25.12.2021

Podsumowanie roku

 Cześć !

Koniec roku to czas na podsumowania tak, więc postanowiłam, że również w tym roku napiszę post podsumowujący ilości zebranych autografów w tym roku. 

Ze względu na panującą pandemię a co za tym idzie rzadszy pobyt w Warszawie ilość zdobytych autografów jest znacznie mniejsza niż w ubiegłym roku. Głównie zdobył je dla mnie mój chłopak, ale mi się udało dostać osobiście autograf od Tomasza Kota a oprócz tego mam z aktorem pamiątkowe zdjęcie.

Łącznie w tym roku pojawiło się 126 postów z autografami z, których jestem bardzo zadowolona. Na koniec postu chciałam Wam życzyć:
Pozdrawiam i do napisania po Nowym Roku :)

19.12.2021

Grażyna Barszczewska


Cześć!
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Grażyny Barszczewskiej. Niestety nie mam zdjęci z aktorką.

O aktorce: 
Grażyna Barszczewska - urodziła się 1 maja 1947 roku w Warszawie. Polska aktorka filmowa, teatralna, telewizyjna, radiowa oraz kabaretowa, reżyser teatralna i piosenkarka. W 1970 ukończyła studia na PWST w Krakowie. Posiada wykształcenie muzyczne. W 1970 roku, tuż po ukończeniu nauki w szkole teatralnej, zadebiutowała w Czajce A. Czechowa na scenie Teatru Ludowego w Nowej Hucie, w którym pracowała do 1972. Następnie przeniosła się do Warszawy, gdzie w latach 1972-1983 występowała na scenie Teatru Ateneum. Od 1983 należy do zespołu Teatru Polskiego w Warszawie. W latach 1995-1997 występowała w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu. Występowała w kabarecie Dudek Edwarda Dziewońskiego. Jest żoną Alfreda Andrysa. Ze związku z aktorem Jerzym Schmidtem ma syna Jarosława Szmidta (ur. 1978), operatora filmowego.

Mój autograf od aktorki:
Autograf załatwił mi mój chłopak.


Na koniec postu chciałam Wam złożyć świąteczno-noworoczne życzenia: 
Wesołych i spokojnych Świąt Bożego Narodzenia oraz 
wystrzałowego Sylwestra i spełnienia najskrytszych marzeń w Nowym Roku 
 Życzy: Justyna.

16.12.2021

Andrzej Pankowski


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Andrzeja Pankowskiego. Niestety nie mam zdjęcia z aktorem.

O aktorze: 
Andrzej Pankowski - urodził się w 1955 roku. Polski aktor znany z Ekstradycja, Śniegu już nigdy nie będzie, Cud purymowy. W latach 1982-2002 związany był z Teatrem Żydowskim w Warszawie. Występował w teatrach warszawskich: Rozmaitości (1990), Ateneum (1991, 1992, 1994), Narodowym (1998), Wielkim (1999, 2002-2003), Warszawskiej Operze Kameralnej (2004).

Mój autograf od aktora:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

14.12.2021

Krzysztof Szczepaniak


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Krzysztofa Szczepaniaka. Niestety nie mam zdjęcia z aktorem.

O aktorze: 
Krzysztof Szczepaniak - urodził się 22 lutego 1989 roku we Wrocławiu. Polski aktor telewizyjny, teatralny i dubbingowy. Ukończył klasę teatralną w Liceum Ogólnokształcącym nr XVII im. Agnieszki Osieckiej we Wrocławiu. W 2014 został absolwentem Wydziału Aktorskiego Akademii Teatralnej w Warszawie. W tym samym roku, rolą Klitandra w spektaklu Mizantrop, zadebiutował w warszawskim Teatrze Dramatycznym, z którym związał się na stałe. Gościnnie występował także na deskach teatrów: IMKA, Powszechny, Ateneum, Syrena oraz 6. piętro. Występował w zespole Robodrom. Zajmuje się również dubbingiem oraz współpracuje ze Studiem Accantus. Wiosną 2018 wziął udział w dziewiątej edycji programu Twoja twarz brzmi znajomo, emitowanego w telewizji Polsat. Wygrał pierwszy i trzeci odcinek, wcielając się w role Shirley Bassey i Andrzeja Rosiewicza. Po dziewięciu odcinkach dotarł do finału, w którym wykonał utwór „Applause” jako Lady Gaga i zajął ostatecznie czwarte miejsce.

Mój autograf od aktora: 
Autograf załatwił mi mój chłopak.

11.12.2021

Joanna Pach


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Joanny Pach. Niestety nie mam zdjęcia z aktorką.

O aktorce: 
Joanna Pach-Żbikowska - urodziła się 3 kwietnia 1980 roku w Oleśnicy. Polska aktorka filmowa, radiowa i dubbingowa, także prezenterka telewizyjna i współautorka programów. Współpracuje z Teatrem Polskiego Radia przy słuchowiskach, a na stałe przy słuchowisku Matysiakowie – jako Małgosia Piekarska. Od 2001 roku występuje jako postać poboczna w serialu TVP2 Na dobre i na złe – pielęgniarka Asia Kalinowska. W latach 2002-2004 była prowadząca programu o grach komputerowych – Tilt.tv, emitowanego na antenie TV4. Jest także konferansjerką imprez dla dzieci. Występuje gościnnie w warszawskich teatrach: Ochota i 6. piętro. Prywatnie jest mamą dwóch córeczek – Antoniny i Noemi.

Mój autograf od aktorki: 
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

7.12.2021

Andrzej Rosiewicz


Cześć!

Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Andrzeja Rosiewicza. Niestety nie mam zdjęcia z piosenkarzem.

O piosenkarzu: 
Andrzej Wacław Rosiewicz - urodził się 1 czerwca 1944 roku w Warszawie. Polski piosenkarz estradowy, gitarzysta, tancerz, satyryk, kompozytor i choreograf. Od 1978 poświęcił się karierze solowej. Najpopularniejsze jego przeboje: „Najwięcej witaminy”, „Czy czuje pani cha-chę”, „Zenek blues”, „Chłopcy radarowcy”, „Wincenty Kalemba” (znana jako „Pieśń o zachodnich bankierach" lub "Graj cyganie graj”) oraz „Czterdzieści lat minęło...” z czołówki serialu Czterdziestolatek (1975). Za czasów „Solidarności” wykonał na Festiwalu Piosenki Prawdziwej w Gdańsku „Propagandę sukcesu”, identyfikowaną jako głos antykomunistycznej opozycji. Urodził się i wychował w Warszawie. Jest absolwentem VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1962). W tym czasie odnosił sukcesy sportowe, zostając mistrzem warszawskich szkół średnich w skoku wzwyż i skoku w dal. Grywał także w szkolnym klubie piłkarskim. Ukończył SGGW w Warszawie na Wydziale Melioracji Wodnych. Równocześnie uczęszczał przez pięć lat do szkoły muzycznej na śpiew solowy. Swoje umiejętności prezentował m.in. w Klubie Studenckim Politechniki Warszawskiej „Stodoła”. Karierę estradową rozpoczął jeszcze w dzieciństwie w 1953, w Zespole pieśni i tańca Dzieci Warszawy, z którym to współpracował do 1964. W okresie studiów w latach 60. występował w warszawskich klubach jazzowych i restauracjach. Między 1963 a 1965 rokiem związany był z zespołem „Pesymiści”. W latach 1967–1968 związał się z formacją jazzową Old Timers. W 1971, 1974 i 1977 występował na festiwalu Jazz Jamboree. W 1972 za wykonanie utworu „Samba wanna blues” otrzymał nagrodę Komitetu ds. Radia i Telewizji na 10. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Piosenka była pierwszym efektem jego współpracy z Asocjacją Hagaw. W 1976 wystąpili razem na 14. KFPP w Opolu. Występ zapewnił mu nagrodę Estradowa Osobowość Roku. Od 1978 poświęcił się karierze solowej. W latach 70. i na początku lat 80. jeden z najpopularniejszych polskich piosenkarzy i artystów estradowych. Najpopularniejsze jego przeboje z lat 70. to „Najwięcej witaminy”, „Czy czuje pani cha-chę”, „Zakochany bałwan”, „Żaba story”, „Zenek blues”; na występach wykonywał również piosenki, których nie nadawano w radiu i telewizji („Usta Mariana”, „W Lubartowie”). Po powstaniu „Solidarności” powstały piosenki „Chłopcy radarowcy”, „Pytasz mnie” oraz dostępne w owych latach jedynie na kasetach nagranych amatorsko na koncertach, wykonane na Festiwalu Piosenki Prawdziwej w Gdańsku „Propaganda sukcesu”, „Chcemy prawdy”, „Książeczka wojskowa” i „Wincenty Kalemba” (znana jako „Pieśń o zachodnich bankierach"/"Graj cyganie graj”). W 1980 za wykonanie utworu „Najwięcej witaminy” otrzymał nagrodę za wygraną w konkursie „Premier” na 18. KFPP w Opolu. Jego twórczość była utożsamiana z etosem pierwszej Solidarności oraz stanem wojennym – okresem, kiedy jego piosenki identyfikowane były jako głos antykomunistycznej opozycji. W 1974 zaśpiewał piosenkę „Czterdzieści lat minęło...” z czołówki serialu Czterdziestolatek, kompozytora Jerzego Matuszkiewicza, w 1988 piosenkę Andrzeja Korzyńskiego „Halo ptaki” do filmu Pan Kleks w kosmosie, a w 1993 utwór „Dwadzieścia lat minęło...” w serialu Czterdziestolatek. 20 lat później. Występował na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze. W 1986 zorganizował w Teatrze Muzycznym w Gdyni koncert dedykowany Lechowi Wałęsie, z którym w latach osiemdziesiątych łączyła go serdeczna przyjaźń. W 1988 zaśpiewał w obecności Michaiła Gorbaczowa pieśń o pierestrojce „Wieje wiosna ze wschodu”. Na początku lat 90. XX wieku próbował powrócić na scenę muzyczną, tworząc utwory w gatunku disco polo. Najpopularniejsze z nich to „Poleczka Pałeczka” i „Disko Rżysko”. W 1993 napisał piosenkę o tym, jak doszło do zerwania przyjaźni z Lechem Wałęsą „Telefon z Belwederu” z refrenem: „Porwał go wielki świat, porwał historii wiatr, dlaczego, dlaczego? Przecież zawsze można być kolegą. Przyjaźń uczucie to święte. Tylko czasem bywa się prezydentem”. W pierwszych utworach nagrywanych po 2000 śpiewał o sukcesach sportowców takich jak: Adam Małysz, Jerzy Dudek czy Otylia Jędrzejczak. Obecnie można go sporadycznie usłyszeć w Radiu Maryja i Telewizji Trwam, dla których tworzy piosenki satyryczne komentujące wydarzenia polityczne oraz piosenki o miłości do ojczyzny i religijne. W 2003 nagrał piosenkę „Mamo, ja chcę do Iraku”, krytykującą wyjazd polskich żołnierzy do Iraku. W 2003 został członkiem Unii Polityki Realnej, z listy której w 2004 wystartował w wyborach do Parlamentu Europejskiego. UPR nie przekroczyła progu wyborczego. Współpracował potem z Prawem i Sprawiedliwością, dla którego na zjazdy partyjne przed wyborami do Sejmu RP w 2005 i 2007 skomponował i tam wykonał kilka piosenek chwalących rządy tej partii (m.in. „Wystarczą cztery Ziobra i Polska będzie dobra”). W sierpniu 2007 z okazji 28 rocznicy Sierpnia 80 nagrał dla mediów założonych przez o. Tadeusza Rydzyka piosenkę „Jak Gwiazda w noc czarną”, swoiste podziękowanie Andrzejowi Gwiaździe i Annie Walentynowicz za ich zasługi w obaleniu komunizmu. W listopadzie 2007 nagrał piosenkę wyśmiewającą rząd premiera Donalda Tuska pt. „Wystarczą cztery Tuski, no i porządek pruski”, której ukazała się później druga wersja. Jej pierwsza zwrotka brzmi: „Nowe wiadomości płyną już z Pułtuska, że w Pułtusku pomnik chcą postawić Tuska. Tam na rynku w Pułtusku ktoś usłyszał, że ten pomnik ufunduje Krauze Ryszard”. W październiku 2008 ukazała się jego płyta Orła mi żal, na której znalazła się piosenka o Janie Pawle II pt. „Zostań z nami” oraz Baracku Obamie pt. „Barack naszym przyjacielem jest, bo w jego żyłach płynie polska krew”. Przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w 2009 nagrał piosenkę pt. „Eurowybory”, która ukazuje w krzywym zwierciadle kampanię wyborczą oraz pracę europosłów. 25 czerwca 2009 TVP1 wyemitowała specjalne wydanie programu Jaka to melodia?, w którym obok Andrzeja Rosiewicza wystąpili Edward Hulewicz i Ewa Kuklińska. Podczas programu Andrzej Rosiewicz otrzymał medal im. Fryderyka Chopina za 40 lat kariery solowej, a Edward Hulewicz ten sam medal za 45 lat indywidualnej kariery estradowej. Całość wygranej przez wszystkich uczestników przeznaczono na niepełnosprawne dzieci. Tego samego dnia TVP2 wyemitowała wydanie Szansy na sukces, w którym amatorzy śpiewali piosenki Andrzeja Rosiewicza. W 2014 był kandydatem w wyborach do Sejmiku Województwa Mazowieckiego z listy Mazowieckiej Wspólnoty Samorządowej, która nie uzyskała mandatów. W 2019 został zarejestrowany jako kandydat komitetu Polska Fair Play Roberta Gwiazdowskiego w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Komitet nie przekroczył jednak progu wyborczego i nie uzyskał mandatu.

Mój autograf od piosenkarza: 
Autograf załatwił mi mój chłopak.

4.12.2021

C-BooL


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od C-Boola. Niestety nie mam zdjęcia z DJ.

O DJ:
C-Bool (zapis stylizowany: C-BooL), właściwie Grzegorz Cebula - urodził się 30 maja 1981 roku w Pyskowicach. Polski DJ i producent muzyczny. Zainteresowanie muzyką klubową wykazywał od najmłodszych lat. W 1998 zaczął profesjonalnie pracować jako DJ, występował w lokalnych dyskotekach i klubach muzycznych. Cztery lata później został producentem muzycznym. W 2003 współpracował z zespołem Casteam. Dwa najpopularniejsze nagrania z lat 2003–2004, „Would You Feel” i „House Baby”, wydał już pod pseudonimem C-Bool. W 2010 zyskał rozgłos dzięki utworowi „Body & Soul”, nagranym z wokalistką Isabelle. Singiel trafił na wiele krajowych list przebojów. W czerwcu 2011 wydał debiutancki album studyjny, zatytułowany 8 Years, na którym znalazły się utwory zrealizowane na przełomie ośmiu lat oraz trzy premierowe piosenki. Wydawnictwo promował singlem „Don’t Waste the Time”, który nagrał z gościnnym udziałem Jo’. W 2016 wydał singiel „Never Go Away”, który znalazł się na 1. miejscu listy AirPlay, najczęściej odtwarzanych utworów w polskich rozgłośniach radiowych i uzyskał w Polsce status diamentowej płyty, przekraczając ilość 100 tysięcy sprzedanych kopii. 24 października wydał singiel „Magic Symphony”, nagrany z gościnnym udziałem Giang Pham. Utwór był notowany na 1. miejscu na liście AirPlay i pokrył się w Polsce diamentem, rozchodząc się w nakładzie przekraczającym 100 tysięcy kopii. 26 kwietnia 2017 wydał singiel, „DJ Is Your Second Name”, który notowany był na 3. miejscu w zestawieniu AirPlay. 9 marca 2018 wydał singiel „Wonderland”, do którego teledysk po niecałym miesiącu od premiery osiągnął wynik ponad 14 mln wyświetleń w serwisie YouTube. W listopadzie 2020 roku w serwisie Instagram poinformował o planowanym wydaniu singla „Somewhere Over The Sea” 4 grudnia 2020 roku. Żonaty z Moniką. Mają syna i córkę.

Mój autograf od DJ:
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

2.12.2021

Dominik Strzelec


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Dominika Strzelca. Niestety nie mam zdjęcia z ogrodnikiem.

O ogrodniku:
Dominik Strzelec to ogrodnik z pasją oraz szczęśliwy mąż i ojciec trójki dzieci. Podróżnik lubiący wyzwania. Zapalony snowboardzista i fan piłki nożnej. Według niego rośliny mogą wpływać na nasz nastrój oraz relacje z innymi osobami. W ciekawy sposób przekazuje wiedzę i dzieli się własnymi doświadczeniami na wszystkie tematy dotyczące roślin - począwszy od sadzenia przez aranżację, bieżącą pielęgnację roślin, aż po automatyczne systemy nawadniające. W stacji TTV w programie "Usterka" sprawdzał pracę fachowców, a w "Odlotowym ogrodzie" zmieniał zwykłe ogródki w wyjątkowe. W stacji HGTV urządza "Polowanie na ogród" i w sklepach ogrodniczych szuka bohaterów swojego programu. Dominik Strzelec potrafi odmienić każdą nudną, zaniedbaną lub niewymiarową działkę w funkcjonalny, magiczny zakątek i zajmie mu to tylko trzy dni!

Mój autograf od ogrodnika:
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

29.11.2021

Jacek Kawalec


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Jacka Kawalca. Niestety nie mam zdjęcia z aktorem. 

O aktorze:
Jacek Kawalec - urodził się 29 września 1961 roku w Warszawie. Polski aktor teatralny, filmowy i dubbingowy, a także prezenter telewizyjny. Jest absolwentem Wydziału Aktorskiego PWSFTviT w Łodzi(1984). Współpracuje z warszawskimi teatrami: Polskim, Komedia, Syrena, Ochota i na Woli. W 1985 zadebiutował na szklanym ekranie epizodyczną rolą w serialu Żuraw i czapla[2]. W latach 1992–1998 prowadził program TVP1 Randka w ciemno. W 1995 wydał album studyjny pt. Be My Love, Shakespeare, na którym znalazły się śpiewane przez niego sonety Williama Szekspira. W ramach promocji płyty przygotował widowisko pt. „Miłość to nie igraszka czasu”, które otrzymało nominację do nagrody „Złotej Róży” na Światowym Festiwalu Programów Telewizyjnych „Róże Montreux”. W 2006 grał Michała Batyckiego w serialu Polsatu I kto tu rządzi?, a 2007 występował jako „Radosny” w polsatowskim Halo Hans!. W latach 2006–2009, 2011–2016 kreował postać polonisty Tomasza Witebskiego w serialu TVP1 Ranczo. W 2007 uczestniczył w szóstej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami, a w 2008 brał udział w programie Polsatu Jak oni śpiewają. W 2014 uczestniczył w programie Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo. Od 2016 koncertuje z recitalem Niezapomniany Joe Cocker. Jest żonaty z Joanną, z którą ma dwójkę dzieci: córkę Kalinę (ur. 17 grudnia 1985) i syna Kajetana (ur. 11 września 1998).

Mój autograf od aktora: 
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

25.11.2021

Ewa Drzyzga


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Ewy Drzyzgi. Niestety nie mam zdjęcia z dziennikarką.

O dziennikarce: 
Ewa Drzyzga - urodziła się 1 grudnia 1967 roku w Krakowie. Polska dziennikarka i prezenterka telewizyjna. W latach 2000–2016 prowadziła talk-show Rozmowy w toku, za co została nagrodzona Wiktorem w kategorii Osobowość telewizyjna, trzema Telekamerami i Złotą Telekamerą.Jest córką pielęgniarki i wojskowego. Urodziła się i wychowała w Krakowie, gdzie ukończyła Szkołę Podstawową nr 64, VIII LO w klasie matematyczno-fizycznej i filologię rosyjską na Wyższej Szkole Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej. Działalność medialną rozpoczęła w 1990, odbywając trzymiesięczny staż do Polskiego Radia w Krakowie. Następnie przeszła do RMF FM, debiutując na antenie w połowie 1991. Początkowo przygotowywała i prowadziła poranne serwisy informacyjne oraz prowadziła różne pasma programowe, m.in. Radio Muzyka Fakty, później była reporterką stacji, ponadto przyczyniła się do powstania pierwszej strony internetowej RMF FM. Równolegle do kariery radiowej rozpoczęła pracę w TVP1 w 1993, gdzie była prezenterką oprawy i przeprowadzała rozmowy w studiu z zaproszonymi gośćmi. W lutym 1999 została dyrektorem informacji RMF FM, była wówczas odpowiedzialna również za oddziały lokalne RMF FM. W połowie 2001 zakończyła współpracę z rozgłośnią. W latach 2000–2016 była gospodynią talk-show TVN Rozmowy w toku, co zapewniło jej ogólnopolską rozpoznawalność. Prowadziła lub współprowadziła też szereg programów TVN, m.in. Narodowy Test Inteligencji, test z III RP i na prawo jazdy czy Studio Złote Tarasy (2007). Prowadziła programy medyczne 36,6°C (2017–2020) w TVN i Raport Life (2020) w Discovery Life. Od września 2020 współprowadzi poranny magazyn Dzień dobry TVN. Była żoną Andrzeja Roszaka. W 2004 poślubiła dziennikarza Marcina Borowskiego, z którym ma synów: Stanisława (ur. 2004) i Ignacego (ur. 2006). W 2020 media poinformowały o rozpadzie małżeństwa.

Mój autograf od dziennikarki; 
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

21.11.2021

Katarzyna Zdanowicz


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Katarzyny Zdanowicz. Niestety nie mam zdjęcia z dziennikarką.

O dziennikarce:
Katarzyna Ewa Zdanowicz-Cyganiak - urodziła się 1979 roku. Polska poetka, wykładowca i dziennikarka. W okresie szkolnym stypendystka Krajowego Funduszu na rzecz Dzieci. Absolwentka filologii polskiej na Uniwersytecie w Białymstoku. Dwukrotnie (1997 i 2003) była stypendystką Ministra Kultury i Sztuki w dziedzinie literatury. Została asystentką Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W czerwcu 2009 uzyskała tam promocję doktora nauk humanistycznych na podstawie rozprawy Kategorie: Inna – Obca – Wykluczona we współczesnej poezji kobiecej. Jest adiunktem w Katedrze Dziennikarstwa Ekonomicznego i Nowych Mediów Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach oraz wieloletnim członkiem Polskiego Towarzystwa Edukacji Medialnej (PTEM) w Krakowie. Publikacje z reguły podpisuje jako Katarzyna Ewa Zdanowicz. Wyjątek stanowi zbiór Deadline, który sygnowała jako Katarzyna Zdanowicz-Cyganiak. Laureatka Nagrody Literackiej Prezydenta Miasta Białegostoku im. Wiesława Kazaneckiego za rok 2000 za tomik Szkliwo oraz wyróżnienia Poznańskiego Przeglądu Nowości Wydawniczych „Lato 2003” organizowanego przez Bibliotekę Raczyńskich za tomik Jak umierają małe dziewczynki. W 2014 roku została finalistką Nagrody Literackiej Gryfia za książkę Ciemność. Resort SPA.

Mój autograf od dziennikarki: 
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

17.11.2021

Jędrzej Hycnar

 Cześć !

Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Jędrzeja Hycara. Niestety nie mam zdjęcia z aktorem.

O aktorze:

Jędrzej Hycnar (ur. 6 kwietnia 1997 w Tarnowie) – polski aktor filmowy, telewizyjny, teatralny i głosowy, reżyser. Studiował Aktorstwo w Akademii Teatralnej w Warszawie. Jest młodszym bratem aktora Marcina Hycnara. Związany jest z Teatrem „OdMowy” działającym przy Stowarzyszeniu Inicjatyw Społeczno-Gospodarczych "Europa-Polska", współpracuje z Teatrem im. Ludwika Solskiego w Tarnowie oraz Teatrem Polskiego Radia.

Mój autograf od aktora:
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

13.11.2021

Artur Szpilka

 Cześć !

Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Artura Szpilki. Niestety nie mam zdjęcia z bokserem.

O bokserze: 

Artur Szpilka - urodził się 12 kwietnia 1989 roku w Wieliczce. Polski bokser występujący w kategorii junior ciężkiej. Jako nastolatek trenował różne dyscypliny sportowe, m.in. karate i kung-fu. W wieku ok. 12–13 lat krótkotrwale uczęszczał na zajęcia bokserskie w klubie Górnik Wieliczka. Ponownie do tej dyscypliny i wyczynowego uprawiania pięściarstwa trafił po kilku latach, wówczas był chuliganem identyfikującym się z klubem Wisła Kraków (jak sam przyznał nie interesowały go mecze piłkarskie) i brał udział w tzw. ustawkach – umówionych przez uczestników nielegalnych bójkach pomiędzy zwaśnionymi pseudokibicami. Przypadkowo w chwili konfrontacji z kibicem lokalnego rywala – Cracovii, trener boksu z Wieliczki Włodzimierz Ćwierz zaproponował obu rywalom starcie w ringu. Szkoleniowiec, który wcześniej znał i ćwiczył Szpilkę w jego pierwszym epizodzie z boksem, po raz drugi został jego trenerem i wychowawcą w tej dyscyplinie. Jako 19-latek sięgnął po amatorskie mistrzostwo Polski wagi ciężkiej w zawodach rozgrywanych w Dąbrowie Górniczej, wygrywając w finale z Mariuszem Welcem. Ponadto m.in. wygrał turniej O Złotą Rękawicę Wisły, zdobył wicemistrzostwo Europy kadetów, osiągnął ćwierćfinał mistrzostw świata juniorów, mistrzostwo Polski seniorów. W lutym 2008 nie zdołał uzyskać kwalifikacji na turniej bokserski letnich Igrzysk Olimpijskich 2008 w Pekinie. Po tym niepowodzeniu podpisał kontrakt zawodowy. Pierwsze pięć zawodowych walk stoczył w kategorii junior ciężkiej (do 91 kg). W październiku 2009 r. miał stoczyć kolejny pojedynek z Wojciechem Bartnikiem, ale 23 października podczas oficjalnego ważenia został zatrzymany, a następnie osadzony w zakładzie karnym w Tarnowie, gdyż uprawomocnił się wyrok 18 miesięcy pozbawienia wolności za pobicie. Po wyjściu z zakładu karnego przeszedł do kategorii ciężkiej. 25 czerwca 2011, podczas „Wojak Boxing Night” stoczył swoją pierwszą walkę w wadze ciężkiej, wygrywając błyskawicznie w pierwszej rundzie przez nokaut. Podpisał kontrakt zawodowy z grupą Bullit KnockOut Promotions. W kolejnej swojej walce ponownie wygrał przez nokaut w pierwszej rundzie. 15 października 2011, podczas kolejnej gali „Wojak Boxing Night” w Katowicach, pokonał Owena Becka przez techniczny nokaut po trzeciej rundzie pojedynku. 5 listopada 2011 Szpilka stoczył pojedynek z Amerykaninem Davidem Saulsberrym. Mimo że Polak w pierwszej rundzie, po raz pierwszy w zawodowej karierze, był liczony, to w drugim starciu znokautował swojego przeciwnika. Tuż po tej walce Szpilka został po raz pierwszy uwzględniony w rankingu federacji WBC, gdzie sklasyfikowano go na 33. pozycji. W listopadzie 2011 bokser poddał się operacji lewej dłoni. Na 3 lutego 2012 zakontraktowano kolejną walkę w Stanach Zjednoczonych, a rywalem Szpilki miał zostać Terrance „Big Jim” Marbra, jednak walka została przesunięta ze względu na problemy z lokalizacją gali i ostatecznie odbyła się 24 marca 2012 podczas gali „Heavyweight Regeneration”. Szpilka odniósł w niej błyskawiczne zwycięstwo przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie pojedynku. Pod koniec marca 2012 menadżer boksera, Andrzej Wasilewski poinformował, że Szpilka będzie sparingpartnerem dla mistrza świata, Wołodymyra Kłyczko w czerwcu 2012. Pod koniec maja 2012 sparingi zostały odwołane w związku z planowanymi dwiema walkami Szpilki w tym samym miesiącu. Po wygranej walce 2 czerwca 2012 z Argentyńczykiem Gonzalo Omarem Basile i zdobyciu dwóch pierwszych zawodowych pasów: „Silver WBC Youth” i „Silver WBC Baltic” awansował z 36. na 25. pozycję w rankingu WBC[18]. W rankingach WBA, WBO i IBF nie jest sklasyfikowany. 1 lutego 2013 Artur Szpilka pokonał Mike’a Mollo, mimo że w pierwszej oraz czwartej rundzie Polak zaliczył nokdaun. W piątym starciu sędzia odebrał Amerykaninowi punkt za pchanie rywala. Piętnaście sekund przed końcem szóstej rundy, Szpilka znokautował przeciwnika. Zaplanowana pierwotnie na 23 lutego, a zatem trzy tygodnie później, walka z Krzysztofem Zimnochem podczas gali „Polsat Boxing Night II”, została następnie odwołana z uwagi na zbyt krótki czas potrzebny na odpoczynek dla Szpilki. 20 kwietnia 2013 w Hali Podpromie w Rzeszowie pokonał Ukraińca Tarasa Bidenkę, w wyniku poddania walki, na skutek kontuzji kolana Ukraińca. 15 czerwca 2013 Szpilka pokonał Briana Minto jednogłośnie na punkty, stosunkiem 98:92, 100:90 oraz 98:93. Stawką pojedynku był tymczasowy pas WBC Baltic. 16 sierpnia 2013 Szpilka wygrał rewanżową walkę z Mikiem Mollo przez techniczny nokaut w piątej rundzie. 25 stycznia 2014 Szpilka poniósł pierwszą porażkę w zawodowej karierze, gdy w nowojorskiej hali Madison Square Garden uległ Bryantowi Jenningsowi przez techniczny nokaut w dziesiątej rundzie pojedynku[26]. Gaża Szpilki za tę walkę wyniosła 100 tys. dolarów. 8 listopada 2014 Artur Szpilka jednogłośną decyzją sędziów zwyciężył z Tomaszem Adamkiem na gali boksu w Krakowie („Polsat Boxing Night III”). Gaża Szpilki za tę walkę wyniosła 425 tysięcy złotych. W styczniu 2015 Szpilka podpisał kontrakt z Alem Haymonem, a nowym trenerem pięściarza został Ronnie Shields[29]. 24 kwietnia 2015 w Chicago znokautował w drugiej rundzie Amerykanina Ty Cobba (18-7, 10 KO). 12 czerwca 2015 w Chicago wygrał przez techniczną decyzję sędziów w trzeciej rundzie z Amerykaninem Manuelem Quezadem (29-10, 18 KO). 14 sierpnia 2015 na gali w Newark pokonał przez techniczną decyzję sędziów w trzeciej rundzie Kubańczyka Yasmany Consuegrę (17-2, 14 KO). 16 stycznia 2016 w walce o pas WBC mistrza świata wagi ciężkiej został ciężko znokautowany w 9. rundzie przez mistrza – Deontaya Wildera, opuścił ring na noszach, po czym trafił do szpitala na badania lekarskie. 15 lipca 2017 w Nowym Jorku doszło do walki Szpilki z polsko-amerykańskim pięściarzem Adamem Kownackim reprezentującym Rzeczpospolitą Polską. W powrocie na ring po półtorarocznej przerwie był faworytem. W czwartej rundzie padł na deski, po czym wstał, ale Kownacki zasypał go gradem ciosów, a sędzia przerwał pojedynek. Wkrótce potem, w sierpniu 2017 przeszedł operację kontuzjowanej ręki, a zabieg był przeprowadzony przez prof. Igora Rosello, który operował rękę Roberta Kubicy po jego wypadku. W międzyczasie pięściarz zaczął rozważać walkę w MMA, co potwierdził podczas gali KSW 41. W trakcie tego wydarzenia Tomasz Oświeciński pokonał Pawła "Popka" Mikołajuwa, a po walce wyzwał na kolejny pojedynek Szpilkę. Ten z kolei szybko zareagował, wszedł do klatki i powalił siedzącego na krzesełku Oświecińskiego, wobec czego interweniować musiała ochrona. Zamiary boksera oraz jego postawę ostro krytykował promotor Andrzej Wasilewski. Niespełna rok później, 25 maja 2018 w pojedynku podczas Narodowej Gali Boksu, zorganizowanej na Stadionie Narodowym w Warszawie pokonał jednogłośną decyzją sędziów Dominicka Guinna, który po walce ogłosił zakończenie kariery. 10 listopada 2018 w Gliwicach pokonał niejednogłośnie na punkty Mariusza Wacha; w tej walce był prowadzony przez trenera Andrzeja Gmitruka, który 10 dni później poniósł śmierć. 20 lipca 2019 został znokautowany w drugiej rundzie przez Derecka Chisorę (31-9, 22 KO) na gali w londyńskiej O2 Arenie. Pojedynek był zakontraktowany na dziesięć rund. 26 października 2019 roku w Sosnowcu znokautował w pierwszej rundzie Włocha Fabio Tuiacha (29-7, 16 KO). Po pojedynku ogłosił powrót do kategorii junior ciężkiej. 7 marca podczas gali Knockout Boxing Night 10 w Łomży, w swojej pierwszej walce po powrocie do wagi junior ciężkiej, pokonał na punkty Siergieja Radczenkę (7-6, 2 KO). Sędziowie punktowali na jego korzyść 95-93, 94-94, 95-92. W trakcie pojedynku Szpilka dwukrotnie był liczony (w rundzie trzeciej i piątej), a sam werdykt sędziowski wzbudził mnóstwo kontrowersji - większość ekspertów uznała, że zwycięstwo należało się Ukraińcowi. 30 maja 2021 roku w Rzeszowie zawalczył o pas WBC International nowej kategorii wagowej bridger z Łukaszem Różańskim (14-0, 13 KO). Po kilku sekundach pojedynku miał swojego rywala na deskach, ale następnie sam znalazł się na macie ringu aż trzy razy i przegrał pojedynek przez nokaut już w pierwszej rundzie. Debiut Artura Szpilki jest planowany w czerwcu lub lipcu 2021 roku. Przed walkami w 2014 jego waga wynosiła ok. 101 kg(we wcześniejszych latach oscylowała w granicach 105–108 kg). Przed walką 25 maja 2018 legitymował się wagą 111,6 kg. Dzięki zwycięstwu z Tomaszem Adamkiem awansował na 17. miejsce na liście najlepszych pięściarzy świata wagi ciężkiej portalu boxrec.com. 29 listopada 2014, w związku z porażką Derecka Chisory z Tysonem Furym i spadkiem tego pierwszego na 17. miejsce Artur Szpilka awansował na 16. miejsce na liście najlepszych pięściarzy świata wagi ciężkiej portalu boxrec.com.

Mój autograf od boksera: 
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

7.11.2021

Tomasz Bednarek


 Cześć !

Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Tomasza Bednarka. Niestety nie mam zdjęcia z aktorem.


O aktorze:

Tomasz Bednarek - urodził się 29 grudnia 1969 roku w Pleszewie. Polski aktor, prezenter telewizyjny i radiowy. W 1992 ukończył studia we wrocławskiej filii PWST w Krakowie. Aktor Teatru Miejskiego w Gdyni w latach 1992–1995, współpracował też krótko z Teatrem Współczesnym w Szczecinie. W swojej karierze występował na wielu warszawskich scenach, m.in. w Teatrze na Woli, Teatrze Żydowskim, Teatrze Ochoty, Teatrze Bajka, Teatrze Kamienica, Teatrze Stanisławowskim, Teatrze Capitol, a także w berlińskim Hebbel Theater. Na swoim koncie ma również wiele ról filmowych (Amok, Ogniem i mieczem, Łowcy skór, Spona, Serce gór), jak również telewizyjnych (Dom, Radio romans, Sława i chwała, Na Wspólnej, Oficer). Od 1997 występuje w roli Jacka Boreckiego w serialu Klan. Udziela się w dubbingu. Wystąpił w teledysku grupy Firebirds do utworu „24 zachody słońca” (1996). Prowadził teleturniej pt. Zabawy językiem polskim, realizowany przez TVP1. Brał udział w III edycji programu Jak oni śpiewają. Zajął tam 12. miejsce. Od maja do grudnia 2013 prowadził program „Stolica Kultury” w Radiu Vox FM, a od 2 grudnia 2013 był gospodarzem audycji „Projekt Kultura” w Radiu Plus. Obecnie prowadzi pasmo muzyczne Przeboje z nutą Nostalgii w tej stacji. Był prowadzącym podróżniczy program 1000 miejsc w Polsce, które musisz zobaczyć, realizowany przez telewizję Fokus TV. Od 11 września 2016 na antenie TVP1 prowadzi program podróżniczy Zakochaj się w Polsce. Jego żoną była aktorka głosowa Elżbieta Kopocińska. Mają dwóch synów: Krzysztofa i Adama.

Mój autograf od aktora:
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

3.11.2021

Sylwia Dekiert

 Cześć !

Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Sylwii Dekiert. Niestety nie mam zdjęcia z dziennikarką. 

O dziennikarce:

Sylwia Maria Dekiert - urodziła się 12 marca 1979 roku w Zielonej Górze. Polska dziennikarka sportowa, prezenterka telewizyjna, reporterka i spikerka. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego w Zielonej Górze, a następnie filologii polskiej ze specjalnością dziennikarską na Uniwersytecie Zielonogórskim. W 2002 dołączyła do zespołu redakcji sportowej w Telewizji Polskiej. Od października 2005 do 10 września 2019 prowadziła Sport telegram. Od września 2011 prowadzi magazyn Sport przed głównym wydaniem Wiadomości. W TVP Sport prowadzi program informacyjny Sportowy Wieczór. Podczas Igrzysk Olimpijskich w Turynie, Vancouver, Londynie, Soczi[potrzebny przypis] i Pjongczangu prowadziła studio olimpijskie. W 2018 stworzyła cykle reportażów Orły Nawałki i Orły Sportu. Była współgospodarzem studia w czasie meczów piłkarskich mistrzostw Europy 2020. Od 2017 razem z Maciejem Kurzajewskim prowadzi „Wielkie Testy” w TVP1. W 2017 prowadziła koncert „Debiutów” podczas Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Od 2018 jest prezenterką studia oprawy TVP1 i TVP2. Dwukrotnie nominowana do Telekamer: w kategorii Odkrycie roku (2018) i Komentator sportowy (2021). Do 2018 była życiowo związana z Rafałem Darżynkiewiczem. Ma trzech synów: Doriana (ur. 2009), Igora (ur. 2015) i Lukę (ur. 2020). Od 2018 związana jest z producentem TVP Sport, Sławomirem Nelupem (ur. 1991), z którym w lipcu 2019 się zaręczyła. Mieszka w Józefosławiu.

Mój autograf od dziennikarki:
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

29.10.2021

Jan Piechociński

Cześć !

Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od  Jana Piechocińskiego. Niestety nie mam zdjęcia z aktorem.

O aktorze:

Jan Adam Piechociński - urodził się 26 lipca 1950 roku w Warszawie. Polski aktor teatralny, filmowy, telewizyjny i dubbingowy. Urodził się i dorastał w Warszawie. Jego kuzynem był Andrzej Kurek, twórca legendarnego programu Sonda, z którym spędzał wakacje w Radziejowicach. Jest stryjecznym bratem Janusza Piechocińskiego. Ukończył Technikum Łączności nr 1 na Saskiej Kępie w klasie o profilu lekkiej atletyki, gdzie jego trenerem sportowym był Roman Wszoła, ojciec złotego i srebrnego medalisty olimpijskiego w skoku wzwyż Jacka Wszoły. Po maturze, pod wpływem ciotecznego brata Andrzeja Kurka, podjął studia na wydziale fizyki na Uniwersytecie Warszawskim, a po pierwszym semestrze zdawał na filologię polską. Następnie studiował prawo w Akademii Teologii Katolickiej, Wydział Prawa, zanim dostał się do PWST w Warszawie. Po roku nauki wziął urlop zdrowotny i wkrótce został skreślony z listy studentów. Jednak został przyjęty do Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi, którą ukończył w 1976. Statystował w filmach i Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi. W 1974 zadebiutował w roli wojaka w spektaklu Václava Čtvrtka Rumcajs w reżyserii Jana Skotnickiego na scenie Teatru Polskiego. W 1975 zagrał w łódzkim Teatrze Otwartym w przedstawieniu Jerzego Wawrzaka Dom na zaciszu w reż. Karola Obidniaka. Na ekranie wystąpił po raz pierwszy jeszcze podczas studiów w dwóch rolach - wojownika księcia Mieszka I (Wojciech Pszoniak) i księcia czeskiego w dramacie historycznym Jana Rybkowskiego Gniazdo (1974). Rok później Walerian Borowczyk wybrał go do roli studenta Stanisława Liwickiego w Paryżu w ekranizacji powieści Stefana Żeromskiego Dzieje grzechu (1975). Po studiach związał się z Teatrem Ateneum (1976–1979), gdzie jego pierwszą rolę była postać faszysty w sztuce Ödöna von Horvátha A miłość nigdy się nie kończy (1976) w reż. ówczesnego dyrektora Janusza Warmińskiego. Odszedł po aferze przy okazji wyjazdu Teatru Ateneum do Szwecji. W latach 1979–1982 występował w warszawskim Teatrze Polskim. Grał na ekranie w sensacyjnym dramacie wojennym Jana Łomnickiego Akcja pod Arsenałem (1977), serialach - Polskie drogi (1977) i 07 zgłoś się (1978), monumentalnej inscenizacji Teatru Telewizji Noc listopadowa (1978) w reż. Andrzeja Wajdy jako młody Gendre i telewizyjnym dramacie wojennym Janusza Morgensterna Godzina „W” (1979) jako „Jastrząb”. Grał w radiu i wystąpił jako Manekin w adaptacji telewizyjnej sztuki Brunona Jasieńskiego Bal manekinów (1979) w reż. Janusza Warmińskiego. Popularność przyniosła mu rola Julka w komedii Krzysztofa Rogulskiego Wielka majówka (1981) ze Zbigniewem Zamachowskim. W polsko-czechosłowackim melodramacie Janusza Majewskiego Słona róża (1982) zagrał główną rolę Marka Wolskiego, członka brygad międzynarodowych wojny domowej w Hiszpanii, który przebywa tu na rekonwalescencji. Rozpoznawalność zapewniła mu tytułowa rola niewiernego męża i kochanka Karola Górskiego w komedii erotycznej Romana Załuskiego Och, Karol (1985), za którą otrzymał Złote Grono dla najpopularniejszego aktora sezonu 1985, przyznane na XVI Lubuskim Lecie Filmowym w Łagowie. Po sukcesie filmu grywał już głównie epizody w filmach takich jak C.K. Dezerterzy (1985) w reż. Janusza Majewskiego, Magnat (1986) w reż. Filipa Bajona czy Krótki film o miłości (1988) w reż. Krzysztofa Kieślowskiego, a przez kolejne cztery lata (1989-1993) nie dostawał żadnej propozycji. Na kinowy ekran powrócił dzięki reżyserowi Romanowi Załuskiemu w Komedii małżeńskiej (1994), gdzie ponownie zagrał Karola, który był jego utrapieniem, przyjaciela Wiktora (Jan Englert). W latach 90. występował najczęściej w epizodach w Teatrze Telewizji i serialach, w tym Ekstradycja 2 (1996). Zajął się też dubbingiem, użyczył głosu Robertowi w 101 dalmatyńczykach (1995) i do kultowej gry komputerowej Baldur’s Gate (1998). Na pół roku wyjechał do Szwecji i pracował fizycznie jako malarz. W 1997 przyjął rolę Feliksa Nowaka, partnera Moniki Ross-Nawrot (Izabela Trojanowska) w telenoweli TVP1 Klan. W remake’u Piotra Wereśniaka Och, Karol 2 (2011) pojawił się jako ksiądz.

Mój aktora:
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

24.10.2021

Michel Moran


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Michaela Morana. Niestety nie mam zdjęcia z restauratorem.  

O restauratorze: 
Michel Moran - urodził się 5 czerwca 1965 roku w Paryżu. Francuski restaurator i mistrz kuchni pochodzenia hiszpańskiego. Juror polskiej edycji MasterChef i MasterChef Junior emitowanej w TVN. Na stałe mieszka w Polsce. Urodził się w Paryżu (w rodzinie hiszpańskich emigrantów z regionu Andaluzja). Posiada obywatelstwo francuskie oraz hiszpańskie, z czego w hiszpańskich dokumentach widnieje jako Miguel Moran Jurado. Studiował w szkole hotelarstwa Jean Drouant. Praktyki zawodowe odbywał m.in. w pięciogwiazdkowym hotelu Royal Monceau, zlokalizowanym w samym sercu Paryża oraz w restauracji Le Jardin oznaczonej dwiema gwiazdkami w przewodniku Michelin. Od 2004 do 2020[6] roku był właścicielem i szefem kuchni restauracji Bistro de Paris, mieszczącej się w budynku warszawskiej Opery Narodowej, która otrzymała rekomendacje od Michelina w 2012 roku. W 2013 roku wydał swoją książkę kucharską szeroko recenzowaną w portalach internetowych. W 2006 roku został wyróżniony francuskim odznaczeniem narodowym Ordre du Mérite Agricole, przyznanym przez ministra rolnictwa Dominique’a Bussereau, za promowanie narodowych produktów rolnych oraz ryb i owoców morza.

Mój autograf od restauratora: 
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

18.10.2021

Daniel Wyszogrodzki

 Cześć !

Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Daniela Wyszogrodzkiego. Niestety nie mam zdjęcia z aktorem.


O aktorze:

Daniel Stanisław[a] Wyszogrodzki - urodził się 1960 roku w Warszawie. Polski tłumacz i autor, także dziennikarz muzyczny. Doktor nauk humanistycznych, wykładowca Akademii Teatralnej w Warszawie, kurator Teatru Starego w Lublinie. Ukończył VIII LO im. Władysława IV w Warszawie, absolwent Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 80. i 90. przebywał czasowo w Nowym Jorku. Współpracował z dwutygodnikiem „Radar” (1985-1987) oraz z miesięcznikami „Magazyn Muzyczny” (1985-1987) i „Tylko Rock” 1991-1993. W latach 1991–2011 związany z wydawaną w Nowym Jorku gazetą „Nowy Dziennik – Polish Daily News” (m.in. jako korespondent krajowy). W latach 1993–1995 korespondent Radia Kolor w Nowym Jorku, współpracownik Programu I Polskiego Radia w latach 2003–2005. Związany z wieloma krajowymi czasopismami muzycznymi i kulturalnymi, m.in. „Machina” (oryginalna), „Muza” (redaktor naczelny w latach 2002–2004) i „Jazz Forum” (od 1998 do chwili obecnej). W latach 2003–2013 współpracował z magazynem „Zwierciadło”, gdzie prowadził dział recenzji płytowych i przeprowadzał wywiady z gwiazdami muzyki, takimi, jak: Anna Netrebko, Cecilia Bartoli, Diana Krall, Norah Jones, Alicia Keys, Youssou N’Dour czy Tomasz Stańko. Od 2018 prowadzi bloga „Dan Session” na anglojęzycznym portalu TheFirstNews.com. Autor książki biograficznej Satysfakcja – The Rolling Stones (sześć wydań, pierwsze w 1989) oraz poetyckich przekładów książek Leonarda Cohena Księga tęsknoty (Book Of Longing, Rebis 2006), Księga miłosierdzia (Book of Mercy, Rebis 2017) i Płomień (The Flame, Rebis 2018). Tłumaczył wybrane komiksy Hergé’a z serii Przygody Tintina (Egmont Polska, 2011). Jest redaktorem wielu edycji płytowych z archiwaliami polskiej muzyki popularnej (m.in. Złota kolekcja Pomaton EMI), z których seria Świecie nasz – dzieła wszystkie Marka Grechuty (15 CD) otrzymała Nagrodę Muzyczną Fryderyka 2001 w kategorii album roku reedycja/nagranie archiwalne. Na zamówienie Polskiego Radia opracował serię fonograficzną Marek Grechuta – koncerty (2014, 2015). Przygotował wiele przekładów filmowych na potrzeby telewizji (fabuła i dokument), tłumacząc również filmy muzyczne i musicale, m.in. West Side Story, The Sound Of Music, Żółta łódź podwodna, Ned Kelly, Yentl, filmy Elvisa Presleya. Tłumaczy teksty śpiewających poetów (m.in. Leonard Cohen, Bob Dylan), bardów ludowych (Woody Guthrie) i tradycyjne utwory amerykańskiej muzyki folk. Jest autorem tekstów piosenek dla Seweryna Krajewskiego, Łukasza Zagrobelnego i Krzysztofa Krawczyka (m.in. przebój numer jeden Mój przyjacielu). Jest współautorem libretta (wraz z Wojciechem Kępczyńskim) i autorem teksów piosenek do musicalu Akademia Pana Kleksa (Teatr Muzyczny „Roma”, 2007) z muzyką Andrzeja Korzyńskiego. Teatr Muzyczny „Roma” w Warszawie zrealizował w jego przekładzie musicale: Koty (2004), Taniec wampirów (2005), Upiór w operze (2008), Les Misérables (2010), Aladyn JR (2011), Deszczowa piosenka (2012) oraz Mamma Mia! (2015). Dla Teatru Rozrywki w Chorzowie przygotował przekłady musicali Oliver! (2009), Producenci (2009), Sweeney Todd (2012) oraz Niedziela w parku z Georgem (2014). Teatr Wielki w Poznaniu zrealizował w jego przekładzie polską prapremierę opery dziecięcej Hansa Krásy Brundibár (2009). Jego tłumaczenia piosenek z repertuaru Janis Joplin wykorzystano w monodramie Moja mama Janis w wykonaniu Jolanty Litwin-Sarzyńskiej (Nova Scena Teatru Muzycznego „Roma”, 2005), a piosenki zespołu Antony and the Johnsons złożyły się na przedstawienie Jesteś moją siostrą zrealizowane na Novej Scenie Teatru Muzycznego Roma (2011). Od września 2016 Teatr Stary w Lublinie prezentuje spektakl Boogie Street według Księgi tęsknoty Leonarda Cohena w tłumaczeniu i adaptacji Daniela Wyszogrodzkiego. Jego kolejne przekłady teatralne to Doktor Żywago (Opera i Filharmonia Podlaska, 2017) i Gorączka sobotniej nocy (Teatr Muzyczny w Gdyni, 2018). Renata Przemyk wydała album Boogie Street z jego przekładami piosenek Leonarda Cohena (Agora, 2017), a Krzysztof Krawczyk płytę Wiecznie młody z przekładami piosenek Boba Dylana (Sony, 2017). Od 2015 roku jest wykładowcą Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Pracę doktorską „Stulecie musicalu” obronił w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk pod kierunkiem prof. Anny Nasiłowskiej i prof. Krzysztofa Lipki. Ukazała się w popularnej wersji książkowej jako Ale musicale! (Wydawnictwo Marginesy, 2018). Najnowsze przekłady teatralne Daniela Wyszogrodzkiego to Something Rotten (Teatr Muzyczny w Gdyni, 2021), Pretty Woman (Teatr Muzyczny w Łodzi, 2020) oraz Tajemniczy ogród (The Secret Garden) z muzyką Lucy Simon.

Mój autograf od aktora: 
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

15.10.2021

Paweł Pańta


Cześć !
Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Pawła Pańta. Niestety nie mam zdjęcia zmuzykiem.

O muzyku:
Paweł Pańta - urodził się 4 grudnia 1973 w Kutnie. Wybitny polski kontrabasista i gitarzysta basowy. Jest absolwentem Studium Jazzu przy Zespole Państwowych Szkół Muzycznych imienia Fryderyka Chopina w Warszawie, gdzie się uczył pod kierunkiem Zbigniewa Wegehaupta, oraz Akademii Muzycznej im. F.Chopina w Warszawie, którą ukończył w klasie kontrabasu Andrzeja Mysińskiego. Paweł Pańta jest laureatem trzeciej nagrody IV Międzynarodowego Konkursu Improwizacji Jazzowej w Katowicach (2009). Kolejne nagrody zdobywał, występując z rozmaitymi zespołami jazzowymi. Jako muzyk klasyczny był członkiem znanych orkiestr w Polsce i za granicą. W 1994 r. grał w Polskiej Orkiestrze Radiowej. W 1995 r. współpracował z Gustav Mahler Jugendorchester, prowadzonej przez Claudio Abbado, z którą występował na BBC Proms Festival i Berliner Festspiele. W latach 1996 – 1998 był członkiem międzynarodowej orkiestry Philharmonie der Nationen, z którą zagrał ponad sto koncertów w Niemczech, USA, Chinach i Rosji. Od 1998 r. jest związany z kwintetem smyczkowym I Solisti di Varsavia. Z tym zespołem i Karolem Radziwonowiczem nagrał dwie płyty poświęcone twórczości F.Chopina. Współpracuje także z kwartetem Prima Vista, biorąc udział w koncertach z takimi solistami, jak K.A.Kulka, P.Paleczny, J.Stanienda, T.Wojnowicz, W.Kłosiewicz, J.Kotnowska. Jako członek kwartetu, towarzyszącego solistce Alinie Mleczko, gościnnie wystąpił na płycie Siesta, nominowanej do nagrody Fryderyk 2003 w kategorii album roku – muzyka kameralna. Jako muzyk jazzowy występował w zespołach czołówki polskiego jazzu – Zbyszka Namysłowskiego, Włodka Pawlika, Marcina Małeckiego, Wojtka Majewskiego, Roberta Majewskiego. Od 2000 r. gra w Andrzej Kurylewicz Trio i Filip Wojciechowski Trio. Paweł Pańta ma w swoim dorobku wiele płyt jazzowych, na których pojawia się w składzie rozmaitych zespołów jako kontrabasista i basista. Będąc filarem zespołów Włodka Pawlika uczestniczył w nagraniach albumów Anhelli, Tykocin oraz ścieżki dźwiękowej do wielokrotnie nagradzanego filmu Rewers w reżyserii Borysa Lankosza (2009). W 2011 r. wziął udział w nagraniu płyty Night in Calisia, która ukazała się w Polsce w 2012, a rok później w amerykańskiej wersji wytwórni Summit Records i przyniosła muzykom prestiżową nagrodę Grammy w kategorii najlepszy album dużego zespołu jazzowego.

Mój autograf od muzyka: 
Autograf załatwił mi mój chłopak.

11.10.2021

Tomasz Kot

 Cześć !

Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Tomasza Kota. Oprócz niego mam zdjęcie z aktorem. 


O aktorze:

Tomasz Kot - urodził się 21 kwietnia 1977 w Legnicy. Polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny. Laureat Orłów w kategorii najlepsza główna rola męska za postać Zbigniewa Religi w filmie Bogowie (2014), za którą był także nominowany do Europejskiej Nagrody Filmowej dla najlepszego aktora. Ponadto był dwukrotnie nominowany do Orłów za role w filmach: Skazany na bluesa (2005) jako Ryszard Riedel (nagroda prezydenta Gdyni za debiut aktorski na 30. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni i Nagroda Publiczności w ramach Nagrody im. Zbigniewa Cybulskiego) i Zimna wojna (2018) jako Wiktor. Zwycięzca Wiktora 2014 w kategorii aktor roku. Telewidzom najczęściej kojarzy się z rolami w takich serialach jak Camera Café (2004), Na dobre i na złe (2004–2005), Kryminalni (2005) i Niania (2005–2009). Urodził się i dorastał w Legnicy w rodzinie rzymskokatolickiej. Jego matka oprowadzała wycieczki, a ojciec był nauczycielem wychowania fizycznego. Jego brat Paweł został tłumaczem IBM w Glasgow. W domu częstym gościem był bliski przyjaciel ojca, franciszkanin Zbigniew Strzałkowski. W latach 1984–1992 uczył się w Szkole Podstawowej nr 16 im. Kornela Makuszyńskiego. W podstawówce był zafascynowany Sylvestrem Stallone. Jako dziecko lubił malować i chciał zdawać do liceum plastycznego, jednak jego rodzice sprzeciwili się. Był lektorem podczas nabożeństw w kościele i przez pół roku uczęszczał do Niższego Seminarium Duchownego w Legnicy. Jak wspominał, o zostaniu aktorem na poważnie zaczął myśleć po obejrzeniu w kinie filmu Bravehart. Waleczne serce. Wkrótce przeniósł się do klasy humanistycznej I Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Kościuszki w Legnicy. Po maturze podjął studia w krakowskiej PWST, którą ukończył w 2001. W trzeciej klasie liceum pracował na budowie, a w trakcie studiów dorabiał na utrzymanie udziałem w imprezach promujących papierosy. W 1995 zadebiutował w sztuce Narkotyki Witkacego w reżyserii Pawła Kamzy na scenie Teatru Dramatycznego w Legnicy, gdzie występował potem w roli jednego z milionerów w przedstawieniu Panna Tutli-Putli (1996) Witkacego w reżyserii Wiesława Cichego, w monodramie Edzio (1996) Bruna Schulza w reż. Krzysztofa Kopki, spektaklu Don Kichot Uleczony (1997) Krzysztofa Kopki w reż. Jacka Głomba jako lokaj, inscenizacji Młoda śmierć (1997) Grzegorza Nawrockiego w reż. Tomasza Sobczaka, widowisku Śpiew masek (1997) wg Stanisława Moniuszki w reż. Roberta Skolmowskiego jako pomocnik fryzjera i aktor Michał oraz był tytułowym duńskim księciem w szekspirowskim Hamlecie, Księciu Danii (2001) w reż. Krzysztofa Kopki. W 1996 na Barbórkowych Spotkaniach Teatrów w Dąbrowie Górniczej otrzymał nagrodę dla najlepszego adepta sztuki aktorskiej na scenach polskich. W 2001 na XIX Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi zdobył wyróżnienie prezydenta miasta Łodzi za rolę Ojca w przedstawieniu dyplomowym Sześć postaci szuka autora Luigi Pirandella w reż. Jerzego Stuhra. W latach 2001–2006 był związany z krakowskim Teatrem Bagatela, gdzie grał Piotra Dobczyńskiego i Bobczyńskiego w Rewizorze (2002) Nikołaja Gogola w reż. Macieja Sobocińskiego, Steve’a w Tramwaju zwanym pożądaniem (2002) Tennessee Williamsa w reż. Márty Mészáros, Henryka, syna i księcia w Ślubie (2002) Witolda Gombrowicza w reż. Waldemara Śmigasiewicza, François Pignona w Kolacji dla głupca (2003) Francisa Vebera, Miętalskiego w Hulajgębie (2003) Gombrowicza w reż. Waldemara Śmigasiewicza oraz kelnera Tytusa w Testosteronie (2005) Andrzeja Saramonowicza w reż. Piotra Urbaniaka. W Krakowskim Teatrze STU wystąpił w roli Czarusia, młodego aktora, który nie rozstaje się z telefonem komórkowym w spektaklu Rafała Kmity Ca-sting (2002). W warszawskim Teatrze Nowym Praga można było go oglądać w roli Colemana Connora w Samotnym Zachodzie (2006) Martina McDonagha w reż. Eugeniusza Korina, jako Franka w Ellingu (2007) Axela Hellsteniusa w reż. Michała Siegoczyńskiego i roli inteligenta w Emigrantach. Fragmentach (2008) Sławomira Mrożka w reż. Artura Żmijewskiego. W Teatrze „Polonia” grał Eryka w sztuce Przemysława Wojcieszka Miłość ci wszystko wybaczy (2008) i kochanka w komedii Ich czworo (2014) Gabrieli Zapolskiej w reż. Jerzego Stuhra. W 2011 na 51. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych zdobył nagrodę aktorską za rolę Johanna Nepomuka Nestroya w przedstawieniu Mój Nestroy Petera Turriniego w reż. Rudolfa Zioło w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu. W 2012 odbył tournée jako stand-uper ze spektaklem Jak zostać sex-guru w 247 łatwych krokach Wolfganga Weinbergera w reż. Gabriela Gietzky’ego z Teatru Palladium w Warszawie, a za swój występ odebrał nagrodę dla najlepszego aktora na I Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Prywatnych „Sztuka Plus Komercja” w Siedlcach. Występował też w Kabarecie Kuzyni. W Teatrze Telewizji grał Szymona Pogana w Wyborze (1999) Jacka Włoska w reż. Jerzego Stuhra oraz wystąpił jako „Młody” w Balladzie o Zakaczawiu (2002) Macieja Kowalewskiego i Jacka Głomba w reż. Waldemara Krzystka. Wystąpił gościnnie jako Kazek w widowisku estradowo-kabaretowym z udziałem publiczności Spotkanie z Balladą (2003). W filmie dokumentalnym Mariana Marzyńskiego Ja, Gombro (2003) wcielał się w postacie z dramatów Witolda Gombrowicza. Po raz pierwszy został dostrzeżony na małym ekranie w roli biznesmena – milionera, który do Leśnej Góry trafił jako pacjent w serialu TVP2 Na dobre i na złe (2004-2005). W sitcomie Polsat Całkiem nowe lata miodowe (2004) pojawił się jako doktor Nowicki. W sitcomie TVN Camera Café (2004) grał postać handlowca Jacka Darewicza. W serialu sensacyjnym Kryminalni (2005) w reż. Ryszarda Zatorskiego i Piotra Wereśniaka był komisarzem Andrzejem Grudzińskim. W serialu Wiedźmy (2005) wystąpił jako Marcyś Goliński, pracownik Agaty (Małgorzata Lewińska). Zadebiutował na kinowym ekranie w głównej roli legendarnego wokalisty i lidera Dżemu - Ryszarda Riedla w dramacie biograficznym Jana Kidawy-Błońskiego Skazany na bluesa (2005), za którą został uhonorowany nagrodą prezydenta Gdyni za debiut aktorski na 30. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, Nagrodą Publiczności w ramach Nagrody im. Zbigniewa Cybulskiego, a także otrzymał Super Jantar za najlepszy debiut aktorski ostatniego dziesięciolecia na Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film” i był nominowany do nagrody Orła w kategorii najlepsza główna rola męska. Do roli przygotowywał się przez trzy miesiące, podczas których uczył się schematu działania narkotyków, przebywał z ludźmi z Monaru, poznawał ludzi, przesłuchiwał płyty Dżemu i chodził na koncerty. Popularność wśród telewidzów zdobył w dwóch sitcomach TVN: Niania (2005–2009) jako bogaty producent telewizyjny Maksymilian „Maks” Skalski i Hela w opałach (2006–2007) jako Adrian Iskra. Trafił do obsady komedii romantycznej Ryszarda Zatorskiego Dlaczego nie! (2007), a następnie dwóch komedii Tomasza Koneckiego i Andrzeja Saramonowicza: Testosteron (2007) w roli magistra Miśkiewicza „Robala”, mocno zdezorientowanego w sprawach damsko-męskich przyjaciela pana młodego (Piotr Adamczyk) oraz Lejdis (2008). W bardzo dobrze przyjętym przez publiczność i krytykę pełnometrażowym debiucie reżyserskim Marka Lechkiego Erratum (2010) zagrał główną rolę dramatyczną Michała Bogusza. Postać „Opata”, przywódcy bezwzględnej, rosyjskiej mafii w dramacie sensacyjnym Piotra Mularuka Yuma (2011) i rola Hansa Klossa w sensacyjnym dramacie wojennym Patryka Vegi Hans Kloss. Stawka większa niż śmierć (2012) przyniosły mu dwie nominacje do nagrody Złotej Kaczki[3], nagrody tygodnika „Film”. Za kinową kreację Zbigniewa Religi w dramacie biograficznym Łukasza Palkowskiego Bogowie (2014) zdobył nagrodę za rolę męską i Gwiazdę Gwiazd „Elle” na 39. Festiwalu Filmowym w Gdyni, nagrodę Orła w kategorii najlepsza główna rola męska, nagrodę Jańcia Wodnika na Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Filmowej „Prowincjonalia” za najlepszą rolę męską, Nagrodę im. Elżbiety Czyżewskiej dla najlepszego aktora, został laureatem Wiktora 2014 w kategorii aktor roku, Różę „Gali” w kategorii film oraz był nominowany do Europejskiej Nagrody Filmowej dla najlepszego aktora. W komediodramacie Macieja Migasa Żyć nie umierać (2015), dedykowanemu zmarłemu aktorowi Tadeuszowi Szymkowowi, zagrał śmiertelnie chorego na raka 45-letniego aktora Bartosza Kolano. W postać Zbigniewa Religi wcielił się też w komediodramacie biograficznym Marii Sadowskiej Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej (2017). Jako Eryk Szumski w dramacie Jarosława Marszewskiego Bikini Blue (2017) odebrał nagrodę na Directors Cut Int’l Film Festival w Vancouver, International Filmmaker Festival of World Cinema w Mediolanie i Festigious International Film Festival w Los Angeles oraz zdobył nominację do nagrody EIFA (European Independent Film Award). Rola Wiktora Warskiego w melodramacie Pawła Pawlikowskiego Zimna wojna (2018) przyniosła mu nominację do Europejskiej Nagrody Filmowej dla najlepszego aktora i nagrody Orła za najlepszą główną rolę męską. W 2018 był kandydatem do roli rosyjskiego przeciwnika brytyjskiego agenta 007 w 25. filmie o Jamesie Bondzie pt. Nie czas umierać (No Time to Die) w reżyserii Danny’ego Boyle’a, który ostatecznie zrezygnował z pracy nad filmem[14]. W jednym z odcinków serialu komediowo-politycznego WP Ucho Prezesa pt. „Jak żyć (bez polityki)?” (2018) zagrał postać prawnika Romana[15], byłego członka Ligi Polskich Rodzin, pacjenta Fundacji Powrót. W serialu wojennym BBC One 'Świat w ogniu: Początki (World on Fire, 2019) z Seanem Beanem pojawił się jako Stefan Tomaszeski, weteran I wojny światowej, ojciec Kasi (Zofia Wichłacz), Jana i Grzegorza (Mateusz Więcławek), który powraca do wojska polskiego. W polskiej wersji językowej animowanej komedii przygodowej Pete’a Doctera Co w duszy gra (Soul, 2020) podstawił głos za muzyka jazzowego Joe Gardnera. Po występie w głównej roli jako światowej sławy architekt Jeremiasz Angust w dreszczowcu psychologicznym Wróg doskonały (A Perfect Enemy, 2020) z Dominique Pinon, znalazł się w obsadzie dreszczowca fantastycznonaukowego Warning (2021) u boku Rupert Everett. W dramacie Nikola wcielił się w tytułowego bohatera, wynalazcę Nikola Teslę. Wystąpił w serii reklam TVN Player w usłudze Netii (2009) jako DJ Anatolij Kaszpirowski i był twarzą kampanii reklamowej T-Mobile (2015) jako ojciec. Wziął udział w teledyskach do utworów rapera L.U.C.-a „Kompromisy” (2018) i „Lucki Film” (2019), piosenki Dawida Podsiadły – „Najnowszy klip” (2019) oraz duetu Martin Lange - „Kłamiesz” (2021). Użyczył swojego wizerunku w projekcie brytyjskiego duetu The Chemical Brothers (2019). W czerwcu 2019 wziął udział w sesji zdjęciowej do amerykańskiej edycji magazynu „Vogue”. Był też na okładkach magazynów takich jak „Magazyn Futbol” (w marcu 2010), „MaleMen” (we wrześniu 2010), „Logo” (w marcu 2011 i w październiku 2014), „Sens” (we wrześniu 2011), „Zwierciadło” (w październiku 2014), „Tele Magazyn” (we wrześniu 2019) i „Twój Styl Man” (listopad 2020-luty 2021). 15 czerwca 2015 został odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. 10 listopada 2017 prezydent Legnicy Tadeusz Krzakowski nadał Tomaszowi Kotowi symboliczny tytuł ambasadora Legnicy. 30 września 2006 ożenił się w Częstochowie z Agnieszką Olczyk. Mają córkę Blankę (ur. 15 kwietnia 2007) i syna Leona (ur. 2010).

Moje autografy od aktora: 


Moje zdjęcie z aktorem:
Za równo zdjęcie jak i autograf zdobyłam pod warszawskim kinem Elektronik. 

30.09.2021

Tadeusz Woźniak

 Cześć !

Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Tadeusza Woźniaka. Niestety nie mam zdjęcia z muzykiem.

O muzyku:

Tadeusz Woźniak (ur. 6 marca 1947 w Warszawie) – polski muzyk, kompozytor oraz wokalista. Od 1967 występuje jako solista, śpiewa najczęściej melodyjne ballady własnej kompozycji i akompaniuje sobie na gitarze. Jako wykonawca największe sukcesy odnosił pod koniec lat 60. i w latach 70. Również w 1967 debiutował jako kompozytor; pisze muzykę teatralną i filmową oraz tworzy spektakle muzyczne i musicale. Ma w dorobku muzykę do kilkuset piosenek, prawie 100 inscenizacji w teatrach dramatycznych, wielu przedstawień Teatru Telewizji, programów poetyckich i artystycznych oraz filmów dokumentalnych i animowanych. Piosenki z jego muzyką wykonywali m.in.: Elżbieta Adamiak, Michał Bajor, Anna Chodakowska, Bernard Ładysz, Marcin Bronikowski, Andrzej Poniedzielski, Krystyna Prońko, Zbigniew Wodecki, Wojciech Malajkat, Jolanta Majchrzak, Krzysztof Majchrzak czy grupa Locomotiv GT. Zadebiutował w 1966 pod pseudonimem „Daniel Dan” w zespole Dzikusy podczas I Radiowej Giełdy Piosenki. Występował m.in. z Niebiesko-Czarnymi i Czesławem Niemenem, poza tym śpiewał z grupą Czterech, z którą dokonał pierwszych nagrań dla Programu III Polskiego Radia. W 1967 zadebiutował jako kompozytor, pisząc muzykę do wierszy Juliana Tuwima, Bolesława Leśmiana, Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. Po zwycięstwie z utworem „Hej, Hanno” na Telewizyjnej Giełdzie Piosenki w 1967 otrzymał zaproszenie do udziału w 6. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu[1]. W 1972 za wykonanie utworu „Zegarmistrz światła” otrzymał nagrodę główną na 10. KFPP w Opolu. Wylansował także piosenki: „Smak i zapach pomarańczy” czy „To będzie syn”. Muzyka Woźniaka, choć stanowiła integralną część wielu sztuk teatralnych, była też niezależnie nagradzana na festiwalach sztuk teatralnych. Otrzymał nagrodę za muzykę do Wesela Stanisława Wyspiańskiego w reż. R. Kordzińskiego, Odprawy posłów greckich Jana Kochanowskiego w reż. A. Witkowskiego, Mistrza i Małgorzaty Michaiła Bułhakowa w reż. A.M. Marczewskiego. W 2005 został odznaczony przez ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Jest autorem muzyki i wykonawcą piosenki „Pośrodku świata” wykorzystanej w czołówce serialu Plebania. Wystąpił również w kilku odcinkach tego serialu. Skomponował także muzykę do „Pana Tadeusza”, filmu Ryszarda Ordyńskiego z 1928, wydaną przez Filmotekę Narodową w 2014. W 2013 nagrał piosenkę „Mamela” dedykowaną swojemu synowi Filipowi. 14 stycznia 2014 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi za osiągnięcia artystyczne. Medal wręczył Maciej Klimczak, podsekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta RP. W 2021 przekazał swoje archiwum Bibliotece Narodowej. Na zbiór złożyły się m.in. dokumenty osobiste, rękopisy, fotografie, nagrania, nagrody, dyplomy. Jest mężem pianistki i piosenkarki Jolanty Majchrzak-Woźniak, z którą od 1989 ściśle współpracuje przy swoich pracach teatralnych i filmowych, sesjach nagraniowych, koncertach i programach telewizyjnych. Mają syna Filipa, obarczonego zespołem Downa, poza tym jest ojczymem dla syna żony z jej poprzedniego związku.

Mój autograf od muzyka:
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

26.09.2021

Kalwi & Remi

 Cześć !

Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od duetu Karwi & Remi. Niestety nie mam zdjęcia z duetem. 

O duecie:

Kalwi & Remi – polski duet DJ-ski tworzący muzykę klubową, trance i dance. Duet powstał w drugiej połowie 2003 w Poznaniu, a jego założycielami byli didżeje radiowi Krzysztof Kalwat (Kalwi) i Remigiusz Pośpiech (Remi). Pod koniec roku powstał pierwszy utwór duetu, „Explosion”. 27 lipca 2004 duet wystąpił podczas Viva Club Rotation w Lesznie jako support przed DJ-em Tiësto. Ich debiutancki album, zatytułowany Kalwi & Remi in the Mix Vol. 1, ukazał się w 2005. Pierwszym przebojem duetu stał się singel „Explosion”, wydany ponownie w 2006. Teledysk do tej piosenki był często emitowany w telewizyjnych stacjach muzycznych. Kolejny singel, „Imagination”, również okazał się sukcesem. W tym samym roku duet po raz pierwszy wystąpił na Ibizie i nawiązał współpracę z Blank & Jones. Przez ponad dwa lata muzycy koncertowali w klubach na całym świecie, m.in. w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii czy Niemczech. Kolejny album, Electro, ukazał się w kwietniu 2007 i zawierał przebój „Made in USA”. 4 sierpnia 2007 roku duet wystąpił na głównej scenie podczas koncertu Stadium of Sound – jednej z największych imprez trance w Polsce, odbywającej się na stadionie poznańskiego Lecha. W tym samym roku Kalwi & Remi rozpoczęli nadawanie swojej audycji Eska Live Rmx na antenie Radia Eska. Prowadzili także audycje muzyczne w rozgłośniach RMI FM i Kiss FM. Pod koniec 2007 ukazał się podwójny album 4Play. W 2008 zremiksowali utwór „Nie będę Julią” zespołu Wanda i Banda. Na początku 2009 duet nagrał piosenkę „Lips” we współpracy z Gosią Andrzejewicz. Utwór ten został zaprezentowany na targach muzycznych w Cannes, ukazał się także jako bonus track na albumie Gosi Wojowniczka. W tym samym roku nagrali singel „Stop (Falling Down)” oraz „Find You”, które cieszyły się popularnością. W 2010 duet walczył o miano Polskiego Hitu Lata 2010 z piosenką „Kiss” na Bydgoszcz Hit Festiwal. Zespół zajął 5. miejsce, zdobywając 7,04% głosów. W kwietniu 2011 ukazał się kolejny album Kalwi & Remi, Kiss Me Girl, promowany singlem „Girls”. W 2016 roku powstała piosenka „Daj mi klapsa”. W marcu 2018 roku został wydany utwór „Unbreakable”.

Mój autograf od duetu:
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

19.09.2021

Ania Karwan

 Cześć !

Dzisiaj chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Ani Karwan. Niestety nie mam zdjęcia z piosenkarką.

O piosenkarce:

Anna Magdalena Karwan - urodziła się 6 grudnia 1985 roku w Łaszczowie. Polska piosenkarka wykonująca muzykę popularną, kompozytorka, autorka tekstów, okazjonalnie aktorka. Finalistka siódmej edycji programu talent show TVP2 The Voice of Poland (2016). Laureatka nagrody „Premiery” na 56. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu (2019). Dorastała i wychowywała się w Łaszczowie w rodzinie o tradycjach artystycznych. Jej matka, Wiktoria Pasierb, grała na mandolinie i skrzypcach, ojciec tańczył w młodości w zespole ludowym, a siostra śpiewała. Jej ojciec był alkoholikiem. W dzieciństwie tańczyła i trenowała akrobatykę artystyczną. Uczyła się w XL Liceum Ogólnokształcącym im. Stefana Żeromskiego w Warszawie. W wieku 16 lat opuściła dom rodzinny i przeprowadziła się z matką do Warszawy, gdzie zarabiała na życie, pracując w kawiarni. Mając 15 lat, wystąpiła w programie TVN Droga do gwiazd. Następnie śpiewała m.in. w restauracjach i na weselach. Zanim rozpoczęła solową karierę muzyczną, śpiewała w chórkach u Ani Dąbrowskiej, Moniki Brodki[4], Sylwii Wiśniewskiej, Kasi Cerekwickiej, Andrzeja Piasecznego, Pauliny Przybysz, Stanisława Soyki i Ani Wyszkoni, jak też pisała scenariusze do spotów reklamowych. W 2006 nagrała utwór przewodni serialu TVN Hela w opałach. W 2010 wygrała jeden z odcinków Szansy na sukces, śpiewając piosenkę Wojciecha Kordy i Niebiesko-Czarnych „Na betonie kwiaty nie rosną”, a w 2011 została półfinalistką drugiej edycji programu rozrywkowego Polsatu Must Be the Music. Tylko muzyka. W 2015 wraz z DJ Morowym stworzyła klubowy projekt koncertowy „Mr&Mrs Karwan Morowy”. Śpiewała też w klubowych setach z djem Vibe’em. Na początku 2016 wydała singiel „Aleja gwiazd”, będący jej interpretacją przeboju Zdzisławy Sośnickiej z 1987, który stworzyła z Matheo. 17 maja wydała singiel „Mam was”. Na przełomie lata i jesieni brała udział w siódmej edycji programu TVP2 typu talent show The Voice of Poland. Należała do drużyny prowadzonej przez Natalię Kukulską i ostatecznie dotarła do finału, w którym zajęła trzecie miejsce. Po udziale w programie wydała singiel „W prezencie”, który napisali dla niej Kukulska i Michał Dąbrówka. 23 września wydała teledysk do piosenki „Aleja gwiazd”, który zrealizowała na potrzeby projektu „Legendy Polskie” tworzonego przez Allegro. Nagranie koncertowe, udostępnione 24 lutego na kanale „AniaKarwanVEVO”, osiągnęło ponad 12 mln wyświetleń w serwisie YouTube. 3 grudnia zagrała pierwszy solowy koncert. Również w 2016 grała epizodyczną rolę słowiańskiej śpiewaczki w filmie Hanny Ceglińskiej-Leśnodorskiej Bask. Objawienie Ameryki. W latach 2017–2018 grała piosenkarkę Ulę Skowrońską w kilkunastu odcinkach serialu TVP2 Barwy szczęścia[10]. W 2018 podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią 2TrackRecords. 10 sierpnia 2018 wydała singel „Głupcy”, z którym dotarła do 18. miejsca w zestawieniu AirPlay – Top najczęściej odtwarzanych utworów w polskich rozgłośniach radiowych. 25 stycznia zaprezentowała singiel „Czarny świt” wraz z teledyskiem. Obie piosenki znalazły się na jej debiutanckim albumie pt. Ania Karwan, który wydała 15 luerę miał film Paskudy. UglyDolls, w którym użyczyła głosu Moxy w partiach śpiewanych 15 czerwca zwyciężyła z piosenką „Słucham Cię w radiu co tydzień” w konkursie „Premier” podczas 56. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Oprócz nagrody jury, otrzymała także dwie nagrody ZAiKS-u (za muzykę i słowa do piosenki). 7 października premierę miał utwór „The Secret Game”, który nagrała na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu Ukryta gra. W styczniu 2020 otrzymała nominację do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyka w kategorii „Fonograficzny debiut roku”. W kwietniu wydała czwarty singiel z debiutanckiej płyty – „Dzięki Tobie”, do którego nagrała teledysk wyprodukowany przez Błażeja Szychowskiego. Również w 2020 uczestniczyła w jedenastej edycji programu rozrywkowego Polsatu Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami, w parze z Janem Klimentem zajęła piąte miejsce. Ze związku z Markiem Zielińskim ma córkę Oliwię (ur. 8 marca 2013. W dorosłym życiu przez kilkanaście lat zmagała się z depresją. W 2017 zaangażowała się w kampanię społeczną „Kocham. Szanuję”, mającą zwrócić uwagę na problem przemocy domowej wobec kobiet.

Mój autograf od piosenkarki: 
Autograf załatwił mi mój chłopak.