25.12.2022


 Hej!

Koniec roku to czas na podsumowanie bloga. Tak, więc postanowiłam, że w tym roku napiszę również post podsumowujący ilość zebranych autografów w tym roku. Z powodu moich problemów zdrowotnych i pobytem w szpitalu niestety rzadziej przebywałam w Warszawie a co za tym idzie niestety ilość zebranych autografów jest znacznie mniejsza niż w ubiegłym roku. Przede wszystkim zdobywał je dla mnie mój chłopak, ale mi osobiście udało udało dostać się autograf od Juli Wieniawy, Laury Samołowicz, Piotra Kucharskiego, Jerzego Bończaka, czy Beli Komoszyńskiej. Oprócz autografów mam również z tymi gwiazdami pamiątkowe zdjęcie. Za równo zdjęcia jak i autografy możecie zobaczyć poniżej:

Julia Wieniawa

Laura Samołowicz

Piotr Kucharski

Jerzy Bończak

Bela Komoszyńska

W sumie w tym roku pojawiło się 98 postów z autografami. Jeśli miałabym wybrać jeden z, którego jestem najbardziej zadowolona to nie ma takiego, ponieważ z każdego tak samo bardzo się cieszę . Na koniec postu chciałam Wam jeszcze życzyć:
Pozdrawiam i do napisania po Nowym Roku😊

22.12.2022

Grażyna Auguścik


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Grażyny Auguścik. Niestety nie mam zdjęcia z wokalistką. 

O wokalistce:
Grażyna Auguścik - urodziła się 17 sierpnia 1955 roku w Słupsku. Polska wokalistka jazzowa. Śpiewa utwory nawiązujące do polskiej muzyki ludowej, muzyki latynoskiej i klezmerskiej. Uczyła się gry na gitarze w szkole muzycznej w Słupsku, później uczyła się śpiewu, kończąc m.in. w 1992 Berklee College of Music w Bostonie. Debiutowała jako wokalistka w 1977 na festiwalach piosenki w Toruniu i w Opolu (w 1979 zdobyła główną nagrodę w konkursie debiutów w Opolu). W 1981 zdobyła nagrodę na festiwalu piosenki studenckiej w Krakowie oraz na festiwalu jazzu tradycyjnego "Złota Tarka" w Warszawie występując z zespołem "Playing Family" (późniejsza "Swing Orchestra Cracow"). W 1988 wyjechała do USA, gdzie występowała m.in. z Michałem Urbaniakiem i Urszulą Dudziak, a także z takimi muzykami, jak np.: Jim Hall, Michael Brecker i Randy Brecker, John Medeski czy Patricia Barber. Od 1994 mieszka w Chicago. W 2002, 2003, 2004, 2006 i 2016 r.. uznana za najlepszą wokalistkę jazzową przez Jazz Forum. 25 maja 2017 wystąpiła na festiwalu Made in Chicago w Poznaniu wraz z Dee Alexander. Nagrała 12 albumów, w tym dwa z Urszulą Dudziak. W Polsce występowała m.in. z The Cracow Klezmer Band w roku 2005, nagrała również z tą grupą dwa utwory na ich płytę Sanatorium pod Klepsydrą.

Mój autograf od wokalistki:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

Na koniec postu chciałam podzielić się z Wami wirtualnym opłatkiem :)
🎄Wesołych, spokojnych i radosnych Świąt🎄

17.12.2022

🎄Życzenia świąteczno-noworoczne🥂

 Cześć!

Już niedługo Święta Bożego Narodzenia a zaraz po nich Sylwester i Nowy Rok tak, więc postanowiłam, że w dzisiejszym poście za miast autografu pojawią się życzenia świąteczno-noworoczne.

Serdecznych Świąt Bożego Narodzenia

otulonych śniegiem i ciepłem rodziny

oraz spełnienia marzeń 

w Nowym 2023 roku.

Życzy: Justyna. 

 Jeszcze w tym roku pojawi się na blogu post podsumowujący ilość zebranych autografów w tym roku.

16.12.2022

Katarzyna Pakosińska


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Katarzyny Pakosińskiej. Niestety nie mam zdjęcia z artystką. 

O artystce:
Katarzyna Pakosińska-Basilashvili - urodziła się 9 kwietnia 1972 w Warszawie. polska artystka kabaretowa, polonistka, aktorka, konferansjerka i dziennikarka. Jest córką Stanisława i Marzeny Pakosińskich, inżyniera i fitopatolożki w Instytucie Hodowli Roślin, którzy pobrali się w 1968. Ma młodszą siostrę, Magdalenę. W młodości tańczyła w zespole folklorystycznym „Pruszkowiacy”, w którym występowała od siódmego roku życia przez kolejne 20 lat. Pod koniec lat 80. wyjechała z zespołem do Gruzji, która w przyszłości stała się bliskim artystce krajem. Jest absolwentką Liceum Sztuk Plastycznych w Warszawie na kierunku projektowanie i wystawiennictwo. W 2000 ukończyła studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, pracę magisterską napisała o kabarecie artystyczno-literackim Momus założonym przez Arnolda Szyfmana. Podczas studiów występowała w Teatrze Stara Prochownia w Warszawie[5]. Po studiach uczęszczała do dwuletniego studium dziennikarskiego, następnie przez sześć lat była dziennikarką i wydawcą programów w TV Polonia oraz prowadziła program poranny TVP1 Kawa czy herbata?. Współpracowała też z Programem III Polskiego Radia. W 1996 wraz z kolegami ze studiów, Robertem Górskim, Mikołajem Cieślakiem, Przemysławem Borkowskim i Rafałem Zbieciem, założyła Kabaret Moralnego Niepokoju, z którymi zdobyła Grand Prix na XII Przeglądzie Kabaretów PaKA ’96 w Krakowie. Cechą charakterystyczną jej wystąpień kabaretowych był donośny śmiech. Wielokrotnie występowała z kabaretem w telewizji, m.in. w programie Tygodnik Moralnego Niepokoju. 23 lutego 2011 odeszła z grupy, a w wywiadzie dla dwutygodnika „Viva!” opisała rozstanie z grupą słowami: Przez te swoje optymistyczne, ufne różowe okulary nie dostrzegłam w porę, że w grupie dzieje się coś niedobrego. (...) Gdy menedżer powiedział: „Jedziesz albo wylatujesz”, bo tak to brzmiało, wzięłam walizkę i wyszłam, wierząc, że wszystko się ułoży. I się ułożyło. Niedługo później rozpoczęła samodzielną karierę kabaretową. W 2013 rozpoczęła internetowy projekt Seksesje, w którego ramach nagrywała filmiki jako fikcyjna postać „Nora Igres”. Występuje w Teatrze Kamienica oraz w Teatrze Capitol w Warszawie. 28 listopada 2018 premierę miał spektakl Dobry wieczór z Pakosińską w reż. Krzysztofa Jaślara. Za swoją największą idolkę uważa Sophię Loren, a jako polskiego mistrza aktorskiego wskazuje Jana Frycza. W 2009 na antenie TVP2 premierę miał stworzony i wyprodukowany przez nią sześcioodcinkowy serial dokumentalny Tańcząca z Gruzją, w którym prezentowała historię Gruzji i ciekawostki o kraju. W listopadzie 2012 wydała książkę podróżniczą pt. Georgialiki. Książka pakosińsko-gruzińska. W listopadzie 2013 autorzy serwisu „Oblicza Gruzji” oskarżyli ją o plagiat oraz zarzucili, że w książce skopiowała, bez ich wiedzy i zgody, fragmenty ich reportaży oraz toasty gruzińskie w ich własnych adaptacjach. Jednocześnie wskazali także kilka innych fragmentów skopiowanych m.in. z Wikipedii z naruszeniem jej licencji. Sprawa nigdy nie trafiła do sądu, a Pakosińska nie została oficjalnie oskarżona o popełnienie plagiatu. W oficjalnym komunikacie wydawnictwo Pascal potwierdziło, że „niektóre fragmenty tekstu autorki zawierały zapożyczenia, które omyłkowo nie zostały odpowiednio oznaczone” i zadeklarowało, że rozpoczęto „proces gruntownego sprawdzania i reedycji książki”. W czerwcu 2017 nakładem wydawnictwa Pascal wydała kolejną książkę o Gruzji pt. Samaradiso. Arabeski na temat Gruzji w dialogu z alter ego spisane. Tylko dla pasjonatów z poczuciem humoru!. W lipcu 2020 wydała e-book pt. „Jak strugać wariata”. Jest autorką felietonów Oko w pończosze ukazujących się na łamach magazynu „Claudia” (wyd. Edipresse Polska). W listopadzie 2015 wydała książkę dla dzieci pt. Malina cud-dziewczyna (wyd. Muza), za którą otrzymała nagrodę ZAiKS w kategorii „debiut w twórczości dla dzieci i młodzieży”. Kolejne tomy książki o przygodach Maliny, ukazały się nakładem wydawnictwa Muza: Malina szał-dziewczyna (2016) i Malina miód-dziewczyna (2017). Jako konferansjerka współprowadziła m.in. Telekamery Tele Tygodnia 2010 (z Robertem Gonerą) oraz koncert SuperPremiery na 51. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu (z Barbarą Kurdej-Szatan). Była dwukrotnie nominowana do tytułu „Mistrz Mowy Polskiej”. Wiosną 2013 prowadziła program TVP1 Ale mądrale!. W sierpniu 2020 została prowadzącą programu Superstacji Tok Szoł, w którym przeprowadza rozmowy, głównie z osobami ze świata show businessu. Uczestniczyła w programach rozrywkowych: Taniec z gwiazdami (2011) i Twoja twarz brzmi znajomo (2016); za wygraną trzeciego odcinka Twojej twarzy... otrzymała czek na 10 tys. zł., który przeznaczyła na rzecz fundacji „Stworzenia Pana Smolenia”. W 2021 w parze z mężem zwyciężyła w finale pierwszej edycji programu Power Couple. W marcu 2012 w parze z Tomaszem Barańskim wzięła udział w pierwszym Tanecznym Turnieju Gwiazd „Elixa 2012”. W latach 2014–2015 była wokalistką zespołu Leszcze, z którym nagrała dwa single: „Zabierz moje sukienki”, będący nową wersją piosenki Wandy Warskiej, oraz „Roześmiana”. Od lipca 2022 jest jednym z gospodarzy porannego magazynu rozrywkowo-informacyjnego Poranny rogal, który jest premierowo emitowany od poniedziałku do piątku na antenie Zoom TV[. Z pierwszym mężem, Tomaszem, ma córkę, Maję Antoninę (ur. 26 grudnia 2003). W sierpniu 2017 wzięła ślub z gruzińskim obywatelem, Iraklim Basilashvilim. Bierze udział w licznych akcjach charytatywnych, jest jedną z ambasadorek organizacji Kwiat Kobiecości, współpracuje z Fundacją Zaczytani, z Polskim Towarzystwem Stwardnienia Rozsianego oraz organizacją Vital Voices.

Mój autograf od artystki:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

14.12.2022

Tomasz Konieczny


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Tomasza Koniecznego. Niestety nie mam zdjęcia z muzykiem. 

O muzyku:
Tomasz Konieczny - urodził się 10 stycznia 1972 roku w Łodzi. Polski śpiewak operowy, który jako bas-baryton osiągnął międzynarodową karierę, aktor filmowy i okazjonalnie reżyser. Uczył się w I Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika w Łodzi. Ukończył studia na wydziale aktorskim PWSFTviT w Łodzi, śpiew solowy w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie oraz w Wyższej Szkole Muzycznej im. Carla Marii von Webera w klasie śpiewu solowego Christiana Elßnera w Dreźnie. Debiutował jako aktor w filmie Andrzeja Wajdy Pierścionek z orłem w koronie. Następnie występował jako aktor w kilku produkcjach filmowych, telewizyjnych i teatralnych w Polsce; między innymi jako Tristan w telewizyjnej adaptacji Tristana i Izoldy w reżyserii Krystyny Jandy. Tomasz Konieczny pracował także jako reżyser teatralny. Wyreżyserował między innymi sztukę Pierre Corneille’a Cyd w Teatrze Adekwatnym w Warszawie w roku 1996. Jako śpiewak operowy zadebiutował w partii Figara w operze W.A. Mozarta pt. Wesele Figara w Teatrze Wielkim w Poznaniu w grudniu 1997. W Niemczech debiutował w styczniu 1999 w Operze w Lipsku partią Kecala w Sprzedanej narzeczonej Bedřicha Smetany. Zaraz potem został na tej scenie zaangażowany na stałe w latach 1999–2000. W roku 2000 otrzymał angaż do Teatru Miejskiego w Lubece, gdzie śpiewał jako bas: Procida w Nieszporach sycylijskich G. Verdiego (premiera we wrześniu 2000), Pandolfe w Kopciuszku Jules’a Masseneta (premiera w grudniu 2000), Oresta w Elektrze Straussa (premiera w kwietniu 2001), Ramphisa w Aidzie G. Verdiego (premiera w listopadzie 2001), jak również wszystkie znaczące partie basbarytonowe w operze Nos Dmitrija Szostakowicza (premiera w marcu 2002). Towarzyszą temu występy gościnne w teatrach: Theater St.Gallen (Szwajcaria) jako Procida, w Theater Halle (Niemcy) jako Sarastro w Czarodziejskim flecie Mozarta, w Theater Chemnitz (Niemcy) jako Pandolfe, w Teatrze Narodowym w Mannheim jako Colline w Cyganerii Giacomo Pucciniego. Z początkiem sezonu teatralnego 2002/2003 zostaje zaangażowany na stałe w Teatrze Narodowym w Mannheim, gdzie usłyszeć go można w takich partiach operowych jak; Orest w Elektrze Straussa, Pimen w Borysie Godunowie Modesta Musorgskiego, Sarastro w Czarodziejskim flecie Mozarta, Król Marek w Tristanie i Izoldzie R. Wagnera, Amfortas w Parsifalu R. Wagnera, Wotan w tetralogii Pierścień Nibelunga R. Wagnera, Osmin w Uprowadzeniu z seraju W.A. Mozarta, Inkwizytor w Don Carlosie G. Verdiego, Melitone w Mocy przeznaczenia G. Verdiego, Jochanaan w Salome Straussa. W lutym 2005 debiutuje jako Sarastro w Operze w Stuttgarcie, we wrześniu 2005 jako Osmin w Operze Niemieckiej nad Renem Düsseldorf/Duisburg (Deutsche Oper am Rhein). W teatrze tym śpiewa także Melitone w Mocy przeznaczenia oraz Wotana w Złocie Renu – premiery wiosną 2006. W marcu 2006 debiutuje w Operze Praskiej (Státní Opera Praha) w premierze I vespri siciliani Verdiego jako Giovanni da Procida. Opera Niemiecka nad Renem w Düsseldorfie angażuje go na stałe w okresie 2006-2014. Partie w tym teatrze to: Bottom w Śnie nocy letniej Benjamina Brittena, Kurwenal w Tristanie i Izoldzie, Golaud w Pelleas i Melisanda Claude’a Debussy, Selim w operze Turek we Włoszech, Amfortas w Parsifalu, Barak w Kobiecie bez cienia Straussa, Balstrode w operze Peter Grimes Brittena, Holender w Latającym Holendrze, Falstaff czy Escamillio w Carmen Georges’a Bizeta. W czerwcu 2006 debiutuje w Budapeszcie podczas I Budapesztańskich Dni Wagnerowskich jako Amfortas w Parsifalu Wagnera pod dyrekcją muzyczną Adama Fischera. W czerwcu 2007 und 2009 śpiewa w Budapeszcie ponownie Wotana w Walkirii Wagnera, a w 2010 Kurwenala w Tristanie i Izoldzie oraz Wanderera w Zygfrydzie pod dyrekcją Adama Fischera. W październiku 2007 zadebiutował w Filharmonii Narodowej w Warszawie jako Eremit w Wolnym strzelcu pod dyrekcją muzyczną Antoniego Wita, w styczniu 2008 jako Alberyk w Pierścieniu Nibelunga w Semperoper w Dreźnie pod dyrekcją Petera Schneidera, a w lipcu 2008 w roli Dr. Kolenatego w Sprawie Makropulos Leoša Janáčka w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego w Teatro Real w Madrycie. Po sukcesie, jaki artysta odniósł w partii Alberyka w nowej inscenizacji Pierścienia Nibelunga Wagnera w 2008/09, pod dyrekcją muzyczną Franza Welser-Mösta i wykonaniu partii Jochanaana w Salome Straussa i Wotana w jubileuszowym wykonaniu Pierścienia Nibelunga w 2013 oraz partii Jacka Rance w premierze inaugurującej sezon 2013/14 w Operze Wiedeńskiej, Koniecznego można było w Wiedniu usłyszeć nie tylko w ww. rolach, ale także jako Mandrykę w Arabelli, Pizarro w Fideliu i wielu innych. Kolejny występ w roli Alberyka w Pierścieniu Nibelunga miał miejsce w Operze Niemieckiej w Berlinie (Deutsche Oper Berlin) w kwietniu 2010. W maju/czerwcu 2010 występował ponownie w Operze Praskiej (Státní Opera Praha) w premierze Tristana i Izoldy Wagnera jako Kurwenal. Także 2010 miał miejsce jego debiut w Czterech Wcieleniach Złego Hoffmanna w Teatrze Narodowym w Pradze. W 2011 śpiewak zadebiutował także w Operze w Paryżu jako Biterolf/Tannhäuser, a w 2012 w Waszyngtonie jako Pizarro w koncertowym wykonaniu Fidelio pod dyrekcją muzyczną Christopha Eschenbacha, następnie podczas Festiwalu Salzburger Festspiele, latem 2012, jako Stolzius w Żołnierzach – dziele niemieckiego kompozytora Bernda Aloisa Zimmermanna oraz we wrześniu 2012 w Bawarskiej Operze Miejskiej w Monachium (Bayerische Staatsoper München) po raz kolejny w roli Pizarra w operze Fidelio. W roku 2013 ukazały się na rynku dwa znaczące nagrania Pierścienia Nibelunga Wagnera. W jednym z nich pod dyrekcją Marka Janowskiego, wydanym przez Pentatone Classics Konieczny wykonuje partię Wotana, w drugim nagraniu pod batutą Christiana Thielemanna, wydanym przez Deutsche Grammophon artysta śpiewa partię Alberyka. To precedens na rynku płytowym. Oba nagrania spotykały się z uznaniem słuchaczy i krytyków. Z początkiem 2014 Konieczny debiutuje w Carnegie Hall w Nowym Jorku jako Jochanaan w koncertowym wykonaniu Salome R. Straussa, by latem tego roku powrócić jako Komandor w Don Giovannim do Salzburga na Festiwal Salzburger Festspiele. W październiku 2014 artysta debiutuje w swoim rodzinnym mieście – Łodzi, w jubileuszowym wykonaniu Strasznego Dworu Moniuszki, w reżyserii Krystyny Jandy, jako Zbigniew. W październiku 2015 roku Konieczny zadebiutował w Lyric Opera of Chicago jako Wozzeck w nowej inscenizacji opery „Wozzeck” Berga. Konieczny jako aktywny wykonawca dzieł oratoryjnych, występował m.in. pod batutami takich dyrygentów jak: Kent Nagano (w Pasji według św. Mateusza J.S. Bacha (arie) w São Paulo i Rio de Janeiro w Brazylii w sierpniu 2006), Marek Janowski (w IX Symfonii Beethovena w Berlinie w grudniu 2008), Daniele Gatti (w Requiem Verdiego w Musikverein w Wiedniu), Krzysztof Penderecki (w Siedmiu Bramach Jerozolimy jesienią 2009 oraz wiosną 2010 czy w Pasji Łukaszowej w marcu/kwietniu 2010 wraz z Sinfonią Varsovia). Konieczny był stypendystą wielu polskich i niemieckich fundacji w tym między innymi; polskiego Ministra Kultury i Sztuki w roku 1997, Fundacji Alfreda Toepfera (Niemcy) w latach 1998–2000, Fundacji Kultury i Sztuki banku Ostsächsische Sparkasse Dresden w Niemczech w roku 1999. Jako śpiewak zdobył także, 13 listopada 1998, II nagrodę podczas 33. Konkursu Wokalnego im. Antonina Dvořaka w Karlovych Varach. W październiku 2004 został wyróżniony Nagrodą im. Arnolda Petersena za wyjątkowe osiągnięcia artystyczne w Teatrze Narodowym w Mannheim.

Mój autograf od muzyka:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

29.11.2022

Grzegorz Nowak


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Grzegorza Nowaka. Niestety nie mam zdjęcia z dyrygentem. 

O dyrygencie:

Grzegorz Nowak - urodził się 15 sierpnia 1951 roku w Poznaniu. Polski dyrygent. Jest jednym z głównych dyrygentów (Principal Associate Conductor) Królewskiej Filharmonii (Royal Philharmonic Orchestra) w Londynie. Był m.in. dyrektorem muzycznym Teatru Wielkiego/Opery Narodowej w Warszawie (2017–2020), Edmonton Symphony Orchestra w Kanadzie, orkiestry radiowej SWR Rundfunkorchester Kaiserslautern w Niemczech oraz orkiestry Sinfonia Helvetica i festiwalu Musique & Amitié w Szwajcarii. Absolwent Akademii Muzycznej w Poznaniu w klasach dyrygentury Witolda Krzemieńskiego i Stefana Stuligrosza, kompozycji Floriana Dąbrowskiego i skrzypiec (Jadwigi Kaliszewskiej). Po wygraniu konkursu na stypendium doktoranckie, wyjechał do Stanów Zjednoczonych, by doskonalić kunszt artystyczny w Eastman School of Music oraz w Tanglewood, m.in. u Leonarda Bernsteina, Seiji Ozawy, Ericha Leinsdorfa i Igora Markevitcha. Był asystentem Kurta Masura w Filharmonii Nowojorskiej. Wygrał w 1984 roku Międzynarodowy Konkurs Dyrygencki im. Ernesta Ansermeta w Genewie, zdobywając Grand Prix Patek Philippe i wszystkie nagrody specjalne, w tym Rolex Prize, Swiss Prize i American Patronage Prize. W Bazylei otrzymał Europejską Nagrodę Rozwojową dla Europejskiego Muzyka Roku. Laury te otworzyły artyście dostęp do pulpitów kapelmistrzowskich wielu czołowych orkiestr, m.in. w Londynie i Paryżu, Rzymie, Mediolanie, Turynie i Palermo, w Berlinie i Brukseli, w Madrycie, Lizbonie, Genewie i Zurychu, w Luksemburgu i Monte Carlo, w Sztokholmie, Oslo, Helsinkach i Kopenhadze, w Montrealu, Vancouver, Ottawie, Québecu i Toronto, w Chicago, Baltimore i Cincinnati, w Buffalo i San Diego, w Jerozolimie, Tokio, Tajpej i Hongkongu. W Szwajcarii kierował orkiestrą symfoniczną i operą w Biel/Bienne, w Kanadzie – orkiestrą w Edmonton, w Niemczech – orkiestrą radiową SWR w Kaiserslautern Kaiserlautern, w Polsce – orkiestrą Teatru Wielkiego w Warszawie. Z Narodową Operą Walijską odbył tournée po Wielkiej Brytanii. Jest dyrektorem orkiestry Sinfonia Helvetica i festiwalu Musique & Amitié w Szwajcarii oraz jednym z głównych dyrygentów (Principal Associate Conductor) Królewskiej Filharmonii (Royal Philharmonic Orchestra) w Londynie. Prowadził przedstawienia operowe w Monte Carlo, Szwajcarii, Niemczech, Polsce, Anglii i Szwecji, we Włoszech oraz w USA i Kanadzie, w tym utwory Wolfganga Amadeusa Mozarta (Wesele Figara, Don Giovanni, Uprowadzenie z seraju, Così fan tutte, Czarodziejski flet), Gioacchino Rossiniego (Cyrulik sewilski, Semiramida), Ludwiga van Beethovena (Fidelio), Georges’a Bizeta (Carmen), Aleksandra Borodina (Kniaź Igor), Moniuszki (Halka, Straszny dwór), Verdiego (Otello, Don Carlos oraz polską premierę Simona Boccanegry), Pucciniego (Madama Butterfly, Cyganeria, Turandot, Tosca) i wiele innych. W 2006 r. otrzymał pozytywne recenzje na Maifestspiele w Wiesbaden za dyrygowanie operą Andrea Chénier Umberto Giordano w koprodukcji z Plácido Domingo i Operą Narodową w Waszyngtonie oraz Teatrem Wielkim w Warszawie. W 2004 roku zaangażowany został jako dyrektor Filharmonii w Poznaniu, skąd w 2006 w został zwolniony decyzją zarządu sejmiku województwa wielkopolskiego za „nieprawidłowości w działalności Filharmonii, wykazane przez Regionalną Izbę Obrachunkową”. Jak się później okazało, zarzuty RIO były nieuzasadnione: Prokuratura Rejonowa w Poznaniu 29.10.2007 odmówiła wszczęcia śledztwa w tej sprawie ponieważ „brak jest znamion wskazujących, że czyn będący przedmiotem analizy jest czynem zabronionym”, a zażalenie Filharmonii Poznańskiej na tę decyzję zostało 29.1.2008 przez Sąd Rejonowy w Poznaniu oddalone z obszernym uzasadnieniem[5], w którym sąd m.in. stwierdza, że „poczynione w tej mierze rozważania organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze Sąd podziela w całości i przyjmuje za własne”. Często współpracował z Krystianem Zimermanem oraz z takimi pianistami jak Martha Argerich, Władimir Aszkenazi, Jorge Bolet, Yefim Bronfman, Rudolf Buchbinder, Leon Fleisher, Stephen Hough, Krzysztof Jabłoński, Paweł Kowalski, Elisabeth Leonskaja, Tatjana Nikołajewa, Garrick Ohlsson, Janusz Olejniczak, Piotr Paleczny, Maria João Pires, Ewa Pobłocka, Andrzej Ratusiński, Pascal Rogé, Đặng Thái Sơn, André Watts, Mark Zeltser czy Lilya Zilberstein. Akompaniował takim skrzypkom jak Augustin Dumay, Boris Belkin, Kaja Danczowska, Nigel Kennedy, Konstanty Kulka, Midori, Shlomo Mintz, Anne-Sophie Mutter, Igor Ojstrach, Wadim Riepin, Gil Shaham, Henryk Szeryng, Adam Taubitz, Wanda Wiłkomirska i Pinchas Zukerman. Koncertował z takimi wiolonczelistami jak Matt Heimovitz, Garry Hoffman, Antonio Meneses, Roman Jabłoński, Mstisław Rostropowicz, Raphael Wallfisch, Jian Wang i Wen-Sinn Yang oraz z takimi wirtuozami jak Maurice André, Ole Edvard Antonsen, Jurij Baszmiet, Elżbieta Chojnacka, Timofei Dokshitzer, Patrick Gallois, Christian Lindberg i Siergiej Nakariakow. Pracował z takimi śpiewakami jak Janet Baker, Kathleen Battle, Andrzej Dobber, Wilhelmenia Fernandez, Marek Gasztecki, Ben Heppner, Iwona Hossa, Marilyn Horne, Gwyneth Jones, Izabela Kłosińska, Joanna Kozłowska, Anna Lubańska, Wiesław Ochman, Ewa Podleś, Jadwiga Rappé, Anja Silja, Stefania Toczyska, Małgorzata Walewska, Mikołaj Zalasiński czy Adam Zdunikowski.

Mój autograf od dyrygenta: 
Autograf załatwił mi mój chłopak.

26.11.2022

Jan Benedek


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Jana Benedka. Niestety nie mam zdjęcia z piosenkarką. 

O muzyku:
Jan Benedek - urodził się 8 kwietnia 1968 w Warszawie. Polski muzyk, kompozytor, gitarzysta i wokalista, producent muzyczny. Profesjonalne granie zaczął w zespole Tilt, w którym grał przez pół roku. Po rozwiązaniu Tiltu w 1990 został gitarzystą w reaktywowanym przez niego i Muńka Staszczyka zespole T.Love. Jest autorem wszystkich kompozycji z albumów grupy – Pocisk miłości i King (m.in. przebojów „Warszawa” i „King”, które dotarły do pierwszego miejsca Listy Przebojów Trójki). W tym czasie odrzucił propozycję grania w Lady Pank. Po odejściu z T.Love w 1993 pojawiał się jeszcze z zespołem jako gość na koncertach i kompozytor utworów. Był również twórcą lub współtwórcą takich formacji jak Diabły i Anioły, Suka czy Bum Bum, którego singel „Tequila” pojawił się w Radiostacji. W 2002 założył wraz z perkusistą T.Love, Sidneyem Polakiem, grupę Warsaw, która wylansowała przebój „68”, wykorzystany (w angielskiej wersji językowej) w reklamach (telefony w sieci „Plus”, witaminy „Vigor”). Do piosenki został nakręcony również teledysk. W 2003 wziął udział w Krajowych Eliminacjach do Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Here Comes Your Time”. Wkrótce zespół Warsaw rozpadł się. W 2006 wydał solowy album pt. Oldschool Party, inny w brzmieniu niż wcześniejsze dokonania, nawiązujący do takich wykonawców jak np. Iggy Pop, The Rolling Stones czy The Clash. W 2009 rozpoczął prace nad kompozycjami do solowych utworów Muńka Staszczyka. Również w tym roku został patronem oraz jurorem internetowego cyklu dla młodych zespołów rockowych „Hallo, tu Londyn”, organizowanym przez Stowarzyszenie Colere.pl. Nazwa cyklu pochodzi od tytułu piosenki, którą Benedek nagrał na swojej solowej płycie „Oldschool Story”. W 2010 roku premierę miał album Muniek z 10 piosenkami autorstwa duetu Benedek/Staszczyk. W 2014 premierę miała reedycja tego samego albumu promowana singlem pt. Nobody's Perfect[5]. W 2020 wydał album będący kompilacją solowych piosenek pt. Johnny's Box. Dwa lata później powrócił do zespołu T.Love, z którym wydał album pt. Hau! Hau!.

Mój autograf od muzyka:
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

24.11.2022

Mela Koteluk


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Melii Koteluk. Niestety nie mam zdjęcia z piosenkarką. 

O piosenkarce:
Mela Koteluk, właściwie Malwina Koteluk - urodziła się 3 lipca 1985 w Sulechowie. Polska piosenkarka i autorka tekstów, wykonująca muzykę z pogranicza rocka i popu. W pierwszej klasie liceum przeprowadziła się z rodzinnego Sulechowa do Zielonej Góry. Przed maturą spędziła dwa lata w Londynie, gdzie przez semestr kształciła się w London School of Music. Jest absolwentką LXXV Liceum Ogólnokształcącego im. Jana III Sobieskiego w Warszawie. Ukończyła studia kulturoznawcze. Śpiewała w chórkach w zespole Scorpions oraz u Gaby Kulki. W 2003 zdobyła drugie miejsce w szóstej edycji konkursu „Pamiętajmy o Osieckiej”. W 2011 wzięła udział w konkursie Make More Music. 8 maja 2012 wydała debiutancki album studyjny, zatytułowany Spadochron, będący płytą tygodnia w programie III Polskiego Radia. Zagrała również koncert retransmitowany przez tę stację. W 2013, wraz z Czesławem Mozilem, nagrała „Pieśń o szczęściu”, utwór promujący film Baczyński w reżyserii Kordiana Piwowarskiego. Jest inicjatorką akcji wspierającej żywe granie Nie bądź dźwiękoszczelny, a także laureatką Nagrody Artystycznej Miasta Torunia im. Grzegorza Ciechowskiego i plebiscytu Ale Sztuka. 25 kwietnia 2013 została laureatką „Fryderyka” w kategoriach „Debiut roku” i „Artysta roku”. 17 listopada 2014 wydała drugi album studyjny, zatytułowany Migracje. W 2015 z Andrzejem Smolikiem, Tomaszem Organkiem i Krzysztofem Zalewskim podczas festiwalu Męskie Granie wykonała utwór „Armaty”. 9 listopada 2018 premierę miała jej trzecia płyta studyjna, zatytułowana Migawka, na którą samodzielnie napisała teksty, a muzykę współtworzyła wraz ze swoim zespołem. Na albumie znalazło się jedenaście utworów, w tym singel „Odprowadź”, zaś za produkcję odpowiadał Marek Dziedzic.

Mój autograf od piosenkarki: 
Autograf załatwił mi mój chłopak.

23.11.2022

Adam Bałdych


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Adama Bałdycha. Niestety nie mam zdjęcia ze skrzypkiem. 

O skrzypku:
Adam Bałdych (ur. 18 maja 1986 w Gorzowie Wielkopolskim) – polski skrzypek i kompozytor. Ukończył z wyróżnieniem studia w Akademii Muzycznej w Katowicach, w klasie Henryka Gembalskiego. Od 2012 roku związany z prestiżową oficyną wydawniczą ACT z siedzibą w Monachium. Międzynarodowy debiut muzyczny miał miejsce na płycie Imaginary Room, którą wydał wraz z europejskimi muzykami: Lars Danielsson, Jacob Karlzon, Verneri Pohjola, Morten Lund oraz Marius Neset. Płyta otrzymała nagrodę niemieckiego przemysłu muzycznego – ECHO JAZZ 2013. Nominowano go do nagrody Fryderyk 2013 w kategorii „Artysta Roku – Muzyka Jazzowa”. Nazywany „cudownym dzieckiem skrzypiec”, karierę rozpoczął w wieku 14 lat. Szybko został okrzyknięty innowatorem łączącym dokonania muzyki poważnej i współczesnego języka skrzypcowego z talentem improwizatorskim. W krótkim czasie stworzył własny styl, który stał się inspiracją dla nowej generacji improwizujących skrzypków. „Bez wątpienia Adam jest najbardziej rozwiniętym technicznie skrzypkiem żyjącym w naszych czasach. Możemy spodziewać się po nim wszystkiego.” – pisał o Adamie Ulrich Olshausen z Niemieckiego Frankfurter Allgemeine Zeitung. Swoją muzykę prezentował na najważniejszych festiwalach jazzowych, w prestiżowych salach koncertowych, m.in. w: Polsce, Niemczech, Korei Południowej, Chinach, Japonii, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Austrii, Islandii, Portugalii, Azerbejdżanie, Holandii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Włoszech, Hiszpanii i Indonezji. Koncertuje i nagrywa z wybitnymi artystami, takimi jak: Yaron Herman, Agata Zubel, Cezary Duchnowski, Helge Lien, Aaron Parks, Lars Danielsson, Nils Landgren, Iiro Rantala, Marius Neset, Jacob Karlzon, Joachim Kuhn i Billy Cobham. Otrzymał liczne nagrody i wyróżnienia, w tym: Grand Prix i nagrodę indywidualną festiwalu „Jazz nad Odrą” (2006), ECHO Jazz – nagrodę niemieckiego przemysłu muzycznego (2013), Złoty Krzyż Zasługi (2016) oraz Odznakę „Zasłużony dla Kultury Polskiej” (2016). W 2020 roku wraz Adam Bałdych Quartet znalazł się w finale prestiżowej nagrody BMW Welt Jazz 2020, której rozstrzygnięcie zaplanowane jest na styczeń 2021. Adam Bałdych coraz częściej zwraca się w stronę klasycznej twórczości kompozytorskiej, pisząc na zamówienie renomowanych orkiestr. W 2015 roku na zamówienie Baltic Neopolis Orchestra ze Szczecina stworzył kompozycję Mozaika–Impresje, a w 2016 roku dla Orkiestry Muzyki Nowej napisał utwór Antiphona do tekstów znalezionych w grotach Qumran. W 2019 roku na zamówienie orkiestry AUKSO przygotował Early Birds Symphony na festiwal auksodrone, a przed nim już kolejne zamówienia dla AUKSO. W 2021 r. w Stuttgarcie swą premierę będzie mieć także nowa kompozycja Adama Bałdycha przygotowywana na zamówienie Stuttgarter Kamerorchester. "Adam Bałdych ceniony jest za kreatywność na polu jazzu i wykonawstwa muzyki współczesnej, twórcze łączenie obu tych dziedzin oraz za wielką wyrazistość swoich muzycznych interpretacji" - brzmiała ocena jury nagrody Koryfeusz Muzyki Polskiej, do której nominację Adam Bałdych uzyskał w 2020 w kategorii Artysta Roku. Brał udział w nagraniach blisko 20 płyt, w tym autorskie: "Imaginary Room" (Adam Bałdych & The Baltic Gang), "The New Tradition" (Adam Bałdych, Yaron Herman) „Bridges” (Adam Bałdych & Helge Lien Trio), „Brothers" (Adam Bałdych & Helge Lien Trio) - poświęcony pamięci brata artysty, gitarzysty Grzegorza Bałdycha, "Sacrum Profanum" (Adam Bałdych Quartet). Najnowsza, wydana w 2020 roku – Clouds – to jego szósty album autorski zrealizowany przez ACT. Na płycie tej artysta współtworzy muzykę z wybitnym francuskim wiolonczelistą Vincentem Courtois oraz holenderskim pianistą Rogierem Teldermanem. Bałdych działa również jako skrzypek i improwizator w świecie muzyki poważnej, współpracując z kompozytorami Pawłem Hendrichem (projekt Avatar, premiera - "Allopopulo") i Cezarym Duchnowskim, wiolonczelistą Andrzejem Bauerem (Transfuzja), śpiewaczką i kompozytorką Agatą Zubel (Impressions for 4), kompozytorką Ewą Trębacz[6] (premiera - "Metanoia") 10 czerwca 2016 Adam Bolesław Bałdych został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudę oraz odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” przyznaną przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. 31 maja 2019 roku Adam Bałdych otrzymał „Medal 100-lecia Odzyskania Niepodległości” przyznany mu przez Premiera RP Mateusza Morawieckiego. 23 maja 2022 Adam Bałdych został odznaczony medalem Gloria Artis oraz medalem Zasłużony dla Województwa Lubuskiego. 10 czerwca 2016 Adam Bolesław Bałdych został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudę oraz odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” przyznaną przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego[7]. 31 maja 2019 roku Adam Bałdych otrzymał „Medal 100-lecia Odzyskania Niepodległości” przyznany mu przez Premiera RP Mateusza Morawieckiego. 23 maja 2022 Adam Bałdych został odznaczony medalem Gloria Artis oraz medalem Zasłużony dla Województwa Lubuskiego. Mieszka i tworzy w Warszawie.

Mój autograf od skrzypka: 
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

22.11.2022

Agnieszka Musiał


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Agnieszki Musiał. Niestety nie mam zdjęcia z wokalistką. 

O wokalistce:
Agnieszka Musiał - urodziła się 21 stycznia 1985 roku w Bolesławcu. Polska piosenkarka. Półkrwi góralka urodzona w Bolesławcu na Dolnym Śląsku. Prawnuczka Leopolda Balcy, multiinstrumentalisty, twórcy kultury muzycznej Podbeskidzia, jak również spokrewniona z Otokarem Balcy, operatorem dźwięku w kultowych polskich bajkach (m.in. Reksio, Bolek i Lolek). Studiowała filologię angielską na Uniwersytecie Wrocławskim. Absolwentka Wydziału Kompozycji, Interpretacji, Edukacji i Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach (2013). Wykładowca wokalistyki jazzowej na Akademii Muzycznej w Katowicach (2015-2016) oraz w Szkole Muzycznej II stopnia im. Bronisława Rutkowskiego w Krakowie (od 2014). Na początku kariery scenicznej pracowała jako muzyk sesyjny. Od 2010 koncertuje w kraju i za granicą, m.in. w Kanadzie, Niemczech, Belgii i na Ukrainie. Komponuje oraz tworzy teksty nie tylko własnych utworów, ale także dla innych artystów. Jej głos można usłyszeć na wielu albumach. W 2016 nagrała polskie wersje wokali do spektaklu Baletu Magnificat z USA. W maju 2017 ukazał się jej debiutancki album pt. Błogo, na który składa się 11 utworów.

Mój autograf od wokalistki: 
Autograf załatwił mi mój chłopak.

20.11.2022

Rafał Szatan


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Rafała Szatana. Niestety nie mam zdjęcia z wokalistą.

O wokaliście:
Rafał Szatan - urodził się 24 kwietnia 1988 roku w Lubinie. Polski wokalista i aktor. Jest synem Małgorzaty i Roberta Szatanów, ma siostrę Martynę. Ukończył Liceum Muzyczne w Legnicy na kierunkach fortepian i śpiew, a następnie studia na Wydziale Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej w Katowicach, na kierunku wokalistyka. W latach 2009–2010 występował w Gliwickim Teatrze Muzycznym, zagrał m.in. w musicalach Hair i High School Musical. Buł także aktorem Teatru Rozrywki w Chorzowie. W latach 2010–2015 był wokalistą zespołu RH+. W 2011 uczestniczył w programie The Voice of Poland, a w 2012 startował w X Factorze. W 2016 śpiewał w teleturnieju TVP1 Jaka to melodia?. W 2018 zajął drugie miejsce w finale dziesiątej edycji programu rozrywkowego Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo, wcześniej zwyciężając w drugim[9] i ósmym odcinku. W 2018 wraz z Barbarą Kurdej-Szatan był bohaterem programu Polsatu The Story of My Life. Historia naszego życia. W latach 2018–2019 grał Eryka w serialu TVP2 M jak miłość. W 2019 był uczestnikiem dziesiątej edycji programu Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami (2019) i gościem talk-show Demakijaż, a także włączył się w akcję społeczną Fundacja Faktu i serwisu internetowego Plejada.pl „Zdrowie jest męskie”, biorąc udział w sesji zdjęciowej do kalendarza na rok 2020[10]. We wrześniu 2011 ożenił się z aktorką Barbarą Kurdej-Szatan. Mają córkę Hannę (ur. 2012) i syna Henryka (ur. 2020).

Mój autograf od wokalisty: 
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

16.11.2022

Katarzyna Szotyńska


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Katarzyny Szotyńskiej. Niestety nie mam zdjęcia z bokserem. 

O żeglarce:
Katarzyna Szotyńska - urodziła się 12 sierpnia 1980 w Warszawie. Polska żeglarka, specjalizująca się w klasie Laser Radial. Reprezentantka klubu AZS Uniwersytet Warszawski. Olimpijka z Pekinu (2008) - zajęła 9. miejsce w klasie Laser Radial. Złota (1998) i brązowa (1997) medalistka młodzieżowych mistrzostw świata. Złota medalistka otwartych mistrzostw świata kobiet (2000, 2001, 2002, 2003), srebrna medalistka III Światowych Igrzysk Żeglarskich we Francji (2002). Mistrzyni Europy z 2003 i 2004 r., brązowa medalistka z 2005 r. Akademicka mistrzyni świata (2004) oraz złota (indywidualnie) i srebrna (drużynowo) medalistka Uniwersjady w Izmirze (2005).

Mój autograf od żeglarki:
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

15.11.2022

Janusz Gortat


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Janusza Gortata. Niestety nie mam zdjęcia z bokserem. 

O bokserze:
Janusz Kazimierz Gortat (ur. 5 listopada 1948 w Brzozowie) – polski bokser, dwukrotny brązowy medalista olimpijski (1972 i 1976) w wadze półciężkiej, ojciec koszykarza Marcina Gortata, boksera Roberta Gortata oraz Małgorzaty Owczarek (z domu Gortat) W Monachium przegrał w półfinale z późniejszym mistrzem Mate Parlovem (Jugosławia), a w Montrealu także z przyszłym mistrzem Leonem Spinksem z USA. Wicemistrz Europy z Belgradu 1973 w wadze półciężkiej (w finale przegrał z Parlovem). Uczestnik Mistrzostw Europy z Bukaresztu 1969 (waga średnia), Madrytu 1971 (w. półciężka) i Katowic 1975 (w. półciężka). Uczestnik Mistrzostw Świata z 1978 r. (w. średnia). Sześciokrotny mistrz Polski w wadze półciężkiej (1973, 1974, 1975, 1976. 1978 i 1980), pięciokrotny wicemistrz (1969 – w. średnia, 1970, 1971, 1972 i 1979), brązowy medalista z 1977). 16 razy walczył w reprezentacji Polski (15 zwycięstw), podczas meczu z USA w 1974 pokonał przyszłego mistrza olimpijskiego i zawodowego mistrza świata wszechwag Leona Spinksa. Jeden z najwybitniejszych polskich bokserów wagi półciężkiej, znany z doskonałej techniki, preferujący walkę defensywną. Jego głównym rywalem na arenie międzynarodowej był Jugosłowianin Mate Parlov, a w kraju najpierw Stanisław Dragan, a potem Jacek Kucharczyk i Paweł Skrzecz. Był zawodnikiem Legii Warszawa i KSZO Ostrowiec Św. Po zakończeniu kariery został trenerem Legii Warszawa (trenował m.in. Andrzeja Gołotę i Tomasza Adamka). W 1972 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. W 2007 otrzymał Nagrodę im. Aleksandra Rekszy.

Mój autograf od boksera:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

13.11.2022

Kazimierz Czarnecki


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Kazimierza Czarneckiego. Niestety nie mam zdjęcia ze sztangistą. 

O sztangiście:
Kazimierz Czarnecki - urodził się 5 marca 1948 roku w Ostródzie. Polski sztangista, brązowy medalista igrzysk olimpijskich i mistrzostw świata. Syn Józefa i Heleny Turczyńskiej, absolwent Technikum i Zasadniczej Szkoły Zawodowej w Nowym Dworze Mazowieckim. Zawodnik (165 cm, 67 kg) tamtejszego KS Świt i stołecznej Legii. Talent ciężarowca odkrył w nim kpt. Tadeusz Gołębiowski w Szkole Łączności w Zegrzu, do pierwszych profesjonalnych ćwiczeń mobilizował Stanisław Życiński (Nowy Dwór), a doprowadził do pierwszych sukcesów Marian Jankowski (Legia); w kadrze narodowej zasadniczy udział w jego postępach mieli trenerzy: Klemens Roguski i Augustyn Dziedzic. Kariera wielkiego pasjonata dźwigania ciężarów była niestety, pełna przeciwności. Najpierw (1971) nie wytrzymały przyczepy mięśni w łokciu (7 miesięcy przerwy w treningu), a w trakcie przygotowań do IO w Monachium (zgrupowanie we Francuskim Font Romeu) bóle kręgosłupa sprawiły, że komisja lekarska wydała decyzję zakazu uprawiania sportu. Miał 23 lata i groziła mu sportowa emerytura. Wyjście z impasu wzięli na swoje barki trenerzy kadry narodowej. Przez odpowiednio dozowane ćwiczenia w długim okresie doszedł znów do wysokiej dyspozycji sportowej. Do Monachium wprawdzie nie pojechał, ale po czterech latach treningu był gotów do występu olimpijskiego w Montrealu, a rok 1976 był najlepszym w jego karierze sportowej. Nie tylko zupełnie nieoczekiwanie zdobył brązowy medal w Kanadzie i pokonał swego największego krajowego rywala Zbigniewa Kaczmarka (dyskwalifikacja po kontroli antydopingowej), ale też kilka miesięcy wcześniej odebrał mu w Warszawie rekord świata wagi lekkiej (67,5 kg) w rwaniu – 140,5 kg i zdobył tytuł mistrza Polski w tej samej kategorii wagowej (1976). Niestety znów kontuzje nie pozwoliły mu stanąć na pomoście podczas kolejnych IO w Moskwie (1980). Po trzydziestu latach służby wojskowej i tyluż latach, które poświęcił dla podnoszenia ciężarów (15 lat jako zawodnik i 15 jako trener WKS Legia), rozstał się ze sportem i macierzystym klubem (mając 50 lat) w formie urągającej przyzwoitości. W wywiadach prasowych wyrażał opinie, że „z klubowego patriotyzmu został brutalnie wyleczony”.

Mój autograf od sztangisty:
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

12.11.2022

Marian Woronin


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Marka Twardowskiego. Niestety nie mam zdjęcia z kajakarzem.

O lekkoatlecie:
Marian Jerzy Woronin (ur. 13 sierpnia 1956 w Grodzisku Mazowieckim) – polski lekkoatleta, sprinter. Kawaler Orderu Odrodzenia Polski oraz Orderu Uśmiechu. Wicemistrz olimpijski (igrzyska olimpijskie w Moskwie w 1980) i mistrz Europy (Praga 1978) w sztafecie 4 x 100 metrów, brązowy medalista mistrzostw Europy w biegu na 100 m (Ateny 1982), rekordzista Europy w biegu na 100 m (10,00 s. – 9 czerwca 1984, Warszawa – Memoriał Janusza Kusocińskiego – rekord przetrwał 4 lata), wielokrotny zwycięzca halowych mistrzostw Europy na 50 lub 60 m, zawodów o Puchar Świata i Europy, 15-krotny mistrz Polski w biegach na 100 m, 200 m i sztafecie 4 x 100 m. Obecnie przedsiębiorca, działacz sportowy, prezes Fundacji Polskiej Lekkiej Atletyki. W jego rekordowym biegu na 100 m zegar wskazał dokładny pomiar 9,992 s. Zgodnie z przepisami IAAF dotyczącymi zaokrąglania czasu, oficjalnie uznany został czas 10,00 s. Był zawodnikiem Znicza Pruszków, Polonii Warszawa i Legii Warszawa. Był inicjatorem zawodów Czwartków lekkoatletycznych. W latach 2002–2006 sprawował mandat radnego sejmiku województwa mazowieckiego (wybrany został z listy SLD-UP). W 2006 z listy LiD bez powodzenia ubiegał się o reelekcję. Bezskutecznie kandydował z listy SLD-UP do Sejmu w 2001 i do Parlamentu Europejskiego w 2004. Został członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015 roku.

Mój autograf od lekkoatlety: 
Mój autograf od lekkoatlety. 

10.11.2022

Marek Twardowski


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Marka Twardowskiego. Niestety nie mam zdjęcia z kajakarzem. 

O kajakarzu:
Marek Twardowski - urodził się 6 października 1979 w Białystoku. Polski kajakarz, trzykrotny mistrz świata, trzykrotny mistrz Europy, wielokrotny mistrz Polski, trzykrotny olimpijczyk (2000), (2004), (2008), jeden z najbardziej utytułowanych zawodników w historii polskiego kajakarstwa. Od 1990 reprezentował barwy Sparty Augustów, od 2011 reprezentował barwy Cresovii Białystok. Pierwsze medale na arenie międzynarodowej zdobył w 1996, dwa brązowe na mistrzostwach Europy juniorów (K-2 500 m i K-4 1000 m), w 1997 został mistrzem świata juniorów w konkurencji K-1 500 m, na tej samej imprezie wywalczył jeszcze srebrny medal w konkurencji K-2 500 m i brąz w konkurencji K-1 1000 m. W 1998 zadebiutował na mistrzostwach świata seniorów, zajmując 7 miejsce w konkurencji K-2 500 m. W tym samym roku pierwszy raz został mistrzem Polski seniorów. W 1999 został pierwszy raz mistrzem świata seniorów (w konkurencji K-2 500 m, razem z Adamem Wysockim), na tej samej imprezie zdobył jeszcze dwa tytuły wicemistrzowskie i jeden brązowy medal. W tym samym roku wywalczył także dwa złote i jeden brązowy medal na mistrzostwach Europy. Medale mistrzostw świata zdobywał łącznie na siedmiu imprezach (1999, 2002, 2003, 2005, 2006, 2007, 2011), w tym trzy złote (1999, 2006, 2011), dziewięć srebrnych i cztery brązowe. Trzynaście razy był medalistą mistrzostw Europy (w tym trzykrotnie złotym – 2× w 1999 i w 2005). W latach 1998-2013 był 52 razy mistrzem Polski. Został członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015 roku.  

Mój autograf od kajakarza:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

7.11.2022

Aneta Konieczna


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Anety Koniecznej. Niestety nie mam zdjęcia z kajakarką.

O kajakarce:
Aneta Regina Konieczna z domu Pastuszka - urodziła się 11 maja 1978 roku w Krośnie Odrzańskim. Polska kajakarka. Karierę zaczynała w Międzyszkolnym Kajakowym Klubie Sportowym w Gorzowie Wielkopolskim, gdzie trenowała z Piotrem Głażewskim. Od 2001 do 2012 była zawodniczką Posnanii Poznań. W 2012 przeszła do Warty Poznań. Przed igrzyskami w Londynie wykryto u niej chorobę nowotworową, która wymagała operacji. W październiku 2013 ogłosiła zakończenie kariery, motywując tę decyzję nieporozumieniami z działaczami sportowymi. W trakcie kariery była pięciokrotną olimpijką (Atlanta 1996, Sydney 2000, Ateny 2004, Pekin 2008, Londyn 2012). Jest srebrną medalistką igrzysk olimpijskich w Pekinie (2008) w parze z Beatą Mikołajczyk, a także dwukrotną brązową medalistką w parze z Beatą Sokołowską-Kuleszą w konkurencji dwójek na dystansie 500 m z Sydney (2000) i Aten (2004). Siedemnastokrotnie zdobywała medale mistrzostw świata, a piętnastokrotnie medale mistrzostw Europy. Ukończyła III Liceum Ogólnokształcące im. Władysława Szafera w Gorzowie Wielkopolskim, podjęła następnie studia na Akademii Wychowania Fizycznego im. Eugeniusza Piaseckiego w Poznaniu. Bez powodzenia kandydowała do poznańskiej rady miasta w 2010 z listy SLD i w 2014 z ramienia komitetu wyborczego Ryszarda Grobelnego. W 2015 została członkinią honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi. W 2018 z listy SLD Lewica Razem bezskutecznie kandydowała do sejmiku wielkopolskiego.

Mój autograf od kajakarki:
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

31.10.2022

Tomasz Raczek


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Tomasza Raczka. Niestety nie mam zdjęcia z teatrologiem. 

O teatrolog:
Tomasz Raczek - urodził się 15 czerwca 1957 roku w Warszawie. Polski teatrolog, krytyk filmowy i publicysta, autor programów telewizyjnych i radiowych, wydawca Instytutu Wydawniczego Latarnik im. Zygmunta Kałużyńskiego, w latach 2012–2013 redaktor naczelny miesięcznika „Film”. Od 2017 redaktor naczelny miesięcznika „Magazyn Filmowy” wydawanego przez Stowarzyszenie Filmowców Polskich. Laureat Wiktora (1986) oraz nagród za osiągnięcia w dziedzinie krytyki artystycznej. Jako krytyk współpracował ze stacjami telewizyjnymi: TVP1, TVP2, Canal+, Kino Polska, nFilm HD, nFilm HD 2; a także stacjami radiowymi: Polskie Radio, Tok FM, RMF FM. Prowadzi swój autorski kanał Wideorecenzje Tomasza Raczka na portalu YouTube oraz cotygodniową audycję Raczek Movie w internetowym Radiu Nowy Świat. Jest absolwentem XLI Liceum Ogólnokształcącego im. Joachima Lelewela w Warszawie. W latach 1978–1979 pełnił funkcję sekretarza literackiego Teatru Komedia w Warszawie. Ukończył studia na Wydziale Wiedzy o Teatrze Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (1981), pisząc pracę magisterską na temat mówienia w telewizji. Publikował na łamach „Polityki”, „Rzeczpospolitej”, „Przeglądu Tygodniowego”, „Teatru”, „Kina”, „Cinema”, „The European”, „Wprost”, „Kina Domowego”. Jest laureatem Nagrody Klubu Krytyki Teatralnej Stowarzyszenia Dziennikarzy PRL za publicystykę teatralną (1985), ex aequo z Bożeną Frankowską. Szerzej rozpoznawalny stał się dzięki cyklowi telewizyjnemu „Perły z lamusa” emitowanemu w latach 1990–2000, w którym wraz z Zygmuntem Kałużyńskim recenzował najbardziej znane dzieła kinematografii. W 1991 redagował ukazujące się w Sopocie czasopismo „Pawie Oko: satellite TV Europe”. W 1992 stworzył od podstaw polską edycję „Playboya” i został jego pierwszym redaktorem naczelnym. W 1998 pojawił się gościnnie w jednym z odcinków serialu Matki, żony i kochanki. W 1999 jako redaktor naczelny miesięcznika „Voyage” stworzył jego nową formułę, a w 2001 jako dyrektor programowy wydawnictwa Gruner+Jahr Polska wprowadził na polski rynek prasowy tygodnik „Gala”. Był recenzentem teatralnym i filmowym, kierownikiem literackim Teatru Muzycznego w Gdyni i Teatru Rozrywki w Chorzowie oraz Zespołu Filmowego „Oko”, wicedyrektorem TVP2, wykładowcą w Wyższej Szkole Dziennikarskiej im. Melchiora Wańkowicza, a także zawodowym oficerem rozrywkowym na TS/S „Stefan Batory”. W 2002 założył własne wydawnictwo specjalizujące się w wydawaniu książek o mediach i pisanych przez ludzi mediów – Instytut Wydawniczy Latarnik (noszący od 2005 imię Zygmunta Kałużyńskiego). W 2008 został laureatem Elle Style Award w kategorii „Postać Roku”. W 2009 stworzył dwa telewizyjne kanały filmowe premium nFilm HD i nFilm HD2 oraz radio cyfrowe z muzyką filmową na platformie n, których był dyrektorem do stycznia 2011. Prowadził tam programy Perły i wieprze, Hot Spot, Bilet do kina, Idę do kina z.... Jest współtwórcą (wraz z Maciejem Ejsmondem-Mechowskim) Stowarzyszenia Przyjaciół Mireille Mathieu – Loża MM. Od września 2011 do czerwca 2015 prowadził nadawany w soboty w TVP1 Weekendowy Magazyn Filmowy. Nagroda Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Od września 2012 do czerwca 2013 roku był redaktorem naczelnym miesięcznika „Film”. Od października 2012 prowadzi w Tok FM audycję Szczerotok. Od września 2013 do grudnia 2016 prowadził w TVP3 Kultowe rozmowy. Od 1 marca 2017 jest redaktorem naczelnym miesięcznika „Magazyn Filmowy” wydawanego przez Stowarzyszenie Filmowców Polskich. Prowadzi także swój autorski kanał Wideorecenzje Tomasza Raczka na portalu YouTube. Od 12 lipca 2020 na antenie Radia Nowy Świat prowadzi audycję Raczek Movie, w której recenzuje wybrane filmy oraz przedstawia muzykę z bardziej lub mniej znanych produkcji kinowych. Urodzony w Warszawie, syn Krystyny Lipińskiej-Raczek (1927–2020) – lekarza pediatry – i Ryszarda Raczka, który wraz ze swoim ojcem prowadził zakład produkujący buty. W październiku 2007 w wywiadzie ujawnił, iż jest gejem. Jego życiowym partnerem jest Marcin Szczygielski, z którym związany jest od 1 stycznia 1994. W listopadzie 2008 w plebiscycie czytelników tygodnika „Gala” Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski zostali wybrani najpiękniejszą parą roku.

Mój autograf od teatrologa: 
Autograf załatwił mi mój chłopak.

25.10.2022

Filatov & Karas


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Filatov & Karas. Niestety nie mam zdjęcia z duetem. 

O duecie:
Filatov & Karas – rosyjski duet muzyczny tworzący muzykę house i deep house. Grupę tworzą Dmitrij Fiłatow (ros.: Дмитрий Филатов) i Aleksiej Osokin (ros.: Алексей Осокин). Aktualnie grupa wydaje głównie własne kompozycje, odświeża stare utwory oraz remiksuje przeboje znanych artystów. Fiłatow i Osokin spotkali się w 2012, po ponad 10 latach pracy osobno, wydając solowe single, albumy, zdobywając lokalne nagrody i prowadząc audycje radiowe. Utworzyli grupę o nazwie "Red Ninjas", jednakże projekt okazał się nieudany i dwa lata później postanowili rozpocząć działalność jako duet o nazwie Filatov & Karas. Ich pierwszym singlem został utwór Remedy wydany przez wytwórnie Osokina, Adapter Records, jednak nie zdobył on popularności. W tym samym czasie duet zaczął nagrywać remiksy muzyki pop. Sławę przyniósł im remiks utworu The Good, The Bad and Crazy francuskiej piosenkarki Imany. Przez 10 tygodni utrzymywał się na pierwszym miejscu rosyjskiej listy iTunes, został również dobrze przyjęty przez rozgłośnie radiowe. Zajął również szóste miejsce na liście dwudziestu najlepiej sprzedających się utworów w przeciągu całego roku. Dzięki sukcesowi remiksu, wydawca poprosił duet o stworzenie remiksu do innego singla artystki Don't Be So Shy. Wydany pod koniec 2015 po raz pierwszy odniósł sukces radiowy w Europie Wschodniej i stał się hitem. W krajach Europy Zachodniej remiks został wydany na początku 2016 roku. Remiks ten osiągnął numer jeden na listach przebojów najpierw w Polsce, a następnie w Niemczech, Austrii i Francji, Włoszech, Szwajcarii, Grecji, na Ukrainie, w Rumunii, Kazachstanie, Gruzji, Turcji i wielu innych. Został wyróżniony złotą płytą w Austrii i Danii, platynową w Australii, Belgii, Kanadzie, Norwegii i Szwecji, podwójną platynową w Niemczech, Szwajcarii i Włoszech oraz diamentową we Francji i Polsce. Duet odniósł szczególne sukcesy w Polsce. Wydane w 2016 i 2017 kolejne dwa single (cover Taylor Dayne Tell It To My Heart oraz autorski Time Won't Wait) znalazły się na szczycie polskich list przebojów. W Rosji natomiast olbrzymią popularnością cieszą się nowe wersje starych utworów takie jak m.in. Lirika (ros.: Лирика) (cover zespołu Siektor Gaza) czy Ostatsia S Toboj (ros.: Остаться С Tобой) (sampel z utworu Gruppa Krowi [ros.: Группа Крови] zespołu Kino). 
Urodził się 21 września 1981. Karierę muzyczną rozpoczął w 1998. Od 2004 do 2006 był jednym z członków projektu muzycznego Sound Fiction. W 2006 został rezydentem brytyjskiej wytwórni Solaris Recordings. Od 22 listopada 2005 był autorem i prezenterem programu radiowego Dinamika (ros.: Динамика) na stacji Megapolis 89,5 FM (ros.: Мегаполис 89,5 фм). W styczniu 2007 został nagrodzony nagrodą Russian Dance Music Awards w kategorii Klubowy Utwór Roku (ros.: Клубный Tрек Года) za utwór Utrom ja Sołnce (ros.: Утром я Солнце). W latach 2009-2014 program radiowy Dinamika był emitowany w radiu DFM. 
Urodził się 19 maja 1979 w Moskwie. Didżejką zainteresował się w latach 90. Oprócz twórczości pod pseudonimem Karas, tworzył jako DJ Barmaley, DJ Moto oraz Raduga. Stworzył oficjalne remiksy utworów m.in. Filippa Kirkorowa, Ałły Pugaczowej czy grupy Mumij Troll. Razem z DJ Icem tworzył grupę Man-Ro. Ich utwór Bamabarbia został zauważony przez włoskie wydawnictwo Hit! Records i wydany we Francji w 2005. W 2007 jego program DancePłoszczadka (ros.: DanceПлощадка) był wiodącym w radiu JUFM (ros.: ЮFM). W 2012 był rezydentem radia DFM i jednym z uczestników festiwalu "Stancyja 2012" (ros.: Станция 2012). Jest założycielem wytwórni Adapter Records.

Mój autograf od duetu:
Autograf załatwił mi mój chłopak. 

18.10.2022


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Ewy Ziętek. Niestety nie mam zdjęcia z aktorką. 

O aktorce:
Ewa Ziętek - urodziła się 8 marca 1953 roku w Katowicach. Polska aktorka filmowa i teatralna obdarzona wielkim talentem. Absolwentka X Liceum Ogólnokształcącego (ówcześnie) im. gen. Aleksandra Zawadzkiego w Katowicach. Jest absolwentką warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, którą ukończyła w 1975 roku. W latach 1975 - 1983 związana była z Teatrem Narodowym. Grała również w teatrach: Dramatycznym, Komedii, Powszechnym i Na Woli. W 1984 roku rozpoczęła występy w warszawskim Teatrze Rozmaitości. Ewa Ziętek ma na swym koncie wiele ról teatralnych i filmowych. Współpracowała m.in. z Hanuszkiewiczem, Wajdą, Zaorskim, Zanussim, Bareją, Piwowarskim, Morgensternem, Jędryką. Publiczność polska pamięta jej pełną dziewczęcej naiwności i lekkości Pannę Młodą z "Wesela" Wajdy. Trzy lata później pojawiła się po raz pierwszy w Teatrze Telewizji. W 1988 roku na parę lat wyjechała z Polski i słuch o niej zaginął. Dzięki doskonałej znajomości języka niemieckiego grała w teatrze i filmie w Niemczech. Powróciła na ekrany w serialu "Złotopolscy". Pierwsze małżeństwo aktorki zakończyło się rozwodem. W 2000 zawarła drugi związek małżeński. Matka Agaty Kryskiej-Ziętek.

Mój autograf od aktorki:
Autograf załatwił mi mój chłopak.

12.10.2022

Jerzy Bończak


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Jerzego Bończaka. Niestety nie mam zdjęcia z aktorem.

O aktorze:
Jerzy Bończak  - urodził się 29 lipca 1949 roku w Bieżuniu. Polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, reżyser teatralny. Sporadycznie użycza głosu w dubbingu. W dzieciństwie przeprowadził się wraz z rodzicami z Bieżunia do Warszawy. Absolwent PWST w Warszawie (1971). W latach 1971–1972 występował na deskach Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie oraz w warszawskich teatrach: Rozmaitości (1972–1982), Nowym (1982–1990), Kwadrat (1990–1999). Od 1976 roku jest w związku małżeńskim z Ewą. Mają dwoje dzieci, Piotra i Annę.

Moje zdjęcie z aktorem:

Mój autograf od aktora:
Za równo zdjęcie jak i autograf zdobyłam pod budynkiem stacji TVN.

5.10.2022

Bela Komoszyńska


Cześć! 
Chciałam pokazać Wam mój autograf jaki dostałam od Dominiki Łakomskiej. Niestety nie mam zdjęcia z aktorką. 

O wokalistce:
Bela Komoszyńska - pochodzi z Działdowa gdzie kochała się w śpiewie kurpiowskim, książkach Hermanna Hessego, Virgii Woolf i Arthurze Rimbaudzie. Kompozytorka, autorka tekstów, wokalistka zespołu Sorry Boys i etnolożka. Jej charyzmatyczny głos, silny, ale zarazem wrażliwy, poruszy każdego. Artystka porównywana jest do Florence & The Machine. Zawdzięcza to swojemu mocnemu głosowi oraz kreacjom scenicznym. Każda stylizacja jest niesamowita, zwiewna, kobieca i dopięta na ostatni guzik. Wizerunek solistki idealnie odzwierciedla ducha zespołu. Wokalistka Sorry Boys jest autorką bardzo dobrych tekstów. Wizerunek solistki idealnie odzwierciedla ducha zespołu. Razem z zespołem była nominowana do Fryderyków oraz zdobyła nagrodę „Największa Nadzieja 2009” w ramach PAM London Awards i "Nagrodę dziennikarzy” na festiwalu TOPtrendy 2014. Oprócz tego Grupa Sorry Boys została laureatem PAM AWARDS. Jest mamą Bianki.

Moje zdjęcie z wokalistką:

Mój autograf od wokalistki:
Za równo autograf jak i zdjęcie zdobyłam pod budynkiem stacji TVN.