29.07.2019

Wiktoria Gąsiewska


Cześć !
Dzisiaj chiałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Wiktorii Gąsiewskiej. Niestety nie mam zdjęcia z aktorką.

O aktorce: 
Wiktoria Aneta Gąsiewska - urodziła się 11 marca 1999 roku w Warszawie. Polska aktorka i prezenterka telewizyjna. W młodości była członkinią zespołu „Gawęda”. Zadebiutowała na małym ekranie epizodyczną rolą w serialu Na dobre i na złe (2005). Następnie zagrała pierwszo- lub drugoplanowe role w serialach, takich jak m.in.: Rodzina zastępcza (2007–2009), Rodzinka.pl (2013, od 2016), O mnie się nie martw (2015), Przyjaciółki (2015–2016) czy Barwy szczęścia (od 2016)[potrzebny przypis]. Ponadto odegrała epizodyczne role m.in. w serialach: Mrok (2006), Codzienna 2 m. 3 (2007), Komisarz Alex (2011) czy Prawo Agaty (2013). Na dużym ekranie zadebiutowała w 2006, odgrywając postać Eugenii w filmie baśniowym Jana Jakuba Kolskiego, Jasminum. Następnie zagrała m.in. Weronikę w filmie wojennym Andrzeja Wajdy Katyń (2007), Anielkę w filmie obyczajowym Afonia i pszczoły (2009). czy kobietę w filmie komediowym Jakuba Czekaja Baby bump (2015). Wystąpiła w akcji promocyjnej Fundacji Akogo? Ewy Błaszczyk (2008). Była jurorką w programie rozrywkowym dla dzieci TVP2 Mini szansa (2007)[potrzebny przypis], prowadzącą programu Disney PL I love Violetta (2014–2015), uczestniczką tanecznych programów Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami (2018) i Dance Dance Dance (2019) oraz bohaterką The Story of My Life. Historia naszego życia (2018). W 2019 została beauty influencerką koncernu kosmetycznego L’Oréal[potrzebny przypis]. Ma trójkę rodzeństwa, starszego brata Mateusza, młodszą siostrę Nicolę oraz młodszego brata Oskara[potrzebny przypis]. Od kwietnia 2017 spotyka się z aktorem Adamem Zdrójkowskim.

Mój autograf od aktorki:
Autograf załątwił mi mój chłopak.

21.07.2019

Abelard Giza


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Alberta Gizy. Niestety nie mam zdjęcia z komikiem.

O komiku:
Abelard Piotr Giza - urodził się 15 września 1980 roku w Pruszczu Gdańskim. Polski komik, stand-uper, scenarzysta, autor tekstów komediowych. Założyciel i lider Kabaretu Limo. Twórca programów stand-upowych "Proteus Vulgaris", "Ludzie, trzymajcie kapelusze", "Numer 3". Aktualnie jeździ z programem "Piniata". Twórca serialu "Kryzys". Autor tekstów do magazynu satyrycznego „Chichot” oraz kilku programów telewizyjnych. Od 2007 do 2015 roku działał w Grupie Impact. Członek grupy teatralnej Muflasz oraz od 2018 roku pomocnik retoryczny i powieściopisarz. Jest wnukiem gdańskiego malarza prof. Hugona Laseckiego i starszym bratem malarza Hugona Gizy (ur. 1982).

Mój autograf od komika:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

20.07.2019

Mariusz Jakus


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Mariusza Jakusa. Niestety nie mam zdjęcia z aktorem.

O aktorze:
Mariusz Jakus - urodził się  26 listopada 1967 roku w Chrzanowie. Polski aktor teatralny i filmowy, pedagog. Absolwent Wydziału Aktorskiego we Wrocławiu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie (1993). W 2013 uzyskał stopień doktora nauk o sztukach pięknych w dziedzinie sztuk teatralnych, zaś w roku 2017 stopień doktora habilitowanego na podstawie oceny dorobku naukowego i rozprawy pt. Rola Muleja w spektaklu „Książę Niezłomny” w reżyserii Pawła Świątka w Teatrze im. S. Jaracza w Łodzi. Premiera 30 października 2015 roku[2]. Jest adiunktem na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi, gdzie pełni także funkcję prodziekana. Zadebiutował 19 lipca 1992 w Tutam Bogusława Schaeffera w reżyserii Piotra Szczerskiego na deskach Teatru 38 w Krakowie. W latach 1993−1994 był aktorem Teatru Polskiego w Poznaniu, zawodowo związany z Teatrem im. Stefana Jaracza w Łodzi w latach 1994−2017. Od 2017 roku jest aktorem Teatru Współczesnego w Warszawie. Laureat nagrody za rolę Leontesa w przedstawieniu Zimowa opowieść na Ogólnopolskim Przeglądzie Spektakli Dyplomowych Szkół Teatralnych w Łodzi (1993), zespołowej Nagrody Głównej za rolę w spektaklu Zbrodnia z premedytacją Gombrowicza w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi na XXXVI Kaliskich Spotkaniach Teatralnych (1996), wyróżnienie za rolę Spodka w Śnie nocy letniej w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi w III Ogólnopolskim Konkursie Na Inscenizację Dzieł Dramatycznych Szekspira (1998) oraz Kryształowej Łódki, nagrody dla najlepszego aktora przyznanej przez młodzież uczestniczącą w 30. edycji konkursu na recenzje szkolną organizowanego przez Towarzystwo Przyjaciół Łodzi (2003). Odznaczony przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” (2009).Znany jest głównie z ról o profilu negatywnym – kryminalistów i czarnych charakterów, choć bywał także filmowym odtwórcą funkcjonariuszy służb mundurowych. Mariusz Jakus zasłynął z roli „Tygrysa” w filmie Samowolka (1993) w reżyserii Feliksa Falka, za którą otrzymał nagrodę za najlepszą drugoplanową rolę męską na 18. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Później był także rozpoznawalny z roli komisarza Rafalskiego w serialu Fala zbrodni i „Mongoła” w wojennym serialu telewizyjnym Czas honoru. W 2003 pojawił się gościnnie w teledysku grupy Pięć Dwa Dębiec „Pies” (P-ń VI). W 2014 roku nagrał pierwszego w karierze audiobooka, na podstawie opowiadania „Kuba i białe święta” autorstwa Patrycji Dąbrowskiej, w ramach akcji świątecznej projektu edukacyjnego AudioCzytaki. Premiera odbyła się 17 grudnia 2014.

Mój autograf od aktora:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

19.07.2019

Czesław Mozil


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Czesława Mozila. Niestety nie mam zdjęcia z piosenkarzem.

O piosenkarzu:
Czesław Stefan Mozil - urodził się 12 kwietnia 1979 roku w Zabrzu. Polski piosenkarz, kompozytor, akordeonista, a także osobowość telewizyjna. Lider polsko-duńskiego zespołu Czesław Śpiewa. Współzałożyciel i były członek formacji Tesco Value. Tworzy trudną do sklasyfikowania oryginalną muzykę, noszącą ślady kabaretu, rocka, a nawet punk rocka. Sam Mozil określa swoją muzykę mianem „popu” lub „alternatywnego popu” z „podtekstem punkowym”. Urodził się w Zabrzu. Jego ojciec pochodził z Ukrainy, a rodzina jego matki mieszkała na Śląsku. Gdy miał pięć lat, wyjechał wraz z rodzicami i młodszą o pięć lat siostrą Ireną do Danii, gdzie zamieszkali w Taastrup. Jako dziecko śpiewał w chórze kościelnym w kościele Świętej Anny na wyspie Amager. W wieku 10 lat zaczął grać na pianinie, a rok później rozpoczął naukę gry na akordeonie. Przed rozpoczęciem kariery muzycznej pracował m.in. jako roznosiciel gazet, bileter w kinie i pedagog w przedszkolu, a także w restauracji McDonald’s, w późniejszym okresie dorabiał m.in. jako pracownik na budowie oraz dozorca na osiedlu. Był współwłaścicielem baru Kulkafeen w centrum Kopenhagi. Uczył się w liceum muzycznym Sankt Annæ, jest absolwentem Królewskiego Duńskiego Konserwatorium Muzycznego (Det Kongelige Danske Musikkonservatorium)[potrzebny przypis]. Pomimo emigracji nie stracił kontaktu z Polską, z czasem coraz częściej do niej przyjeżdżał oraz koncertował. Mając 28 lat, zdecydował się zamieszkać na stałe w Polsce, najpierw w Krakowie, a później w Warszawie. Jako nastolatek grał na akordeonie w zespole Brøndby Harmonika Klub. W trakcie nauki w liceum wziął udział w corocznym szkolnym przedstawieniu SAG-Show. W 2000 wraz z przyjaciółmi założył zespół rockowy Tesco Value, którego nazwa pochodzi od przezwiska, jakim ochrzczono Mozila podczas wakacji na obozie młodzieżowym w Anglii. Z grupą wydał dwie płyty: Tesco Value (2002) i Songs for the Gatekeeper (2004). W 2004 zakończyli działalność. W 2007 wystąpił wraz z zespołem Hey podczas realizacji koncertu z cyklu MTV Unplugged. 7 kwietnia 2008 wydał nakładem wytwórni Mystic Production debiutancki album zespołu Czesław Śpiewa, zatytułowany Debiut. Sześć tygodni po premierze uzyskał za niego status złotej płyty, trzy miesiące później – platynowej (za sprzedaż w ponad 30 tys. nakładzie), a ostatecznie – podwójnej platynowej (za sprzedać ponad 70 tys. egzemplarzy). 11 listopada 2008, tj. w 90. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości, wystąpił na Listopadowej Nocy Kabaretowej w Łodzi. W listopadzie 2009 brał udział w trasie koncertowej Trójka Tour, w którą wyruszyli również Gaba Kulka i zespół Dick4Dick. 12 kwietnia 2010 wydał swój kolejny album studyjny, zatytułowany Pop, który osiągnął status złotej płyty. Pojawił się również w piosence „Zapomniałam”, pochodzącej z płyty Wdowy pt. Superextra. W tym samym roku zaśpiewał cover przeboju Nothing Else Matters zespołu Metallica na tribute albumie Acid Drinkers pt. Fishdick Zwei – The Dick Is Rising Again[potrzebny przypis]. W 2011 został jurorem w programie TVN X Factor. W 2012, pod pseudonimem Sztefan Wons, nagrał piosenkę „Zobacz dziwko co narobiłaś” wspólnie z zespołem Bracia Figo Fagot. Wiosną 2013 nagrał utwór „Wszędzie się kręci TVN”, który został skomponowany na potrzeby spotu ramówkowego TVN. W tym samym czasie wraz z Melą Koteluk nagrał piosenkę „Pieśń o szczęściu”, promującą film Baczyński. Od 29 listopada 2012 do 19 grudnia 2013 współprowadził z Kubą Wojewódzkim poranną audycję Zwolnienie z WF-u w Esce Rock. Od września 2015 prowadził program Bumerang Czesława emitowany na antenie Radia Zet. W tym samym roku wydał swoją autobiografię o tytule Nie tak łatwo być Czesławem, którą współtworzył z dziennikarzem Jarkiem Szubrychtem. W kwietniu 2016 otrzymał Nagrodę Polonicus za wyjątkowy wkład w szerzenie kultury polskiej w Europie oraz za radość "bycia Polakiem". W październiku premierę miał film pt. Szkoła uwodzenia Czesława M., w którym zagrał tytułową rolę. W tym samym miesiącu został wyróżniony nagrodą „Sojusznika roku” przez Kampanię Przeciw Homofobii. 3 sierpnia 2018 roku zagrał koncert z grupą Na Górze podczas Pol'And'Rock Festival w Kostrzynie Nad Odrą. 17 grudnia 2016 poślubił Dorotę Zielińską, z którą współtworzy marki odzieżowe Czesiociuch oraz Cześć i Sława by Mozil. Jest współwłaścicielem dwóch restauracji: Pausa Włoska i BalBar, obu zlokalizowanych na warszawskiej Pradze.

Mój autograf od piosenkarza:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

17.07.2019

Bartosz Obuchowicz


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Bartosza Obuchowicza. Niestety nie mam zdjęcia z aktorem.

O aktorze: 
Bartosz Obuchowicz - urodził się 3 marca 1982 roku w Warszawie. Polski aktor. W 2001 roku rozpoczął studia na kierunku psychologia. W latach 1999-2011 grał rolę Tomasza Burskiego w serialu Na dobre i na złe. Do najważniejszych filmów w jego dorobku należą: Cwał (1995), Czas surferów, Haker i Stacja (2001 – nagroda dla najlepszego aktora drugoplanowego na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych). W 2007 roku wziął udział w piątej edycji programu Taniec z gwiazdami. Jego partnerką była Kinga Jurecka, z którą zajął ostatecznie piąte miejsce. Do 2010 roku prowadził program Brejk na kanale ZigZap. W 2012 roku zagrał rolę Darka w serialu Julia. Od lat bierze udział w zawodach Rallycross. Jego żoną jest psycholog Katarzyna Sobczyńska, z którą ma trzy córki: Mariannę, Marcelinę i Michalinę.

Mój autograf od aktora: 
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

16.07.2019

Nina Terentiew


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Niny Terentiew. Niestety nie mam zdjęcia z dziennikarką.

O dziennikarce:
Nina Terentiew-Kraśko - urodziła się 14 marca 1946 roku w Warszawie. Polska dziennikarka, prezenterka telewizyjna, w latach 1998–2006 dyrektor programowy TVP2, od 2007 dyrektor programowy telewizji Polsat; w latach 1992–2006 prowadziła w TVP2 talk-show Bezludna wyspa. Córka Jerzego. Jest absolwentką polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1970–1971 odbyła staż zawodowy w Polskim Radiu Koszalin. Pracę w Telewizji Polskiej rozpoczęła w 1971 w Redakcji Publicystyki Kulturalnej. Przygotowywała program kulturalny Pegaz. Później przygotowywała liczne filmy dokumentalne, reportaże i audycje poświęcone kulturze. Wśród programów, które sama prowadziła, były głównie rozmowy z zaproszonymi gośćmi w ramach cyklów XYZ, Rozmowy z..., Bezludna wyspa i Zwierzenia kontrolowane. W 1980 roku została kierownikiem redakcji publicystyki TVP, a w 1986 szefem zespołu artystycznego TVP2, a w 1991 została dyrektorem ds. artystycznych TVP2. W 1991 uzyskała nominację na stanowisko zastępcy dyrektora ds. programowych TVP2. Od 1998 pełniła funkcję dyrektora programowego TVP2. W dniu 6 czerwca 2006 złożyła rezygnację, lecz zgodnie z okresem wypowiedzenia telewizyjnej Dwójce przewodziła do września 2006. Wraz z rezygnacją z funkcji dyrektora programowego TVP2 odeszła z Telewizji Polskiej. Od 1 października 2006 do kwietnia 2007 była doradcą programowym właściciela oraz zarządu Telewizji Polsat ds. produkcji polskiej. Od kwietnia 2007 jest dyrektorem programowym Polsatu. Jest także autorką książki-zbioru wywiadów Zwierzenia kontrolowane. Działała w Fundacji Jolanty Kwaśniewskiej „Porozumienie bez barier”, należy do klubu „22” kierowanego przez Henrykę Bochniarz. Pierwszym mężem był Robert Terentiew, dziennikarz, publicysta, z którym ma syna Huberta, zaś drugim mężem dziennikarz Tadeusz Kraśko (ojciec Piotra Kraśki). Oba małżeństwa zostały zakończone rozwodem.

Mój autograf od dziennikarki:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

14.07.2019

Michał Komar


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Michała Komara. Niestety nie mam zdjęcia z scenarzystą.

O scenarzyście:
Michał Wacław Komar - urodził się  28 sierpnia 1946 roku w Warszawie. Polski scenarzysta i krytyk filmowy, autor sztuk teatralnych, wydawca i publicysta. Syn generała Wacława Komara. W 1969 ukończył studia na Wydziale Ekonomiki Produkcji Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie. W 1982 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych. Był pracownikiem redakcji „Szpilek” i „Miesięcznika Literackiego”, a także współpracownikiem m.in. czasopisma „Dialogu”. Od 1979 do 1983 zajmował stanowisko kierownika literackiego Zespołu Filmowego Silesia. W latach 1977–1980 był stałym konsultantem Teatru Sensacji TVP. W latach 1990–1994 pełnił funkcję wiceprezesa Spółdzielni Wydawniczej „Czytelnik”. W pierwszej połowie lat 90. współtworzył Nową Telewizję Warszawa. Był ostatnim redaktorem naczelnym i likwidatorem „Sztandaru Młodych” (1997). Podjął współpracę jako felietonista z „Tygodnikiem Powszechnym”. Został wykładowcą w Collegium Civitas. Po 1999 współpracował z Polskim Radiem (Osobisty pamiętnik słuchacza, Literackie Biuro Śledcze – gościnnie w audycji Jerzego Sosnowskiego i Michała Nogasia) oraz z Teatrem Telewizji, a także ze stacjami platformy Polsatu (cykle 20 lat minęło i 40 lat minęło). Objął funkcję zastępcy przewodniczącego Stowarzyszenia Autorów ZAiKS. Jest m.in. autorem wywiadów-rzek z Władysławem Bartoszewskim (2 tomy, 2006 i 2008), Stefanem Mellerem (2 tomy, 2008), Krzysztofem Kozłowskim (2009) oraz Sławomirem Petelickim (2010). W 2013 odznaczony Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a w 2015 Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jest także laureatem nagrody Klubu Krytyki Filmowej SDP za publikacje o OFFK w Krakowie. Był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w 2010 i w 2015.

Mój autograf od scenarzysty:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

13.07.2019

Krzysztof Penderecki


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Krzysztofa Pandereckiego. Niestety nie mam zdjęcia z kompozytorem.

O kompozytorze: 
Krzysztof Eugeniusz Penderecki - urodził się 23 listopada 1933 w Dębicy. Polski kompozytor, dyrygent i pedagog muzyczny. Przedstawiciel polskiej szkoły kompozytorskiej w latach sześćdziesiątych. Profesor i rektor Akademii Muzycznej w Krakowie. Członek Polskiej Akademii Umiejętności. W 2012 roku dziennik The Guardian nazwał go „najprawdopodobniej największym żyjącym polskim kompozytorem”. Penderecki skomponował cztery opery, osiem symfonii i szereg innych utworów orkiestrowych, koncertów instrumentalnych, oprawę chóralną głównie tekstów religijnych, a także utwory kameralne i instrumentalne. Wśród jego najbardziej rozpoznawalnych utworów są Ofiarom Hiroszimy – Tren, Pasja według św. Łukasza, Polskie Requiem oraz III Symfonia. Penderecki studiował kompozycję w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie (obecnie Akademia Muzyczna), gdzie po uzyskaniu dyplomu podjął pracę nauczyciela akademickiego. Po raz pierwszy zdobył rozgłos w 1959 roku po premierowym wykonaniu utworów Strofy, Emanacje oraz Psalmy Dawida na festiwalu Warszawska Jesień. Powszechne uznanie przeniosła mu kompozycja Tren na orkiestrę smyczkową, poświęcona ofiarom ataku atomowego na Hiroszimę, oraz chóralne dzieło Pasja według św. Łukasza. Jego pierwsza opera, Diabły z Loudun, została premierowo wystawiona w Hamburgu i Stuttgarcie w 1969 roku. Począwszy od połowy lat 70. styl kompozytorski Pendereckiego zmienił się, a jego pierwszy koncert skrzypcowy skupił się na półtonie i trytonie. W latach 80. powstało jego chóralne dzieło Polskie Requiem. Jego muzyka niejednokrotnie była wykorzystywana przez twórców filmowych. Utwory Pendereckiego znalazły się w takich filmach jak Egzorcysta Williama Friedkina, Lśnienie Stanleya Kubricka, Dzikość serca Davida Lyncha, Ludzkie dzieci Alfonso Cuaróna, Katyń Andrzeja Wajdy oraz Wyspa tajemnic Martina Scorsese. Penderecki otrzymał za swoją pracę szereg prestiżowych nagród, w tym dwukrotnie Prix Italia: w 1967 i 1968 roku, oraz czterokrotnie Nagrodę Grammy: w 1988, 1999 (dwie) i 2017 roku. Szereg uczelni wyższych w Europie i Stanach Zjednoczonych przyznało mu tytuł doctora honoris causa. Penderecki posiada honorowe obywatelstwo Bydgoszczy i jest honorowym prezesem Związku Kompozytorów Polskich. Otrzymał szereg odznaczeń państwowych. Jest kawalerem najwyższego polskiego odznaczenia, Orderu Orła Białego. Urodził się 23 listopada 1933 w Dębicy. Wychował się w rodzinie o ormiańskich korzeniach (Ormianką była Eugenia Szylkiewicz, babka ze strony ojca kompozytora) i wysokiej tradycji muzycznej (muzykami byli m.in. jego dziadek – dyrektor banku – oraz ojciec – adwokat). Początkowo uczył się grać na fortepianie, następnie na skrzypcach. Pobierał też lekcje kompozycji u Franciszka Skołyszewskiego. Penderecki zaczął pisać swoje pierwsze kompozycje w wieku 8 lat (brak nut z etiudami skrzypcowymi spowodowany wojną zmusił kompozytora oraz jego nauczyciela do samodzielnego pisania ćwiczeń, które potem grał). Następnie w latach 1955–1958 studiował kompozycję w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (obecnie Akademia Muzyczna) w Krakowie w klasie Artura Malawskiego. W 1959 za kompozycje: Strofy, Emanacje oraz Psalmy Dawida zdobył trzy pierwsze nagrody w konkursie Związku Kompozytorów Polskich. Międzynarodowy rozgłos przyniosły mu utwory o bardzo oryginalnej kolorystyce dźwiękowej, często wykorzystujące niekonwencjonalne techniki artykulacji (np. stukanie w denko instrumentów smyczkowych). Taka technika kompozytorska otrzymała miano sonoryzmu, a reprezentują ją m.in. utwory takie jak Ofiarom Hiroszimy – tren, Polymorphia, De natura sonoris. W tym stylu skomponowana jest również Pasja według św. Łukasza, chociaż w utworze tym kontrastem wobec awangardowo skomponowanych, dramatycznych scen są epizody medytacyjne, nawiązujące do tradycyjnej melodii i harmonii. Niedługo po Pasji według św. Łukasza powstało pierwsze dzieło operowe kompozytora Diabły z Loudun, którego prawykonanie odbyło się 20 czerwca 1969 roku w Operze Hamburskiej w reżyserii Konrada Swinarskiego. Kompozytor w niebanalny sposób realizował postulaty ówczesnej awangardy (jej zakończeniem w twórczości kompozytora była I Symfonia na orkiestrę). Jednym z nich był „aleatoryzm niezamierzony”, polegający na niedokładnym zapisywaniu partytur. Wprawdzie ogromnie utrudniało to wykonania i z powodu protestów wykonawców w późniejszych wydaniach kompozytor zezwalał na zapisywanie nut w konwencjonalny, precyzyjny sposób (uzmysławia to pierwsze i późniejsze wydania Pasji według św. Łukasza), lecz sama koncepcja stanowiła wyraźne usprawnienie procesu zapisywania złożonych partytur na ogromne obsady wokalno-instrumentalne i pozwalała szybciej realizować kolejne zamówienia. U progu lat 70. XX w. kompozytor porzucił technikę sonorystyczną, coraz częściej komponował tonalnie, orkiestrując w stylu niemieckiej muzyki symfonicznej z końca XIX stulecia (Symfonia wigilijna). Zarzucano mu więc, że „zdradził awangardę”, ale ten styl znalazł aprobatę szerokiej publiczności. W Polsce specjalne zainteresowanie budziły w latach osiemdziesiątych utwory nawiązujące do wydarzeń politycznych, np. Polskie Requiem, jeden z utworów zaliczanych do tzw. socrealizmu liturgicznego. Od 1973 Penderecki zajmuje się także dyrygenturą, prowadząc polskie oraz światowe zespoły symfoniczne, wykonujące m.in. utwory Beethovena, Schuberta, Mendelssohna, Szostakowicza oraz samego kompozytora. Od 1978 jest członkiem Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (SKOZK). W 1996 roku Krzysztof Penderecki skomponował symfonię-oratorium Siedem bram Jerozolimy na zamówienie miasta Jerozolimy z okazji jubileuszu 3000 lat Świętego Miasta; prawykonanie miało miejsce w Jerozolimie 9 stycznia 1997 roku, a pierwsze wykonanie w Polsce odbyło się w Warszawie 14 marca 1997 roku. Kompozytor w oryginalny sposób konstruuje swoje wieloczęściowe utwory. Najpierw powstaje jedna lub kilka części, następnie dopisywane są do nich następne. Tym sposobem każdy utwór może być wielokrotnie prezentowany w wersji premierowej, co ma niebagatelne znaczenie w praktyce koncertowej. Najdłużej powstawało w ten sposób Polskie Requiem, a obecnie w trakcie przedłużania jest VIII Symfonia, której początkowa wersja zamówiona została na otwarcie Filharmonii w Luksemburgu i tam wykonana w 2005 roku. Skłonność do usprawniania procesu twórczego, której pierwszym przejawem był aleatoryzm niezamierzony, skłoniła Pendereckiego do przeniesienia do muzyki tradycji znanej w przeszłości w środowisku malarzy, a polegającej na tym, iż mistrz przyjmuje zamówienia i koordynuje pracę, natomiast uczniowie wykonują konkretne zadania, takie jak adaptacja utworu na kolejne obsady albo rozwinięcie pomysłów naszkicowanych przez mistrza. Melancholijny charakter wielu epizodów w utworach z ostatnich lat wynika z faktu, iż ulubionym interwałem kompozytora jest seksta mała. Fragmenty dzieł Krzysztofa Pendereckiego wykorzystał Andrzej Wajda w filmie „Katyń”; opracowanie ścieżki dźwiękowej przygotował Stanisław Radwan, a wcześniej Stanley Kubrick w filmie Lśnienie. Od 13 listopada 2007 jest członkiem Honorowego Komitetu Rozwoju Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej im. św. Jana z Dukli. Od 1976 mieszka w odrestaurowanym dworze w Lusławicach. Założył tu międzynarodową akademię muzyczną Europejskie Centrum Muzyki, otwartą 21 maja 2013. Został członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[8] oraz przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015 roku. Krzysztof Penderecki wkrótce po ukończeniu studiów podjął działalność pedagogiczną na macierzystej uczelni. Wśród jego studentów znaleźli się m.in. Marek Stachowski, Abel Korzeniowski, Stanisław Radwan, Antoni Wit, Joanna Wnuk-Nazarowa czy Krzysztof Meyer; ten ostatni jednak wspomina, że przez dwa lata studiów u Pendereckiego spotkał się z nim „dokładnie siedem razy”, a pracę dyplomową Penderecki jedynie przekartkował. W 1972 roku Penderecki, nie należąc do PZPR, dzięki swojej renomie oraz interwencji w Ministerstwie Kultury grupy wykładowców uczelni (m.in. Mieczysława Tomaszewskiego, Krzysztofa Meyera oraz partyjnego Krzysztofa Missony) został nominowany na rektora, zamiast wybranego przez władze Tadeusza Machla[. Krakowska PWSM stała się wówczas jedyną uczelnią o niepartyjnych władzach, samego Pendereckiego nazywano „parasolem”. Rektorat Pendereckiego trwał nieprzerwanie przez 15 lat. Mąż Elżbiety Pendereckiej. Ma troje dzieci – z pierwszego małżeństwa z Barbarą Penderecką: Beatę (absolwentka Akademii Muzycznej, dziennikarka Polskiego Radia w Krakowie) oraz z małżeństwa z Elżbietą Penderecką: Łukasza (ukończył cztery kierunki studiów: medycynę, psychologię, zarządzanie i polonistykę; praktykował jako psychiatra) i Dominikę (ukończyła filologię włoską).

Mój autograf od kompozytora:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

9.07.2019

Waldemar Dąbrowski


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Waldemara Dąbrowskiego. Niestety nie mam zdjęcia z aktorem.

O aktorze:
Waldemar Piotr Dąbrowski - urodził się 23 sierpnia 1951roku w Radzyminie. Polski animator kultury i polityk, w latach 2002–2005 minister kultury, dyrektor Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie w latach 1998–2002 i ponownie od 2008. Ukończył studia na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej. Był stypendystą British Council, Instytutu Goethego oraz Departamentu Stanu USA. Ukończył również Executive Programme for Leaders in Development na Uniwersytecie Harvarda. W latach 1973–1978 był założycielem i dyrektorem klubu Riviera-Remont. Od 1979 do 1981 zajmował stanowisko wicedyrektora Wydziału Kultury w Urzędzie Miasta Stołecznego Warszawy. W 1982 (wraz z Jerzym Grzegorzewskim) objął kierownictwo Centrum Sztuki Studio w tym mieście. Zajmował się promowaniem artystów polskiego teatru, muzyki i plastyki. Jako producent przyczynił się do powstania ponad siedemdziesięciu spektakli Teatru Studio. W latach 1988–1990 zasiadał w Stołecznej Radzie Narodowej. W latach 1990–1994 zajmował stanowiska podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Sztuki oraz szefa Komitetu Kinematografii. Zainicjował wówczas Festiwal Gwiazd w Międzyzdrojach. Następnie do 1998 stał na czele zarządu Państwowej Agencji Inwestycji Zagranicznych. W okresie od września 1998 do lipca 2002 pełnił funkcję dyrektora Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie (wraz z Jackiem Kaspszykiem). Był wówczas m.in. pomysłodawcą umieszczenia na frontonie budynku teatru monumentalnej rzeźby Kwadrygi Apollina (2002). Został także prezesem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych i honorowym prezesem Polskiego Związku Golfa. 6 lipca 2002 objął stanowisko ministra kultury w rządzie Leszka Millera, a od 2 maja 2004 do 31 października 2005 sprawował ten urząd w rządach Marka Belki. W okresie pełnienia tej funkcji doszło do uchwalenia nowej ustawy o kinematografii ustanawiającej Polski Instytut Sztuki Filmowej. W związku z planowanym Rokiem Chopinowskim zainicjował program Chopin 2010, przeorganizował Narodowy Instytut Fryderyka Chopina, który przejął odpowiedzialność za nowo powstające Muzeum Fryderyka Chopina w Warszawie oraz jego oddział w Żelazowej Woli. Powołał również Instytut Teatralny i Instytut Książki, którego zadaniem stało się popularyzowanie polskich książek i ich autorów czy prezentacja literatury polskiej za granicą. 1 października 2008 został ponownie dyrektorem Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie. Z jego inicjatywy 29 kwietnia 2009 minister kultury i dziedzictwa narodowego Bogdan Zdrojewski wyodrębnił balet w strukturze teatru jako oddzielny pion artystyczny i podniósł go do rangi Polskiego Baletu Narodowego pod dyrekcją Krzysztofa Pastora. W listopadzie 2010 został wybrany w Monachium w skład zarządu OPERA EUROPA, forum zrzeszającego profesjonalne europejskie teatry operowe. Był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010. W tym samym roku minister Bogdan Zdrojewski powierzył mu obowiązki dyrektora Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina, które pełnił do 2011. W 2012 objął także stanowisko pełnomocnika ministra kultury i dziedzictwa narodowego do spraw Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie. W 2017 został mianowany pełnomocnikiem ds. organizacji obchodów Roku Stanisława Moniuszki, ustanowionego na 2019 uchwałą Sejmu RP. Jest wdowcem. Jego żoną była artystka plastyk Marzena Talar-Dąbrowska (1956–2019). Ojciec Marty, która została aktorką.

Mój autograf od aktora: 
Autograf załatwił mi mój chłopak.

7.07.2019

Jerzy Radziwiłowicz


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Jerzego Radziwiłowicza. Niestety nie mam zdjęcia z aktorem.

O aktorze:
Jerzy Stanisław Radziwiłowicz - urodził się 8 września 1950 roku w Warszawie. Polski aktor teatralny i filmowy. Dzieciństwo i młodość spędził na warszawskim Grochowie. Absolwent XLVII Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Wyspiańskiego w Warszawie. W czasie nauki w szkole średniej zainteresował się aktorstwem. Należał do szkolnego kółka dramatycznego[1]. W 1972 ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie. Po studiach wyjechał do Krakowa, gdzie otrzymał angaż w Starym Teatrze. Występy na scenie łączył z pracą akademicką. Był wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. W latach 1981–1984 pełnił stanowisko prorektora tej uczelni. Od 1998 ponownie związany z Warszawą. Jest aktorem stołecznego Teatru Narodowego. Często grał bohaterów introwertycznych, zamkniętych w sobie. W pamięci widzów zapisał się głównie z ról: Mateusza Birkuta i jego syna Macieja Tomczyka w dwóch filmach fabularnych Andrzeja Wajdy: Człowiek z marmuru i Człowiek z żelaza. Autor przekładów sztuk Moliera Don Juan i Tartuffe albo szalbierz oraz sztuki Pierre’a de Marivaux Umowa, czyli łajdak ukarany. Mieszka w Kaniach pod Brwinowem. Żonaty ze scenarzystką i reżyserką dubbingu Ewą Markowską-Radziwiłowicz. Ma syna i córkę. Został członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015 roku.

Mój autograf od aktora:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

5.07.2019

Krzysztof Materna


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Krzysztofa Materny. Niestety nie mam zdjęcia z aktorem.

O aktorze:
Krzysztof Jan Materna (ur. 28 października 1948 w Sosnowcu) – polski konferansjer, satyryk, aktor, reżyser i producent telewizyjny. Absolwent II Liceum Ogólnokształcącego im. E. Plater w Sosnowcu. Rozpoczynał karierę jako pracownik Zjednoczonych Przedsiębiorstw Rozrywkowych, był reżyserem oraz dyrektorem artystycznym koncertów na festiwalach opolskich i sopockich. Współtwórca programów radiowych i telewizyjnych, m.in.: „Spotkania z balladą”, „60 minut na godzinę”. Pod koniec lat 80. i na początku 90. XX wieku wraz z Wojciechem Mannem tworzył duet telewizyjny realizując programy:
  • w Telewizji Polskiej
  • Mądrej głowie
  • Za chwilę dalszy ciąg programu
  • MdM
  • MdM po godzinach
  • w 2005 powrócili do Telewizji Polskiej z programem MaMa
  • w 2007 prowadzili program Mc² czyli maszyna czasu Manna i Materny
  • w TV Puls
  • M kwadrat
Wspólnie z Mannem zajął 1. miejsce w ankiecie „Polityki” na najważniejsze osobowości telewizyjne. Jest miłośnikiem gry w golfa, tenisa i piłki nożnej. Kolekcjonuje sztukę współczesną. Jest współpracownikiem Internetowego Radia Baobab, gdzie prowadzi cykl audycji „Z pamięci Krzysztofa Materny” oraz wspólnie z Wojciechem Mannem Między nami-dziadami i O radiach i magnetofonach. 20 maja 2009 z rąk ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego odebrał Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Został członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010 oraz przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015 roku. Od września 2012 do czerwca 2014 razem z Grzegorzem Markowskim prowadził czwartkową audycję „Daję słowo” w Radiowej Jedynce. Jest członkiem Rady Nadzorczej klubu siatkówki kobiet Impel Wrocław.

Mój autograf od aktora:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

4.07.2019

Allan Starski


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Allana Starskiego. Niestety nie mam zdjęcia z scenografem.

O scenografie: 
Allan Mieczysław Starski - urodził się 1 stycznia 1943 roku w Warszawie. Polski scenograf filmowy i teatralny, laureat Oscara. Jest synem scenarzysty i autora tekstów piosenek Ludwika Starskiego. Ukończył w 1969 studia na Wydziale Architektury Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W tym samym roku rozpoczął pracę jako scenograf filmowy w Zespołach Polskich Producentów Filmowych. Allan Starski jest autorem scenografii do wielu filmów kinowych, współpracował wielokrotnie z Andrzejem Wajdą, a także m.in. z Krzysztofem Kieślowskim, Januszem Zaorskim, Agnieszką Holland, Romanem Polańskim i Władysławem Pasikowskim. W 1979 wraz z Marią Osiecką-Kuminek otrzymał Brązowe Lwy Gdańskie za scenografię do filmu Panny z Wilka. W 1993 wraz ze scenograf Ewą Braun został laureatem Oscara za scenografię do filmu Lista Schindlera w reżyserii Stevena Spielberga. W 2000 otrzymał Orła za scenografię do Pana Tadeusza Andrzeja Wajdy, w 2003 tę samą nagrodę za scenografię do Pianisty Romana Polańskiego, a w 2013 za scenografię do Pokłosia Władysława Pasikowskiego. Jego praca przy Pianiście została także wyróżniona Cezarem. Autor książki Scenografia z 2013. Uzyskał członkostwo w Stowarzyszeniu Filmowców Polskich (2007 zasiadał w zarządzie głównym tej organizacji), a także w Europejskiej Akademii Filmowej i Polskiej Akademii Filmowej. W 2013, za wybitne zasługi dla polskiej i światowej kultury, za osiągnięcia w pracy twórczej i działalności artystycznej, został przez prezydenta Bronisława Komorowskiego odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2014 otrzymał Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 2015 odsłonił swoją gwiazdę w Łódzkiej Alei Gwiazd.

Mój autograf od scenografa:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

Copyright © Szablon wykonany przez Blonparia