbara Krafft-Seidner) - urodziła się 5 grudnia 1928 w Warszawie. Polska aktorka teatralna i filmowa, artystka kabaretowa i piosenkarka. Ojciec Krafftówny był naczelnym architektem w Łucku, matka nie pracowała, prowadziła dom, w którym często rozbrzmiewała muzyka (matka śpiewała, grała na pianinie i skrzypcach). Barbara była najmłodsza z czworga rodzeństwa, miała dwóch przyrodnich braci i siostrę. Po śmierci ojca i po wybuchu II wojny światowej, wyjechała wraz z matką do Warszawy, uciekając z Wołynia przed Sowietami. Jej pierwszym mężem był Michał Gazda, aktor teatralny i filmowy. Poznali się i pobrali w 1956 r. W 1969 roku Michał Gazda zginął w wypadku samochodowym. Syn z tego małżeństwa, Piotr, mieszkał w Kanadzie z żoną i synem Michałem. Piotr Gazda zmarł w 2009. W latach 1961–1965 była radną w Dzielnicowej Radzie Narodowej Warszawa Śródmieście. Działała w komisji ds. kultury, sportu i turystyki. Funkcja ta znalazła odbicie w programach Kabaretu Starszych Panów, gdzie Krafftówna odtwarzała postać radnej. W 1982 roku wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Tam poznała drugiego męża, Arnolda Seidnera, dyrektora międzynarodowego instytutu do spraw emigrantów w San Francisco. Małżeństwo trwało pół roku, przerwała je śmierć Seidnera w wyniku zawału serca. Artystka przeniosła się do Los Angeles, gdzie przez ponad dekadę mieszkała w domu seniora. Otrzymała obywatelstwo amerykańskie, jednak w 1998 r. zdecydowała się wrócić na stałe do Polski. Od wczesnych lat wykazywała zainteresowania aktorskie. W czasie wojny brała udział w zajęciach krakowskiego konspiracyjnego Studia Dramatycznego Iwo Galla, gdzie oprócz aktorstwa miała lekcje pantomimy, uczyła się też tańca. Od 1945 r. Studio działało przy Teatrze Starym w Krakowie, ale już w kolejnym roku Iwo Gall wraz z kilkoma uczniami, wśród nich z Krafftówną, wyjechał do Teatru Wybrzeże, funkcjonującego początkowo w Gdyni. Tam też, w listopadzie 1946 r. zadebiutowała rolą Rybaczki w Homerze i Orchidei Tadeusza Gajcego. Z trójmiejską sceną była związana do 1949 roku, zagrała m.in. Kasię w Jak wam się podoba Williama Szekspira (1947), Haneczkę w Weselu Stanisława Wyspiańskiego (1948) i Klarę w Pigmalionie George’a Bernarda Shawa (1949, wszystkie wymienione tytuły w reżyserii Galla). – Iwo Gall był moim wielkim nauczycielem i mistrzem. On ukształtował mój sposób patrzenia na teatr, ukształtował moje artystyczne myślenie – wspominała aktorka po latach. W 1949 r. przeniosła się wraz ze swym mistrzem do Łodzi, do Teatru im. Stefana Jaracza, gdzie występowała do 1950 r. i zagrała m.in. Warię w Wiśniowym sadzie Antoniego Czechowa. W latach 1950–1953 pracowała we wrocławskich Teatrach Dramatycznych. Wystąpiła m.in. jako Klara w Ślubach panieńskich Aleksandra Fredry w reż. Marii Wiercińskiej (1951) i Eliza w Skąpcu Moliera w reż. Maryny Broniewskiej (1951). Od 1953 r. występowała w teatrach warszawskich. Na początku w Teatrze Nowej Warszawy (1953–1956), gdzie m.in. ponownie u Marii Wiercińskiej zagrała Klarę w Ślubach panieńskich (1953). W Teatrze Estrada wcieliła się w rolę Pernette Laprade w Szczęśliwych dniach Claude’a-Andre Pugeta w reż. Tadeusza Cyglera (1956), a w Teatrze Komedia zagrała m.in. Jill w Jim i Jill Greya Clifforda i Newmana Greatrexa w reż. Kazimierza Pawłowskiego (1957). Od 1957 do 1964 roku była aktorką Teatru Dramatycznego w Warszawie. Scena ta odważnie wprowadzała nową dramaturgię, co było możliwe po rozluźnieniu politycznego gorsetu cenzury (zob. odwilż). Po latach socrealizmu zaczęto wystawiać autorów zachodnich, odkrywano też dla polskiego teatru awangardowe dokonania Witkacego i Witolda Gombrowicza, wprowadzano na afisz nowe sztuki Tadeusza Różewicza i Sławomira Mrożka. Już pierwsza kreacja Barbary Krafftówny z tego okresu, rola tytułowa w Iwonie, księżniczce Burgunda Witolda Gombrowicza w reż. Haliny Mikołajskiej (1957) zwróciła uwagę krytyków. Aktorka zagrała tę nietypową rolę, zbudowaną głównie na mimice, nowocześnie i z temperamentem. – To był skok w kosmos. Wyjście z klasycznego teatru, z formy ustalonej przez pokolenia. Ta literatura zmieniła sposób myślenia o teatrze. Grając Gombrowicza, czuliśmy się jak w innym świecie – mówiła artystka wiele lat później. Jako Liza w Panu Puntili i jego słudze Mattim Bertolta Brechta (reż. K. Swinarski, 1958), narratorka zdarzeń scenicznych, była gapowata i nieporadna jak dziecko, ale przy tym zabawna. Ta obojętna mina, ten głos podwórzowej śpiewaczki, ta niby-interpretacja podobna do dukania na popisie szkolnym – cóż za świetna zabawa i jakie mądre wybrnięcie z trudnej roli Brechtowskiego ni to świadka, ni to konferansjera, a właściwie opowiadacza zdarzeń – nie kryła podziwu Agnieszka Osiecka. Kolejne kreacje z tego okresu to tytułowa postać z Księżniczki Turandot Carlo Gozziego (1959) oraz Słowiczka w Ptakach Agnieszki Osieckiej i Andrzeja Jareckiego (1960) – oba przedstawienia w reżyserii Konrada Swinarskiego. Gra Krafftówny opierała się na pełnych wdzięku stylizacjach, nierzadko pastiszowych, ale niepozbawionych liryzmu. – Jako aktorka zawsze uciekałam od naturalizmu, od dosłowności – podkreślała. Innego rodzaju wyzwaniem było zagranie postaci Abigail Williams w Procesie w Salem na podst. Czarownic z Salem Arthura Millera w reż. Ludwika René (1959). W 1959 aktorka r. występowała wraz z zespołem Teatru Dramatycznego w paryskim Teatrze Narodów, prezentując Parady Jana Potockiego, zrealizowane i wystawiane rok wcześniej w Warszawie. Reżyserką sztuki była Ewa Bonacka, a Barbara Krafftówna brawurowo zagrała Zerzabellę, zbierając wiele pochlebnych recenzji. Lata 1964–1969 przypadają na angaż w Teatrze Narodowym. Stworzyła tu wiele znakomitych kreacji, m.in. kurki (Elżbiety) w Kurce wodnej (1964) i Wandy Lektorowiczówny w Janie Karolu Macieju Wścieklicy (1966) Stanisława Ignacego Witkiewicza (oba widowiska w reż. Wandy Laskowskiej). Predyspozycje aktorskie Krafftówny i oryginalny, w pełni już ukształtowany wizerunek sprawiły, że aktorka idealnie odnalazła się w dramaturgii Witkacego. Recenzenci uznali ją za modelową aktorkę dramatów tego autora, podkreślając jako atut naturalną nienaturalność[5] Krafftówny na scenie. Występowała też jako Achiza w Żywocie Józefa Mikołaja Reja w reż. Kazimierza Dejmka (1965) i Tytania w Śnie nocy letniej Williama Szekspira w reż. W. Laskowskiej (1968). Z Żywotem Józefa zespół Teatru Narodowego objechał niemal całą Europę (gościnne występy i udział w festiwalach m.in. w Czechosłowacji, NRD, na Węgrzech, w Austrii, Holandii i we Włoszech). Równolegle z występami na scenie narodowej, Krafftówna udzielała się w realizacjach Studenckiego Teatru Satyryków, gdzie zagrała m.in. w Poczta się myli Stanisława Tyma w reż. Izabelli Cywińskiej (1966). W 1969 r. krótko występowała w Teatrze Syrena. Lata od 1969 do 1981 przypadają na angaż Krafftówny w warszawskim Teatrze Współczesnym. Widzowie mogli ją podziwiać w rolach Alicji w Play Strindberg Friedricha Dürrenmatta w reż. Andrzeja Wajdy (1970), gdzie wystąpiła wspólnie z Tadeuszem Łomnickim. Jej Dorota w Matce Witkacego (1970) oraz Lady Macbett i Lady Duncan w Macbett Eugène'a Ionesco (1972) były rolami przewrotnymi, zabarwionymi groteską (obie sztuki wyreżyserował Erwin Axer). W kolejnych latach zagrała Szarlottę w Wiśniowym sadzie Antoniego Czechowa w reż. Macieja Prusa (1976) oraz Szambelanową w Panu Jowialskim Aleksandra Fredry w reż. Jerzego Kreczmara (1977). Po latach Krafftówna wróciła na krótko do Teatru Dramatycznego. Zagrała wówczas dwie znaczące role: w 1982 r. wcieliła się w rolę Lulu w Skizie Gabrieli Zapolskiej w reż. Witolda Zatorskiego, a w 1982 r. – Wolumni w Koriolanie Williama Szekspira w reż. Krzysztofa Kelma. W 1982 r. wyjechała do Stanów Zjednoczonych, na zaproszenie Leonidasa Dudarewa-Ossetyńskiego, przedwojennego polskiego aktora i reżysera mieszkającego na stałe w USA. Wyjazd wiązał się z wcześniejsza propozycją zagrania w witkacowskiej Matce po angielsku. Aktorka nie znając tego języka, nauczyła się roli fonetycznie i z powodzeniem występowała na amerykańskich scenach. Pobyt za oceanem, planowany początkowo na pół roku, przeciągnął się do kilkunastu lat. Krafftówna zamieszkała początkowo w San Francisco, a później w Los Angeles, nie porzucając aktorstwa. Grała w polonijnym teatrze, wyreżyserowała Kram z piosenkami Leona Schillera. Przez lata współpracowała z zespołem studenckim Szkoły Teatralnej, Filmowej i Telewizyjnej w Los Angeles, kierowanym przez prof. Michaela Hacketta. W 1997 r. przyjechała do Polski ze spektaklem Biesiada u hrabiny Kotłubaj Witolda Gombrowicza, wyreżyserowanym przez Hacketta. Rok później zdecydowała się na powrót do Polski. W 2006 r., z okazji jubileuszu 60-lecia pracy artystycznej, Barbara Krafftówna wystąpiła w napisanym specjalnie dla niej monodramie Remigiusza Grzeli Błękitny diabeł, o ostatnich latach życia Marleny Dietrich. Tekst sztuki oparty jest na rozmowach autora z sekretarką Dietrich. Przedstawienie wspólnie z Krafftówną wyreżyserował Józef Opalski. Prapremiera odbyła się w Teatrze Muzycznym w Gdyni 24 października 2006 r., a premiera w Teatrze Narodowym w Warszawie 20 listopada 2006 r. Podczas prapremiery aktorka została odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. W imieniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego Order wręczyła jego małżonka, Maria Kaczyńska. W 2007 r. Krafftówna zagrała Matkę w Peer Gynt. Szkicach z dramatu Henryka Ibsena, a w 2008 – rolę tytułową w Alicji Lewisa Carrolla. Oba przedstawienia wyreżyserował Paweł Miśkiewicz w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. Na 80. urodziny artystka wystąpiła w napisanej specjalnie na tę okazję sztuce Remigiusza Grzeli Oczy Brigitte Bardot. Premiera w Teatrze Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego w Warszawie odbyła się 5 grudnia 2008 r. Reżyserem przedstawienia jest Maciej Kowalewski. Na scenie partnerował jubilatce Marian Kociniak. Za rolę w tym spektaklu Krafftówna otrzymała nominację do nagrody im. Norwida. 18 maja 2010 roku w Teatrze Dramatycznym w Warszawie odbył się Jubileusz 65 lecia pracy artystycznej Barbary Krafftówny. 12 stycznia 2016 roku nakładem wydawnictwa Próśzyński i S-ka ukazała się rozmowa Remigiusza Grzeli z Barbarą Krafftówną „Krafftówna w krainie czarów”.

Mój autograf od aktorki:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

26.09.2017

Emma Hewitt

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Emma Hewitt. Niestety nie mam zdjęcia z piosenkarką.

Krótko o piosenkarce:
Emma Louise Hewitt urodziła się 28 kwietnia 1988 w miejscowości Geelong w Australii. Astralijska piosenkarka i autorka tekstów, mieszkająca w Holandii. Hewitt był wokalistą australijskiego zespołu rockowego "Missing Hours", który wydał w październiku 2008 r. Przez Sony Australia wydany debiutancki album. Zespół, który utworzyła ze swoim bratem Anthony, obecnie nie jest już aktywna, ponieważ obecnie mieszkają w Los Angeles i obecnie pracują jako autorzy muzyki elektronicznej tanecznej. Chociaż Emma Hewitt miała muzyczne pochodzenie z rocka, w 2007 roku wydała debiutancki singiel w dziedzinie progresywnego domu . "Carry Me Away" to współpraca z brytyjskim DJ Chris Lake . Pojedynczy osiągnął numer 11 na hiszpańskich singielach oraz numer 12 w Finlandii. Singiel spędził łącznie 50 tygodni na listach Billboard Hot Dance w Stanach Zjednoczonych i osiągnął numer 1 w grudniu 2007 roku. Po sukcesie pierwszego singla współpracowała z kilkoma artystami transu, takimi jak Armin van Buuren , Dash Berlin , Cosmic Gate , Gareth Emery i BT . Singiel "Waiting", który ukazała się wraz z Dash Berlinem w 2009 roku, znalazła się na 25. miejscu w belgijskiej liście singli i nr 1 na Global Trance Charts. W popularnej audycji radiowej Armin van Buuren, State of Trance wybrano przez publiczność 2109 głosów do drugiego najlepszego utworu roku 2009. Podczas Międzynarodowych Tańców Muzycznych 2010 "Waiting" został nagrodzony jako najlepszy Tor HiNRG / Euro . Została nominowana dwukrotnie w tej kategoriiNajlepszy Trance Track z "Waiting" i "Not Enough Time".

Mój autograf od piosenkarki:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

9.09.2017

Maciej Zakościelny

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Macieja Zakościelnego. Oprócz niego mam również zdjęcie z aktorem.

Krótko o aktorze:
Maciej Gracjan Zakościelny - urodził się 7 maja 1980 w Stalowej Woli. Polski aktor filmowy, telewizyjny i teatralny. Zdawał dwa razy do szkoły teatralnej. Do 2004 roku studiował w Akademii Teatralnej w Warszawie (nie ma tytułu magistra). Uczył się w Państwowej Szkole Muzycznej im. I.J. Paderewskiego w Stalowej Woli w klasie skrzypiec. Pierwszą rolę dostał w serialu Plebania, gdzie zagrał Marka Bednarka. Później wystąpił m.in. w Sforze (jako wspólnik Lipskiego), Na jelenie (Emil) oraz w serialu Samo Życie (jako Antoni Knapik). Widzowie mogli go też oglądać w trzech przedstawieniach Teatru Telewizji: Sesja castingowa, Książę nocy oraz 1 września. Jako Igor, kolega serialowego Tomka, zagrał w Na dobre i na złe. W Starej baśni zagrał Wramota, swoją pierwszą rolę kostiumową. W 2004 roku na łódzkim festiwalu szkół teatralnych otrzymał nagrodę za ruch sceniczny i ekspresję. Następnie dołączył do zespołu Teatru Współczesnego. Grał w sztukach Udając ofiarę oraz Porucznik z Inishmore. Również w 2004 roku zaczął pracę nad serialem telewizji TVN Kryminalni, wcielając się w postać podkomisarza Marka Brodeckiego. W 2005 wystąpił w komedii romantycznej Tylko mnie kochaj w reżyserii Ryszarda Zatorskiego. W następnym roku zagrał w kolejnym filmie tego samego reżysera, Dlaczego nie!. W latach 2008–2014 grał postać Bronka Woyciechowskiego w serialu o Cichociemnych, pt. Czas honoru. Występuje również w rolach dubbingowych, m.in. w filmach Eragon (Eragon), Sposób na rekina (PI / Pyś), Harry Potter i więzień Azkabanu (Stan Shunpike), Fałszywa dwunastka (Charlie Baker) czy serialu 6 w pracy (Jonsey). W 2008 roku użyczył głosu głównemu bohaterowi gry komputerowej Prince of Persia. Rok 2008 przyniósł aktorowi kolejne sukcesy. W lutym w Warszawie odbyła się premiera I edycji muzycznego spektaklu „Śpiewając Jazz” w reżyserii Zbigniewa Dzięgiela, w którym Zakościelny po raz pierwszy publicznie zaprezentował swój talent muzyczny (ukończył podstawową i średnią szkołę muzyczną II stopnia w klasie skrzypiec). W projekcie poświęconym „polskiej królowej swingu” Carmen Moreno i jej wnuczce Annie Serafińskiej, pokazał się jako muzyk: grał na skrzypcach i śpiewał swingowe piosenki. W listopadzie 2009 roku Maciej Zakościelny wystąpił w II edycji „Śpiewając Jazz”, śpiewając i grając na premierze spektaklu na Festiwalu Jazz Jamboree, gdzie na scenie towarzyszył Mariannie Wróblewskiej – jednej z najciekawszych wokalistek historii polskiego jazzu i Beacie Przybytek – pianistce, wokalistce jazzowej. Projekt „Śpiewając Jazz” z udziałem Macieja Zakościelnego produkowany jest od 2008 r. przez Fundację Artystyczną im. Kaliny Jędrusik „Kalinowe Serce”. W 2011 roku Maciej Zakościelny wystąpił w programie muzycznym Tak to leciało!, emitowanym w telewizji TVP2. Swoją wygraną, czyli 25 tys. złotych, przekazał fundacji Kaliny Jędrusik „Kalinowe serce”. W 2016 roku Maciej Zakościelny po raz pierwszy został ojcem. Jego partnerka Paulina Wyka urodziła mu syna.

Mój autograf od aktora:

Moje zdjęcie z aktorem:
Za równo zdjęcie jak i autograf zdobyłam pod budynkiem stacji TVN.

8.09.2017

Edward Miszczak

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Edwarda Miszczaka. Oprócz niego mam również zdjęcie z dziennikarzem.

Krótko o dziennikarzu:
Edward Miszczak - urodził się 18 marca 1955 roku  w Jaśle. Polski dziennikarz telewizyjny i radiowy. Jeden z twórców radia RMF FM, dyrektor programowy TVN. Ukończył technikum elektryczne w Krośnie, studiował następnie historię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Pracę zawodową zaczynał w Radiu Kraków, początkowo w dziale sportowym, prowadząc audycję Czwartek medyczny. Tworzył także reportaże w tym o tematyce katyńskiej i sybirackiej. W 1989 współtworzył ze Stanisławem Tyczyńskim klipy wyborcze dla Komitetu Obywatelskiego. W 1990 znalazł się wśród twórców komercyjnego radia RMF FM. Pełnił tam funkcję dyrektora anteny, a następnie również wiceprezesa zarządu radia. Prowadził także główny program publicystyczno-informacyjny w RMF FM – Radio, Muzyka, Fakty[1]. W 1997 przeszedł do TVN, rok później został dyrektorem programowym stacji. Pełnił także funkcję wiceprezesa zarządu spółki akcyjnej TVN. Prowadził programy Urzekła mnie twoja historia, Cela nr oraz Cela. Gościnnie zagrał m.in. postać lekarza w serialu Czas honoru – Powstanie. W 1990 wraz ze Stanisławem Marią Jankowskim opublikował Powrót do Katynia.

Mój autograf od dziennikarza:

Moje zdjęcie z dziennikarzem:
Za równo autograf jak i zdjęcie zdobyłam pod budynkiem stacji TVN.

Copyright © Szablon wykonany przez Blonparia