30.05.2018

Tadeusz Sznuk

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Tadeusza Sznuka. Niestety nie mam zdjęcia z dziennikarzem.

Krótko o dziennikarzu:
Tadeusz Maria Sznuk - urodził się 16 lipca 1943 w Kielcach. Polski dziennikarz radiowy, prezenter telewizyjny, lektor filmowy i pilot, z wykształcenia elektronik. Syn Stanisława. Pochodzi z Kielc. Absolwent XXX Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Śniadeckiego w Warszawie (1960). W 1970 ukończył studia na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej z tytułem zawodowym magistra inżyniera elektronika. W latach 1959–1964 pracował jako lektor i reporter Rozgłośni Harcerskiej. Od 1969 związany z Polskim Radiem jako lektor, dziennikarz i komentator – najpierw w Programie 3, a od 1973 w Programie 1. Pod kierunkiem Aleksandra Tarnawskiego wraz z Andrzejem Matulem, Mieczysławem Marciniakiem i Piotrem Sadowskim tworzył w 1973 audycję Sygnały dnia w Programie 1. Popularność przyniosła mu inna audycja w tej stacji – Lato z Radiem (pierwszy raz była na antenie 1 lipca 1971). W latach 70. co niedzielę był głosem audycji Muzykalny detektyw. W latach 70. był jednym z prezenterów (obok Bożeny Walter, Edwarda Mikołajczyka i Tomasza Hopfera) programu Studio 2 w TVP. Prowadził także koncerty Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. W latach 80. współprowadził Festiwal Piosenki Radzieckiej. 27 kwietnia 1986 prowadził Turniej Miast „Sanok-Bolesławiec”. W 1994 zaczął prowadzić teleturniej Jeden z dziesięciu emitowany najpierw w TVP2, a od 2018 w TVP1. Był lektorem wielu filmów dokumentalnych. Gościnnie pojawił się w filmach Niebieskie jak Morze Czarne (1971) oraz Sprawa inżyniera Pojdy (1977). Został także pilotem samolotów i śmigłowców, prowadził i komentował różne imprezy lotnicze (m.in. Air Show 2009 w Radomiu, Piknik Lotniczy w Płocku, Mazury AirShow w Giżycku i inne). Został członkiem Krośnieńskiego Klubu Seniorów Lotnictwa im. gen. Ludomiła Rayskiego przy Aeroklubie Podkarpackim. Publikował w czasopiśmie „Skrzydlata Polska”.

Mój autograf od dziennikarza:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

Andrzej Paczkowski

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Andrzeja Paczkowskiego. Niestety nie mam zdjęcia z historykiem. 

Krótko o historyku:
Andrzej Paczkowski - urodził się 1 października 1938 roku w Krasnymstawie. Polski historyk, naukowiec, wykładowca akademicki, profesor nauk humanistycznych, a także alpinista. W okresie PRL działacz opozycji demokratycznej, w III RP członek Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej dwóch kadencji (1999–2011), następnie do 2016 członek Rady IPN. W latach 1974–1995 (przez siedem kadencji) prezes Polskiego Związku Alpinizmu. W 1960 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego (jego promotorem był Henryk Jabłoński). W 1966 obronił doktorat, habilitował się w 1975. Do 1974 był zatrudniony w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk. W latach 1975–1980 pracował w Bibliotece Narodowej, a w latach 1980–1990 w Instytucie Historii PAN. Początkowo jego zainteresowania naukowe były związane z historią prasy polskiej. W latach 80. był wydawcą wielu materiałów źródłowych związanych z działalnością „Solidarności” w latach 1980–1981, a w 1986 wydał zasadniczo niedostępne wówczas dokumenty KC PZPR w zbiorze Gomułka i inni. Dokumenty z archiwum KC 1948–1982. Od września 1980 był członkiem NSZZ „Solidarność”. Był ekspertem Ośrodka Prac Społeczno-Zawodowych przy Krajowej Komisji Porozumiewawczej związku. Jesienią 1981 uczestniczył w formułowaniu programu Klubów Rzeczypospolitej Samorządnej „Wolność-Sprawiedliwość-Niepodległość”. Prowadził wykłady i publikował w prasie związkowej artykuły dotyczące najnowszej historii Polski. Po ogłoszeniu stanu wojennego pisał w drugoobiegowym „Tygodniku Wojennym”, współpracował z „Tygodnikiem Mazowsze”. Był członkiem Społecznego Komitetu Nauki opiniującym wnioski o pomoc finansową dla wydawnictw podziemnych i o stypendia w zakresie nauk humanistycznych. W 1983 był jednym z założycieli Archiwum Solidarności, w ramach którego do 1989 wydano 24 tomy relacji i dokumentów. W 1990 rozpoczął pracę w Instytucie Studiów Politycznych, gdzie następnie został kierownikiem Zakładu Historii Najnowszej. W 1991 otrzymał tytuł naukowy profesora. Był stypendystą m.in. Instytutu Nauk o Człowieku w Wiedniu (1996), Woodrow Wilson International Center for Scholars w Waszyngtonie (2000–2001), Norweskiego Instytutu Noblowskiego (2002). Wszedł w skład zespołów redakcyjnych „Totalitarian Movements and Political Religions” (Frank Cass Publishers), „Cold War History” (Frank Cass Publishers), „Journal of Cold War Studiem” (MIT Press). Został także wykładowcą w Collegium Civitas. Jest autorem wielu monografii poświęconych najnowszej historii Polski, w tym aparatowi represji PRL i przygotowaniom oraz przebiegowi stanu wojennego, a także wydawcą źródeł do najnowszej historii Polski. Napisał poświęcony Polsce rozdział Czarnej księgi komunizmu (wyd. 1997, wyd. polskie 1999). W latach 90. był ekspertem komisji sejmowych badających kwestię legalności stanu wojennego i postawienia osób za niego odpowiedzialnych przed Trybunałem Stanu. W 1980 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, w 2000 Krzyżem Kawalerskim, a w 2011 Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Udekorowany nim został podczas II ogólnopolskiego seminarium pt. Archiwa Przełomu 1989–1991 w czasach przełomu zorganizowanego w Pałacu Prezydenckim 15 października 2012. W 2005 otrzymał Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Wyróżniony ponadto m.in. Nagrodą Naukową KLIO (1996, za książkę Pół wieku dziejów Polski 1939–1989), Nagrodą Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (1997), Nagrodą Edukacyjną Prezydenta miasta stołecznego Warszawy dla Najlepszego Nauczyciela Akademickiego (2003).

Mój autograf od historyka:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

29.05.2018

Adam Fidusiewicz

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Adama Fidusiewicza. Niestety nie mam zdjęcia z aktorem.

Krótko o aktorze:
Adam Fidusiewicz (ur. 18 lutego 1985 w Warszawie) – polski aktor. Ukończył Szkołę Podstawową nr 97 w Warszawie. Następnie rozpoczął naukę w Liceum Ogólnokształcącym im. Andersa w Warszawie i w XLV LO im. Romualda Traugutta w Warszawie. Dostał się do szkoły wokalnej w OKU, gdzie śpiewu uczyła go Krystyna Prońko. Absolwent liceum im. Agnieszki Osieckiej w Warszawie. Był studentem psychologii mediów w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej. Od 2009 roku studiuje w Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie. Pierwszą rolę zagrał w spektaklu telewizyjnym Różany Zamek (1995). Następnie grał w musicalach: Piotruś Pan (jako Parys) oraz Metro. Ważną rolą była w 2000 roku postać Stasia Tarkowskiego w filmie W pustyni i w puszczy. Telewidzom znany jest głównie z roli Maksa Brzozowskiego w serialu Na Wspólnej oraz z roli „Wilka” w serialu Czas honoru. Jesienią 2007 wziął udział w szóstej edycji programu Taniec z gwiazdami, emitowanego w TVN. Jego partnerką była rosyjska tancerka, Alesya Surova, z którą odpadł w piątym odcinku, zajmując 10. miejsce. Rok później poprowadził program Pogromcy rekordów w stacji MTV Polska. Wiosną 2016 został uczestnikiem piątej edycji programu Twoja twarz brzmi znajomo, emitowanego w telewizji Polsat. Zajął 6. miejsce. Fidusiewicz interesuje się także plastyką, snowboardem i internetem. Od 2004 roku pisze blog Mroczne Kalesony, za który otrzymał wyróżnienie w konkursie Blog Roku 2008.

Mój autograf od aktora:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

26.05.2018

John Porter

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od John Porter`a. Niestety nie mam zdjęcia z muzykiem.

Krótko o muzyku:
John Frederick[a] Porter - urodził się 15 sierpnia 1950 w Lichfield. Walijski muzyk, kompozytor i tekściarz, członek Akademii Fonograficznej ZPAV. Studiował politologię na University of Sussex, grywał zarazem na gitarze, występując w klubach muzycznych i pubach. Po hippisowskiej rewolcie, wyjechał za granicę jak wielu mu współczesnych młodych Brytyjczyków. Mieszkał i pracował w Berlinie Zachodnim oraz Australii (gdzie osiadł jego brat). Od 1976 mieszka w Polsce, gdzie związał się z Aleksandrą, swoją pierwszą żoną, i tu zaczął tworzyć, komponować, robiąc karierę jako wykonawca. W 1977 poprzez jazzmana Tomasza Piesiewicza poznał Korę i Marka Jackowskiego. Stworzyli trio o nazwie „Maanam-Elektryczny Prysznic”, późniejszy Maanam. Razem współpracowali przez około 2 lata, Porter grał tam głównie na gitarze akustycznej i wraz z Markiem Jackowskim towarzyszył wokalnie Korze. Gdy Kora z Markiem nie pojawili się na umówionym koncercie we Wrocławiu w maju 1979, John Porter poznał tamtejszych muzyków i wraz z nimi założył Porter Band (gitarzysta: Aleksander Mrożek, basista: Kazimierz Cwynar i perkusista: Leszek Chalimoniuk) i zrezygnował z gry w Maanamie. Porter Band miał swój debiut podczas Muzycznego Campingu w Lubaniu w lipcu 1979. W 1980 formacja wydała swoją pierwszą płytę Helicopters. 14 września 1980 w poznańskim klubie zarejestrowano koncert Porter Bandu i był to materiał na kolejną płytę. Jednak wydano go z dwuletnim opóźnieniem (gdy PB już nie istniał), a wszystko za sprawą tytułu – Mobilization. Ówczesna cenzura nie pozwoliła na wydanie płyty z takim tytułem, a Porter nie chciał z niego rezygnować. Potem zaczęły ukazywać się solowe albumy artysty, najpierw China Disco z muzyką zainspirowaną jazzem i funky. Kolejną klęską była nagrana w 1983 roku akustyczna płyta Magic Moments. Nie z powodu materiału, lecz złej promocji – przeszła niemal niezauważona. Przez kolejnych dziesięć lat pojawiło się kolejnych pięć płyt z jego piosenkami: One Love, Wings Inside, Life After Sex, It’s A Kid’s Life i Incarnation. W międzyczasie razem z Maciejem Zembatym zaczął grać koncerty z piosenkami Leonarda Cohena. Powrotem do elektrycznych brzmień stała się płyta Right Time z 1991 nagrana pod szyldem Mirror. Porter pomieszkiwał wtedy w Londynie, a płyta powstała częściowo tam, częściowo w Warszawie na magnetofonie czterośladowym. Jej producentem był Neil Black. W latach 90. zniknął z głównego nurtu, do którego niespodziewanie powrócił płytą Alexandria (Sebastian Wojnowski – bas, Piotr Domiński – gitara, Wojciech Morawski – perkusja, Neil Black – skrzypce, John Porter – gitara i śpiew). W 1999 wydany został album Porter Band ’99, na którym Porterowi towarzyszyli gitarzysta Krzysztof Zawadka, basista Marek „Bruno” Chrzanowski, perkusista Piotr „Posejdon” Pawłowski, a gościnnie wystąpił Marcin Żabiełowicz, gitarzysta zespołu Hey. Porter Band ’99 okazał się najlepszą elektryczną płytą artysty od czasów Helicopters, a szczególnie udanymi utworami na krążku były „Leather Skirt” oraz „Season”[potrzebny przypis]. Zespół rozpadł się w 2001 (po występach na festiwalach Przystanek Woodstock i im. Ryśka Riedla). W latach 1988-1997 John Porter współpracował z menedżerem i promotorem Andrzejem Bączyńskim. Największy sukces komercyjny odniósł w duecie z dawną wokalistką Varius Manx, Anitą Lipnicką. Na początek spróbowali jednego utworu. Utwór For You zarejestrowano w lutym 2002 i miał on się ukazać na płycie Porter Band Psychodelikatesy. Duet przez ponad kolejny rok nagrywał swoją pierwszą wspólną płytę; zostali parą w życiu osobistym. Materiał powstawał w Londynie i ostatecznie płyta została wydana całkowicie po angielsku w listopadzie 2003 pod tytułem Nieprzyzwoite piosenki. Pierwszy utwór, który promował płytę („Bones of Love”) nie schodził z I miejsca list przebojów 30 Ton, RMF FM itp. przez kilkadziesiąt tygodni. Mimo jednego teledysku i dwóch singli (drugim był Then and Now) osiągnęli niebywały sukces. Sprzedano ponad 100 tys. płyt, zdobyli Fryderyka 2003 w kategorii „Najlepszy album”, specjalną nagrodę telewizji Polsat i wiele innych nagród. W 2005 została wydana ich druga płyta Inside Story. Powstawała w Lublanie pod kierownictwem Chrisa Eckmana. Była o wiele surowsza i trudniejsza w odbiorze niż pierwsza, ale również złota. Zajęła 5. miejsce na Festiwalu TOPtrendy, a promowały ją takie single jak „Hold on”, „Death of a Love”, „Tell Me” i „Such a Shame” – do pierwszych dwóch powstały teledyski. W tym też roku John Porter został uhonorowany medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Został także wydany minialbum pod tytułem Other Stories, który stanowi swoiste uzupełnienie ich ostatniego albumu Inside Story. Znajdziemy tutaj zbiór nieznanych wcześniej utworów, a wśród nich cover „Chelsea Hotel No.2” Leonarda Cohena, koncertową wersję „Bones of Love”, nagrany na żywo cover „Lovesong” zespołu The Cure oraz dwie kompozycje Johna Portera (również w wersjach koncertowych): „For You” i „Flame”. Całość uzupełnia pochodzące z Inside Story nagranie „Such a Shame”. 4-płytowy zestaw podsumowujący dotychczasowe dokonania duetu wydano w 2006. Znalazły się w nim 2 albumy: Nieprzyzwoite piosenki i Inside Story, uzupełnione o Other Stories. Szczególną atrakcję tego boksu stanowi płyta DVD zawierająca 4 teledyski, film przedstawiający artystów od strony kulis oraz krótki materiał filmowy dokumentujący sesję nagraniową Inside Story w Lublanie. 18 czerwca 2007 wydano 12 płyt Johna Portera pod tytułem Why? (w zestawie brak 2 płyt Life After Sex i It’s a Kid Life). 22 lutego 2008 wydali trzecią i zarazem ostatnią wspólną płytę Goodbye, która tym razem nagrywana była w Polsce razem z muzykami towarzyszącymi duetowi na koncertach. Producentem płyty ponownie został Chris Eckman, promowały ją single Old Time Radio oraz Lonesome Traveller, uzyskała status złotej płyty. W 2016 wspólnie z Nergalem stworzył duet z pogranicza rocka, folku i country Me and That Man, w którym w 2017 roku nagrali album Songs of Love and Death. Rozwiedziony, z tego związku muzyk ma dwóch synów. W latach 2003-2015 pozostawał w nieformalnym związku z Anitą Lipnicką. 23 lutego 2006 roku na świat przyszła ich córka, Pola.

Mój autograf od muzyka:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

23.05.2018

Patrycja Szczepanowska

Cześć !
Dzisiaj chciała pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Patrycji Szczepkowskiej. Niestety nie mam zdjęcia z aktorką.

Krótko o aktorce:
Patrycja Szczepanowska - urodziła się 19 września 1979 roku w Białymstoku. Polska aktorka filmowa i teatralna oraz dziennikarka. W 2002 roku ukończyła Akademię Teatralną w Warszawie. W latach 2003–2005 współpracowała z Teatrem Powszechnym im. Jana Kochanowskiego w Radomiu. Od 2005 występuje w Teatrze Polonia, zaś od 2010 w Och-Teatr. W latach 2007–2009 występowała też w Teatrze na Woli.

Mój autograf od aktorki:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

20.05.2018

Beata Chruścińska

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Beaty Chruścińskiej. Niestety nie mam zdjęcia z aktorką.

Krótko o aktorce:
Beata Chruścińska - urodziła się 7 czerwca 1977 roku w Białobrzegach. Polska aktorka teatralna i filmowa. Znana jest z serialu "M jak miłość" oraz filmu "Dublerzy" czy "Chopin. Pragnienie miłości. Ukończyła studia na wydziale PWlerzSFTviT w Łodzi.

Mój autograf od aktorki:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

17.05.2018

Jerzy Maksymiuk

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Jerzego Maksymiuka. Niestety nie mam zdjęcia z dyrygentem.

Krótko o dyrygencie:
Jerzy Jan Maksymiuk - urodził się 9 kwietnia 1936 w Grodnie. Polski dyrygent, pianista, kompozytor muzyki poważnej i filmowej, felietonista, animator życia muzycznego. W 1947 roku Jerzy Maksymiuk wraz z najbliższą rodziną przybył do Polski z Grodna. Rodzina osiedliła się w Białymstoku na Bojarach gdzie mieszkali ich krewni. Młody Maksymiuk uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 10 w Białymstoku. Rodzina zamieszkała w drewnianym domu (obecnie nie istnieje), który własnoręcznie wzniósł jego ojciec. Po ukończeniu podstawówki Maksymiuk wyjechał do Warszawy gdzie kontynuował naukę w liceum muzycznym. Następnie studiował kompozycję pod kierunkiem Piotra Perkowskiego (ukończył w 1962), grę na fortepianie u Jerzego Lefelda (ukończył w 1964) oraz dyrygenturę w klasie Bogusława Madeya (ukończył w 1969), w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (obecnie Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w Warszawie). W latach 1970–1972 był dyrygentem Teatru Wielkiego w Warszawie. W 1972 stanął na czele zespołu złożonego z członków Warszawskiej Opery Kameralnej, który – od 1973 znany jako Polska Orkiestra Kameralna – zyskał międzynarodową sławę. W 1984 orkiestra zmieniła nazwę na Sinfonia Varsovia – Polska Orkiestra Kameralna. Zespół działa w oparciu o Fundację Sinfonia Varsovia i korzysta ze wsparcia miasta stołecznego Warszawy. W 1973 Maksymiuk rozpoczął pracę z Wielką Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia. W roku 1975 dyrygował orkiestrą podczas finałowych przesłuchań na Międzynarodowym Konkursie im Fryderyka Chopina w Warszawie. W 1977 otrzymał kontrakt płytowy w firmie EMI. W 1979 wystąpił z Polską Orkiestrą Kameralną w Carnegie Hall, w Nowym Jorku, a w 1981 odbył z nią koncerty w Japonii, Australii, Nowej Zelandii, Stanach Zjednoczonych i Niemczech. W latach 1983–1993 kierował BBC Scottish Symphony Orchestra w Glasgow. W 1990 debiutował na koncertach BBC Proms w Royal Albert Hall, w Londynie. Podjął też współpracę z English National Opera, z którą przygotował premiery „Don Giovanniego” Wolfganga Amadeusa Mozarta (w 1991) i „Zemsta nietoperza” Johanna Straussa (w 1993). „Zemsta nietoperza” pod jego batutą, z zespołem Sinfonia Varsovia, została wystawiona w styczniu 2005, w Teatrze Polskim w Warszawie, z udziałem najlepszych polskich śpiewaków (m.in. Iwona Hossa, Marta Boberska, Adam Kruszewski, Adam Zdunikowski, Agnieszka Wolska). Zamknięty koncert zorganizowany przy zaangażowaniu środków Sejmiku Województwa Mazowieckiego zapoczątkował działalność operetki w Warszawie (w kwietniu 2005 samorząd wojewódzki utworzył Mazowiecki Teatr Muzyczny Operetka, którego organizatorem jest Włodzimierz Izban, producent „Zemsty nietoperza” pod batutą Maksymiuka). Jerzy Maksymiuk jest promotorem muzyki współczesnej. Przez wiele lat współtworzył „Warszawską Jesień”, jako członek komisji repertuarowej Festiwalu. Od 2006 Członek Rady Programowej Fundacji Centrum Twórczości Narodowej. Jest stałym felietonistą miesięcznika „Charaktery”. Otrzymał następujące tytuły: w 1990 – doctora honoris causa Strathclyde University w Glasgow i dwukrotnie laureata Gramophone Award: w 1993 – za „The Confession of Isobel Gowdie” Jamesa MacMillana (EMI) oraz w 1995 – za II i III Koncert fortepianowy Nikołaja Medtnera (Hyperion). W 1993 otrzymał honorowy tytuł Conductor Laureate BBC Scottish Symphony Orchestra. W 2000 otrzymał tytuł Honorowego obywatela Miasta Białegostoku. W 2005 został odznaczony przez ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 2011 Polska Akademia Fonograficzna uhonorowała go Złotym Fryderykiem. W 2013 otrzymał Perłę Honorową Polskiej Gospodarki (w kategorii kultura), przyznawaną przez redakcję Polish Market. Skomponował muzykę do ponad stu filmów, m.in. do filmu Sanatorium pod klepsydrą w reżyserii Wojciecha Hasa.

Mój autograf od dyrygenta:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

16.05.2018

Marcelina Zawadzka

Cześć !
Dzisiaj chciała Wa pokazać mój autograf jaki dostałam od Marceliny Zawadzkiej. Niestety nie mam zdjęcia z modelką.

Krótko o modelce:
Marcelina Zawadzka - urodziła się 25 stycznia 1989 roku  w Malborku. Polska modelka, Miss Polonia 2011, prezenterka telewizyjna i aktorka. W 2003 zdobyła tytuł Miss Malborka Nastolatek. W finale wyborów Miss Polonia 2011 reprezentowała województwo pomorskie. Reprezentując Polskę w konkursie Miss Universe 2012, jako pierwsza Polka od 1989, zakwalifikowała się do czołowej szesnastki. W 2013 prowadziła program Projektanci na start w telewizji Fox Life[3], natomiast w 2014 współprowadziła program Dendżer w TVN Turbo. Od 5 września do 7 listopada 2014 brała udział w drugiej emitowanej przez telewizję Polsat edycji programu Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami. Jej partnerem tanecznym był Rafał Maserak, z którym zajęła trzecie miejsce, odpadając w półfinale programu. Wiosną 2015 wzięła udział w programie Przygarnij mnie na antenie TVP2. W sierpniu 2015 gościnnie poprowadziła poranny program Pytanie na śniadanie, a 6 października na stałe dołczyła do grona gospodarzy, prowadząc wtorkowe wydania wraz z Tomaszem Wolnym. W 2016 była nominowana do zdobycia statuetki Gwiazda Plejady w kategorii Metamorfoza roku podczas Wielkiej Gali Gwiazd Plejady. Jest laureatką Telekamery 2017 w kategorii Nadzieja telewizji. W marcu 2017 została współprowadzącą programu Bake Off – Ale ciacho! (TVP2) oraz prowadzącą magazynu telewizyjnego Lajk! (TVP2). We wrześniu dołączyła do grona prowadzących programu The Voice of Poland (TVP2). W październiku otrzymała nagrodę Fashion Magazine w kategorii Najlepiej ubrana kobieta mediów 2017. W maju 2018 miała być sekretarzem podającym wyniki głosowania polskiego jury w finale 63. Konkursu Piosenki Eurowizji, lecz ostatecznie był nim Mateusz Szymkowiak.

Mój autograf od modelki:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

13.05.2018

Rafał Betlejewski

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Rafała Betlejewskiego. Niestety nie mam zdjęcia z performerem.

Krótko o performansie:
Rafał Piotr Betlejewski  - urodził się 30 października 1969 roku w Gdańsku. Polski performer, artysta parateatralny, copywriter. Założyciel Teatru Przezroczystego, twórca akcji społecznych m.in. „Spal wstyda” i „Tęsknię za Tobą, Żydzie”. Interesuje się zjawiskiem tożsamości, przybierania ról społecznych, językiem i komunikacją społeczną. Rafał Betlejewski jest założycielem agencji reklamowych Cytryna Agencja Reklamowa oraz Koledzy Strategia & Kreacja. Pracował m.im. nad kampanią reklamową mleka Łaciatego i sieci telefonii komórkowej Era. Jest także prezesem zarządu Stowarzyszenia Ludzi Reklamy. Do 2017 r. prowadził programy DeFacto i Betlejewski. Prowokacje w TTV[. W przeszłości prowadził także audycje w Polskim Radiu RDC Między innymi Betlejewski (sobota) i Science Frikszyn – o nauce przy ludziach (wtorek), z którego odszedł w proteście po zwolnieniu, pełniącej funkcję dyrektora stacji, Ewy Wanat. W 2015 r. wspólnie z Ewą Wanat i Tomaszem Stawiszyńskim założył radio Medium Publiczne w ramach projektu o tej samej nazwie, tworzonego przez zespół dziennikarzy zawodowych i obywatelskich, ekspertów oraz działaczy społecznych.

Mój autograf od performera:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

11.05.2018

Krzysztofa Mroziewicz

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Krzysztofa Mroziewicza. Niestety nie mam zdjęcia z publicystą.

Krótko o publicyście:
Krzysztof Mroziewicz - urodził się 20 lutego 1945 roku w Słupicy koło Jedlni. Polski publicysta, korespondent wojenny, dyplomata, komentator spraw międzynarodowych w "Polityce" i programie TVP "7 dni świat". Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego; studiował na Wydziale Matematyki i Fizyki oraz w Instytucie Dziennikarstwa i Nauk Politycznych. W czasie studiów aktor Teatru "Hybrydy" i kierownik klubu o tej samej nazwie. Jako początkujący dziennikarz pracował w tygodniku studenckim "itd", gdzie piastował funkcje m.in. zastępcy szefa działu kultury, szefa działu kultury oraz zastępcy redaktora naczelnego. W latach 1976–77 na stypendium Zrzeszenia Studentów Polskich wyjechał do Panamy, gdzie – pracując jako robotnik – zajmował się pisaniem doktoratu nt. myśli Ernesta Che Guevary. W latach 1978–79 ukończył studia podyplomowe jako stypendysta Universidad Nacional de Panama. W latach osiemdziesiątych korespondent Polskiej Agencji Prasowej w Indiach, korespondent wojenny w Nikaragui, Afganistanie i Sri Lance, wiceprezes Stowarzyszenia Prasy Zagranicznej w Azji Południowej. Od 1990 roku etatowy dziennikarz tygodnika "Polityka", komentator prasowy, telewizyjny i radiowy, w tym wielokrotnie dla BBC. W latach 1996–2001 pełnił misję jako ambasador Polski w Indiach, Sri Lance i Nepalu. Obecnie pracuje jako wykładowca Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, na Uniwersytecie Jagiellońskim, Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie. Prowadził zajęcia akademickie dla studentów Stanford University i gościnnie w Banaras Hindu University. Otrzymał wiele nagród i odznaczeń, m.in. trzy Wiktory, Złoty Medal Uniwersytetu Wrocławskiego oraz medal z okazji 300-lecia tego uniwersytetu. Posiada honorową legitymację PAP Nr 2 – po Ryszardzie Kapuścińskim. Jego żoną była reżyserka filmów dokumentalnych Alicja Albrecht-Mroziewicz.

Mój autograf od publicysty:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

10.05.2018

Jacek Gmoch

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Jacka Gmocha. Oprócz niego mam również zdjęcie z piłkarzem.

Krótko o piłkarzu:
Jacek Wojciech Gmoch - urodził się 13 stycznia 1939 w Pruszkowie. Polski piłkarz, trener i działacz sportowy. Selekcjoner reprezentacji Polski w latach 1976–1978. Jako piłkarz występował najczęściej w obronie, na pozycji stopera. Pierwszym klubem w jego karierze był Znicz Pruszków (1953–1958), skąd na trafił do Legii Warszawa. W barwach warszawskiej drużyny występował w latach 1958–1969, zdobywając dwukrotnie Puchar Polski (1964 i 1966) oraz zdobył Mistrzostwo Polski w 1969. W reprezentacji Polski wystąpił 29 razy (1962–1968). Karierę zawodniczą zakończył 17 sierpnia 1968 meczem Kadra PZPN – Express, oglądanym przez 30 000 widzów (mecz zorganizowany przez dziennikarzy Expressu Wieczornego). Kadrowicze do drużyny Expressu byli wybrani przez kibiców poprzez głosowanie w ankietach. Reprezentację Expressu prowadził trener Górski. Selekcjonerem kadry PZPN był Ryszard Koncewicz. Na początku spotkania bramkarz Marian Szeja niefortunną interwencją złamał Jackowi Gmochowi nogę. Było to wielostopniowe złamanie, przedwcześnie kończące karierę utalentowanego zawodnika. Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę jako trener. Zaczynał jako asystent Edmunda Zientary w Legii (1969–1971). Współautor koncepcji drogi poprawy polskiej piłki nożnej na arenie międzynarodowej we współpracy z mgr. Wojciechem Skoczkiem (ukończył Uniwersytet Warszawski) oraz mgr. Stanisławem Więckowskim (Szkoła Główna Planowania i Statystyki) w roku 1970. Opracowanie to zostało przekazane za pośrednictwem znanego śląskiego piłkarza do rąk Edwarda Gierka. Członek zarządu PZPN 1971–1975 oraz wiceprezes sekcji młodzieżowej. Od 1971 oddelegowany, jako współpracownik Kazimierza Górskiego (wygrane eliminacje do igrzysk olimpijskich; złoty medal olimpijski 1972 w Monachium, wygrane eliminacje MŚ 1974 i zajęcie 3. miejsca na MŚ 1974 w RFN). Jako działacz i współpracownik pracował społecznie bez żadnego wynagrodzenia. Był twórcą tzw. „banku informacji” (bank informacji powstał w marcu 1971 roku przy okazji meczów Legii z Atletico Madryt) oraz był prekursorem metod naukowych w piłce nożnej. Trener-koordynator Zagłębia Sosnowiec (1972–1973). W Zagłębiu Sosnowiec wywindował drużynę z 14. – ostatniego miejsca jesienią, na 10. miejsce na koniec sezonu (najlepsza drużyna wiosny), czym uratował dla klubu najwyższą klasę rozgrywkową. Następnie zaproszony przez Legię do współpracy (Legia poprosiła uczelnię Jacka Gmocha o pozwolenie na pracę w klubie). Jako trener-koordynator Legii Warszawa uratował klub przed spadkiem do II ligi oraz zdobył z tym klubem Puchar Polski. Prowadził w USA polonijną drużynę z Filadelfii – Falcons. W dniu poprzedzającym mecz na Wembley w Londynie, 16 października 1973, wyłączył się ze sztabu szkoleniowego i opuścił kadrę narodową, co ogłosił na odprawie przed meczem z reprezentacją Anglii. W sierpniu 1976 został następcą Kazimierza Górskiego na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski. Wygrał eliminacje do MŚ 1978 i tym samym awansował do finałów mistrzostw świata w Argentynie w 1978, gdzie zajął 5. miejsce. Po mundialu poprowadził reprezentację w dwóch meczach: wygranym towarzyskim z Finlandią w sierpniu 1978 i wygranym 2:0 meczu eliminacyjnym do mistrzostw Europy z Islandią, po czym został odwołany przez futbolową centralę. W następnych latach pracował za granicą. W 1979 prowadził norweski Skeid Oslo. Później przez wiele lat trenował (z sukcesami) drużyny greckie i cypryjskie: PAS Giannina (1979–1981) – uratowany od spadku i 5. miejsce, Apollon Ateny (1981–1982), AE Larisa (1982–1983 - wicemistrzostwo Grecji 1983 – pierwszy w historii sukces drużyny prowincjonalnej), Panathinaikos AO (1983–1985) - mistrzostwo Grecji 1984, wicemistrzostwo 1985, 1/2 finału Pucharu Mistrzów (błąd sędziego przy stanie 0:0 nie uznał bramki koniczynek i porażka z Liverpoolem), Pucharu Grecji 1984, AEK Ateny (1985–1986) wicemistrzostwo, ponownie Larisa (1986–1988. Mistrzostwo Grecji 1988 to sukces tym większy, że po raz pierwszy i jak dotąd ostatni drużyna spoza „wielkiej czwórki” w Grecji zdobyła to trofeum), Olympiakos SFP (1988–1989) - wicemistrzostwo Grecji 1989), Aris Saloniki (1990–1991), APOEL Nikozja (1991–1993) – mistrzostwo kraju i gra w Lidze Mistrzów w sezonie 1992–1993; superpuchar, znów Larisa (1993), Athinaikos AS (1994–1995), Ethnikos Pireus (1995), APOEL Nikozja (1996–1997) – awans do Pucharu UEFA, Ionikos Pireus (1997–1998), FC Kalamata (1998–1999) – mistrzostwo w II i awans do I ligi, Panionios (1999), FC Kalamata (2001), ponownie Ionikos Pireus (2002–2003), który uratował przed spadkiem. W lutym 2010 wybrany w Grecji jednym z pięciu najlepszych trenerów w historii greckiej ligi piłkarskiej (plebiscyt z okazji pięćdziesięciolecia profesjonalnej ligi piłki nożnej w Grecji). W głosowaniu uznany został najlepszym trenerem lat 80. 15 listopada 2010 ponownie został mianowany tymczasowym trenerem Panathinaikosu. Z wykształcenia magister inżynier komunikacji ze specjalizacją budowy dróg i mostów, absolwent Politechniki Warszawskiej. Pracownik naukowy Politechniki Warszawskiej Zakładu Budowy Dróg i Mostów w latach 1968–1978. Był wtedy asystentem prof. Zenona Wiłuna i prof. Zbigniewa Grabowskiego. Absolwent warszawskiego AWF (1975) ze specjalizacją piłki nożnej; uzyskał tam licencję trenerską II klasy. Był to pierwszy przypadek ukończenia tej uczelni eksternistycznie (dzięki posiadaniu już wcześniej tytułu magistra). W latach 1975–1976 stypendysta doktorant Politechniki Warszawskiej oraz fundacji Copernicus Society of America, której założycielem i prezesem był senior Edward Piszek. W tym czasie na University of Pennsylvania The Wharton School (równorzędna z Harvard czy Economic School of London) prowadził analizy przepływu wody gruntowej zanieczyszczonej odpadami z destylacji ropy naftowej, ale też projekt dotyczący piłki nożnej – miał za zadanie znalezienie algorytmu matematycznego do wykorzystania przy piłkarskiej elektronicznej metodzie statystycznej. Jacek Gmoch, jako założyciel bazy informacji, zgromadził ogromną liczbę arkuszy z obserwacji meczów piłkarskich różnych klas (począwszy od lig krajowych po olimpiady i mistrzostwa świata), które dały możliwość przewidywania wyników piłkarskich. Projekt dawał możliwość zastosowania rachunku prawdopodobieństwa w przewidywaniu wyników sportowych. Spotkał się on z aprobatą władz uczelni, które na stworzenie takiego punktu do analizy dla krajów arabskich przyznały na ten cel budżet, aby kontynuować prace nad tym projektem. Stypendysta doktorancki Politechniki Warszawskiej w Norges Geotekniske Institutt w Oslo 1978–1979. Guest Coach of USSF – United States Soccer Federation – grudzień 1975 na obozie licencyjnym w Orlando, USA, gdzie prowadził wykłady dla przyszłych trenerów. Był członkiem rady nadzorczej MKS Pruszków (sekcja koszykówki od 2002), a później także prezesem tego klubu. Działacz sportowy, w latach 2001–2004 pełnił obowiązki attaché olimpijskiego polskiej reprezentacji olimpijskiej na igrzyskach olimpijskich w Atenach w 2004. Działał również (jako wiceprezes i prezes zarządu) w CWKS Legia Warszawa (mniejszościowy udziałowiec Legii Warszawa). Do 18 marca 2009 przewodniczący rady nadzorczej spółki Legia Warszawa SSA. Od kilku lat pracuje jako telewizyjny komentator sportowy, między innymi dla Polsatu (MŚ Japonia/Korea Płd. 2002, ME Francja 2016), TVP (ME Portugalia 2004, MŚ Niemcy 2006, ME Polska/Ukraina 2012, MŚ Brazylia 2014), grecka ERT (ME Austria/Szwajcaria 2008 i MŚ RPA 2010). W latach 1974–1978 występował w programie dla dzieci i młodzieży Ekran z bratkiem, prowadzonym przez Macieja Zimińskiego, ucząc w nim młodzież techniki gry w piłkę nożną i właściwych dla młodzików metod treningowych. Autor książki Alchemia futbolu, którą opracował (z Tadeuszem Olszańskim). Książka stała się bestselerem (100 000 egzemplarzy oraz dodruk). Opisywała ona wiele nowatorskich pomysłów piłkarskich, a niektóre z rozdziałów do dziś są jak najbardziej aktualne. W Grecji wydał w 1985 roku książkę „Exi chronia sto Ellada”, czyli „Sześć lat u Grecji” (tytuł celowo przekręcony). Nakład 10 000 egzemplarzy. Opisał w niej głównie kulisy swoich pierwszych sześciu lat sukcesów w Grecji. Dziennikarz, felietonista. Jest współpracownikiem „Piłki Nożnej”, „Przeglądu Sportowego”, „Wprost”, „Polityki”, a także stałym współpracownikiem miesięcznika „Forum Trenera”. W 1974 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wyniki sportowe. Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 marca 2005 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej za wybitne zasługi w rozwijaniu polsko-greckiej współpracy[8] (od 1993 jest prezesem Stowarzyszenia Współpracy i Przyjaźni Polsko-Greckiej). Fundacja, której został prezesem, ufundowała cegiełkę dla PKOl-u, co również uczynił wraz z całą rodziną prywatnie. Za zasługi dla greckiego futbolu nadano mu w specjalnym, honorowym trybie obywatelstwo Grecji.

Mój autograf od piłkarza:

Moje zdjęcie z piłkarzem:
Za równo autograf jak  zdjęcie zdobyła w Warszawie na Krakowskim Przedmieściu.

8.05.2018

Grzegorz Wilk

Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Grzegorza Wilka. Oprócz niego mam zdjęcie z piosenkarzem.

Krótko o piosenkarzu:
Grzegorz Wilk - urodził się 27 października 1973 roku w Grodkowie. Polski piosenkarz, aktor, kompozytor, autor tekstów i prezenter telewizyjny. Z wykształcenia jest nauczycielem techniki i informatyki oraz socjologiem. Ponadto ukończył specjalizację francuską na Wydziale Filologii Polskiej Uniwersytetu Opolskiego. Posiada również kwalifikacje i uprawnienia dziennikarza radiowego oraz technika dentystycznego. W 1998 został laureatem programu Szansa na sukces, w którym wykonał piosenkę „On nie jest cham” z repertuaru zespołu Piersi. W 2002 zdobył Grand Prix Międzynarodowego Festiwalu Piosenki Greckiej w Zgorzelcu. W latach 2004-2008 był solistą i aktorem wrocławskiego Teatru Muzycznego Capitol, gdzie grał główne role m.in. w spektaklach Scat, Galeria i Gorączka, My Fair Lady i Bo ma duszę nasz dom. W latach 2006-2008 występował w roli wokalisty i parodysty w programie Szymon Majewski Show, emitowanym w TVN. Od 2007 występuje jako solista w oratoriach Piotra Rubika (z nim też koncertował w największych salach Polski, Słowacji oraz USA i Kanady podczas kilku międzynarodowych tournée). Od 2005 jest solistą w programie TVP1 Jaka to melodia?. Współpracował z wieloma artystami polskiej sceny, takimi jak m.in. Włodzimierz Korcz, Alicja Majewska, Zbigniew Wodecki, Krzysztof Krawczyk, Ryszard Rynkowski, Leszek Możdżer, Marek Bałata, Robert Janowski, Paweł Kukiz, Paulina Przybysz oraz Doniu. Od 2013, wraz z Olą Turkiewicz występuje w edycjach Koncertu Niepodległości w Muzeum Powstania Warszawskiego. W lutym 2014 wydał swój debiutancki album studyjny, zatytułowany Wolf – floW. Jest współtwórcą, wokalistą i autorem tekstów zespołu Electrolit. W 2015 brał udział w trzeciej edycji programu rozrywkowego Twoja twarz brzmi znajomo, w którym zajął trzecie miejsce. Dzięki wygraniu czwartego odcinka programu, po wcieleniu się w Bono, otrzymał czek na 10 tys. złotych, który przekazał podopiecznym Specjalistycznego Ośrodka Diagnozy i Rehabilitacji Dzieci i Młodzieży z Wadą Słuchu w Opolu. W trakcie przemowy wyznał, że sam ma problemy ze słuchem i korzysta z aparatów słuchowych.

Mój autograf od piosenkarza:
Moje zdjęcie z piosenkarzem:
Za równo zdjęcie jak i autograf zdobyłam w Warszawie na Nowym Świecie.